Czym są dla nas listy? Dlaczego je piszemy?

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

To nic innego jak papierowa forma przekazu własnych uczuć. Kiedy dociera do człowieka, że izolacja od społeczeństwa przestaje mieć znaczenie przy wymiarze bólu izolacji od bliskich, wtedy zaczyna przygniatać świadomość 2 godzin regulaminowego widzenia z rodziną plus codzienne rozmowy telefoniczne po 5 minut. Optymista uczepi się słów „codzienne rozmowy”, pesymista „5 minut”. Niektórzy dopiero tutaj pewne rzeczy rozumieją, do niektórych dopiero „coś” dociera, bo trzeźwieją?

Jeżeli wyrok porównać do dystansu, to chyba nie ma nigdy etapu, w którym wystarczałoby godzin i telefonów. Ja wiem, że więzienie to kara, że powinno boleć, byś tak dostał w tyłek, by tu nie wracać. Masz tęsknić, przewartościować życie, zrozumieć, przemyśleć i przede wszystkim ZOBACZYĆ ile i co straciłeś. ZOBACZYĆ I POCZUĆ. Każdy dźwiga indywidualną tragedię, różnie się to przechodzi, ale wszyscy mogą przelać na papier myśli, lęki, zapewnienia Dla niektórych to pierwsze podejście do bycia szczerym, prawdziwym. Listy wyzwalają. Niekoniecznie trzeba do tego podchodzić jako jedynej formy monologu z tego miejsca. Niektórzy przecież tylko piszą, co potrzebują, ale często słyszę, że dają możliwość „powiedzenia” tego, czego by się w oczy nie powiedziało, że zdejmują wstyd i otwierają serce. Są listy spowiedzi i listy bólu. Gdyby człowiek z tyłu głowy nie miał świadomości, że jest cenzura – może jeszcze więcej by napisał? List to wyciągnięcie ręki na zgodę, to „rysunek” dla dziecka, walentynka dla ukochanego. To miłość do rodziców czy rodzeństwa, gest przyjaźni i terapia oczyszczająca. Kartka to łącznik z tamtym światem Łącznik sumienia z sercem Łącznik z najbliższymi.

Pełnoletnia

WIĘZIENIE JEST DLA LUDZI… DRUGA SZANSA

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Było wiele sytuacji, do których pasowałby poniższy artykuł; kiedy ludzie stąd wychodzą, kiedy żegnają się z dziewczynami, kiedy w kilka „sekund” zostaje wprowadzone bezwzględne dożywocie, kiedy jest „głośna” sprawa, czy mowa o stygmatyzacji, łamaniu prawa, dyskryminacji, kolejnej wydanej książce byłej skazanej/ skazanego, czy po pojawieniu się świetnego artykułu w Newsweeku Elżbiety Turlej…. ale właśnie dziś pomyślałam że….

Bardzo lubię podkreślać, że więzienie jest dla ludzi. I nie ważne, że przebywam w nim „naście” lat i te lata zmieniły mnie, ale nie moje zdanie, że ten „przybytek” jest dla ludzi.

Nie mam pewności, ile osób wchodzi, by poczytać z ciekawości – ciekawości tego miejsca i ludzi z niego, ciekawości umysłu tych ludzi, tego, co mają do powiedzenia, a może pocieszenia się, że mamy od kogoś gorzej? Bo mamy! I jeśli to miałoby być przestrogą – to zawsze się „pocieszaj” i staraj się żyć tak, by tu nie trafić.  Ale zdarzają się w tym miejscu i takie sytuacje, no nie jak z filmu i nie wiem też czy typowo więzienne, ale coś mi dzisiaj przypomniało pewna rozmowę. Zdajecie sobie z tego sprawę, że skazany tak naprawdę mało ma do powiedzenia, z kim siedzi? Oczywiście zdarzają się „wyjątki” (czyt. skazane), które przychylniejszym okiem są traktowane, siedzą w lepszych składach, Celę, o której chcę  napisać, to chyba przypadkowo stworzono.

Nie ma więzienia, gdzie dziewczyna z dużym wyrokiem nie byłaby niepokazywana palcem, to jest nagminne, a już dożywotkę to szczególnie się pokazuje. Z racji lat odsiedzianych, coraz mniej mnie zaskakuje, mam nawet takie głupkowate porzekadło „mnie to nawet dowódca w ciąży nie zaskoczy” (na ogół przy słowie dowódca, pada jednego nazwisko, którego rzecz jasna nie mogę podać 😊).

Ta sytuacja – rozmowa, jakoś często do mnie wraca. Polubiłam te dwie osoby i tak naprawdę g…no mnie obchodziło, ile było prawdy w tym, co pisały gazety, a już najmniej to, co mówią inne osadzone. O każdym tu gadają i nawet sama daje się wkręcać w tego typu gadki, w tym, co chcę napisać była ważna TA chwila, TA rozmowa, TO zwierzenie.

Patrzysz na osobę, która nie ma końca kary i człowiek się zastanawia nad wieloma rzeczami: dla kogo ona trwa?, co ją napędza by codziennie wstawać?, czy ma nadzieję każdego dnia?, a może żyje tylko do śmierci bliskich? Czy ktoś w jakiś delikatny sposób o tym próbuje się dowiadywać?…i w tym wszystkim te zaostrzenia rządu…

Podczas rozmowy, której byłam świadkiem na niektóre pytania, odpowiedzi padły. W absolutnej ciszy – bo człowiek z jednej strony chce tego posłuchać, a z drugiej siedzi cicho, bo nie wiadomo co zrobić.

Dwie imienniczki, dwie prawie rówieśnice, dwie historie, dwie tragedie. Obie jakby z wyrokiem śmierci… Jedna i druga z ogromnym ciężarem smutku, osamotnienia, tęsknoty, strat, grzechów i – w zależności od dnia – z większą lub mniejszą nadzieją.

Nie tak ważne w tej rozmowie było to, co dźwigają, lecz co jedna powiedziała drugiej. Widziałam pierwszy raz takie zaskoczenie na twarzy. Osoba, która pierwsze podejście do wokandy ma po ćwierćwieczu pobytu w więzieniu, słyszy, że ktoś by się z nią zamienił. Nie na bagaż, ale na sytuację, na możliwości. W tamtym momencie miałam wrażenie jakby gęstniało powietrze, że cisza boli jak krzyk i że tamta postradała zmysły.

-„Proszę, zakończmy ten temat, bo żadna z was nie jest w stanie zrozumieć, co znaczy nie mieć końca kary” – docierają do mnie słowa.

Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałam, człowiek skupia się na swoich problemach, swoje wypłakuje, ze swoimi się śmieje. Nigdy też przedtem nie zwróciłam uwagi na to, że ludzie na tą osadzoną patrzą przez pryzmat wyroku. O kimś innym powiedzą, że siedzi za zabójstwo, czy udział w nim, a o niej, że jest dożywotką. Przemyślenia przerywa mi opowiadanie tamtej drugiej o swoim cudownym dzieciństwie, rodzicach, całej gamie dobrego życia jako jedynaczka i to, jak wszystko zaczyna się sypać przez jeden wypadek, który został spowodowani nie przez nią.

Wypadek, który jest pierwszym puzzlem „domina śmierci”. Pierwszym, który uderza w jej mózg, kręgosłup, przykuwa na prawie rok do łóżka, z sali szpitalnej robi dom; w którym rodzice przepłakują dni, miesiące. Umiera pierwszy rodzic, choć głowa siada, ten cios stawia ją w pion. Wychodzi o własnych siłach, by ……..pochować za chwilę drugiego rodzica. Nie jest sama, na drogę dostaje glejaka. Może się z nim zaprzyjaźnić na tylko kilka lat lub podjąć operacji, która ponownie zatrzyma ją w szpitalu, nawet na zawsze – tak jak w przypadku tamtej dziewczyny, nigdy nie wiadomo, kiedy to „na zawsze” ma swój koniec. Chciała się z tą dziewczyną zamienić tylko i wyłącznie, by móc widywać bliskich. Później padały jeszcze mocne słowa, szczere wypowiedzi, cholernie smutne z obu stron, ale było to zbyt prywatne; nie chciałabym powodować niepotrzebnych komentarzy dla żadnej z nich.

Jedna, jak się domyślacie do dziś siedzi, druga na wolności. Nie mają ze sobą kontaktu, choć tamta o tej pamięta. Pisze, ale bez adresu zwrotnego.

W zasadzie to mnie bardziej interesował wniosek po rozmowie, jak powierzchownie się pochylamy nad drugim człowiekiem. Że tak naprawdę to większość informacji posiadamy z oddziału lub mało życzliwych osób. Jak bardzo oceniamy i szybko przekreślamy, a jak słyszymy taką rozmowę, która wypada z ramek naszej wyobraźni, to pozostaje jedynie echem w nas.

Widuję tą dziewczynę i nie raz mam ochotę zapytać, co u niej, ale tak między nami – to głupio mi się przyznać, że fakt bycia świadkiem tamtej rozmowy zawstydził mnie. Chyba potrzebowałam tego wysłuchać dla siebie jako skazanej, ale też jako człowieka. Uświadomiłam sobie jak bardzo wygodnie się idzie w grupie, a jak trudno jest mieć odmienne zdanie. Jak ciężko lubić kogoś, kogo większość odrzuca – tu należałoby się zastanowić, z jakich naprawdę powodów?

Człowiek przy takich tragediach robi się malutki, współczuje jej, ale robi się bezradny do ogromu sytuacji… Dziś wiem jedno: bardziej doceniam to, co mam i mniej narzekam.

Kocham Was moi bliscy, dziękuję, że Was mam, że mogę być sobą, że nie muszę się przed Wami tłumaczyć, dlaczego ją lubię… To, Wy mi dajecie wiarę w ludzi, każdemu należy się druga szansa…       

JA                                    

CZEŚĆ WSZYSTKIM!!!!

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Chciałam przede wszystkim podziękować za wszystkie komentarze i miłe słowa; ale jestem też wdzięczna tym, którzy jedynie czytają z ciekawości.

Nasz blog „podumiera”. Coraz mniej po mojej stronie dziewczyn chce się otwierać lub dzielić własnymi odczuciami, ale też po Waszej, małe grono interesuje się co z nami, co u nas…

Dlatego tym bardziej to GRONO pozdrawiam! Wszystkich razem i każdego z osobna:

– uściski dla Kasi Sawko; jestem wdzięczna za chwilę luxusu

– dla Igora Wysockiego, Krzysztofa Szczecińskiego, Pawła Szczepaniaka i Alesi Diewy jednokierunkowej drogi do szczęścia (gdzie indziej się będziemy rozpychać łokciami 😊)

– z okazji urodzin (01.08.) dla Mileny Zawistowskiej najlepsze życzenia, jesteś kochanym człowiekiem. Chwytaj dzień.

– dziękuję za tyle lat wsparcia i bycia przy mnie Ewie z Gorlic. Ukochaj dzieciaki i męża😊

– Natalcia! Pozdrawiam i jesteśmy w kontakcie

– ogromne podziękowania dla Martyny Tutkaj- brakuje mi głośnego śmiechu, ale ważne, że żyjesz

– ściskam wszystkich fanów fundacji Dom Kultury!!!Dzięki Wam piszę!

– ale najbardziej wzruszyłaś mnie Ty – Aniu Bony! Dlaczego nie dałaś znaku, że Ty to Ty? Mam nadzieję, że wszystko Ci się ułożyło i jakoś się tam wiedzie? Bądź szczęśliwa na własnych warunkach, miło było się przekonać, że to Ty Lolu-całusek, pa.

Nie jestem wstanie nic Wam ofiarować, ale wiedzcie o tym, że każde zdanie to namiastka wolnościowej pamięci, namiastka swobody, że nie jestem oceniana, przekreślana…Namiastka tego, że ktoś przy/ dla mnie jest.

Bądźcie zadowoleni z każdego dnia na wolności, z każdej chwili, kiedy nie odczuwacie osamotnienia, z wypitej kawy w czyimś towarzystwie, miłym zapachu, dźwięku, widoku. Śmiejcie się, ile już za Wami, cieszcie się, ile jeszcze przed. Każdy dzień po tamtej stronie wart jest nienarzekania…

Pozdrawiam. PEŁNOLETNIA.

Czy jest w więzieniu coś dobrego, czego nie ma na zewnątrz?

Grafika: Małgorzata Gurowska
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Nadmiar czasu! Ale czy jest on dobry?

Większość ludzi mówi, że w więzieniu jest tak dużo czasu, że tylko uczyć się języków, ćwiczyć i czytać dobre książki. Że osadzony tylko sobie leży, ogląda filmy w TV lub na DVD, gra na plejaku – jednym zdaniem nie doświadcza kary, tylko odpoczywa. Kiedy Minister Sprawiedliwości nakazał więźniom pójść do pracy, w zakładach dzielono etaty na pół, by więcej było osób zatrudnionych. Czyli u niektórych zmniejszył się czas tego leżakowania i patrzenia w TV.

Ja patrząc na to z tej strony stwierdziłabym, że większa liczba osób otrzymała szansę na podjęcie pracy (osadzony dąży do robienia czegoś!) Jedni idą dla zabicia czasu, drudzy, by spłacać zadłużenia, a jeszcze kolejni, by odłożyć coś na wyjście. Ktoś, kto jest zabiegany i nie ma na nic czasu, może nie zrozumieć, że za dużo czasu może zabić. Pamiętam swoje „początki”, jak nie wiedziałam, co mam ze sobą zrobić. Sięgałam wtedy po jakąś książkę, by tylko wlepiać się w jedną kartkę, bo myśli się kotłowały w mojej głowie. Książka w ręku to taki znak do nieprzeszkadzania. Nie wypada gadać do kogoś, kto czyta – prawda? I tak się siedzi z pochyloną głową, a czacha dymi. Nie wiesz, czy nie przekreślą cię najbliżsi, czy nie zawiodłeś ich na tyle, by chcieli cię odwiedzać, dlaczego zraniłeś?, po co tam byłeś?, czy nie masz rozumu?, czy ty chciałbyś znać kogoś takiego?. Gotujesz umysł, tniesz mózg, czasu się nie cofnie. Czegoś już nie naprawisz, czegoś już nie wytłumaczysz. Lata mijają, rodzina cię nie zostawia – pomimo wszystko. A ta czacha dalej dymi. Na ile im jeszcze wystarczy sił? Powinieneś być po tamtej stronie, przy nich, pomagać im, a nie oni tobie…. Dymi, dymi…. Spotykasz na swojej drodze ludzi, którzy tobą gardzą, bo brałeś udział w tym czy w tamtym. Nie pozwolą, by rana się zabliźniła. Zastanawiasz się, ile mają racji.

Droga jest jedna, tego nie możesz zmienić. Obok tych, co „opluwają”, są też tacy, którzy wyciągają do ciebie rękę, chcą ci pomóc, nawet polubią. A głowa analizuje, czy oni wiedzą, co zrobiłeś? Czy możliwe by uwierzyli? Dostrzegli zmianę bądź dążenie do niej. … dymi… Tylko praca, zajęcia, może nawet terapie zajmują głowę. Dużo wolnego czasu niszczy.

Pełnoletnia

Hawaje na Kamczatce

Fot. Tomek Kaczor
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Stosunkowo niedawno, w bardzo krótkim odstępie czasu, usłyszałam, że „na start zakładam najgorsze”, „że zbyt dużo we mnie pesymizmu”, że „w taki sposób nie będę szczęśliwa”, „żeby pomyślała trochę o sobie” i jeszcze klika innych mądrych stwierdzeń.

W krótkim odstępie czasu dwie osoby się na mnie uwzięły? 🙂

Wiem, że nie chcą źle – nawet bardzo im za to dziękuję, bo wyczuwam troskę. Ale niekiedy trzeba „za kogoś” pomyśleć, może to trochę krzywdzące, może bolące, ale ile razy się mówiło” „poboli i przestanie”. W życiu każdego człowieka pojawia się taki dylemat – co zrobić, by jak najmniejsze były szkody, emocjonalne, uczuciowe. Jak coś przekazać, by być właściwie zrozumianym, że choć robię coś wbrew sobie i danej chwili, to robię coś według siebie dobrego? Kiedy moje dobro przestaje być dobrem drugiej osoby? Czyt to właśnie wtedy, kiedy zakładając najgorsze podejmuję daną decyzję?

Więzienie odbiera mi szaleństwo w decydowaniu. Czy w ogól ktoś by mi uwierzył, że robię tu, co chcę? No właśnie….

Ale dziś nie zakładałam, tylko zdejmowałam. Moje myśli płynęły tylko w dobrą stronę, ogarniało mnie szczęście i legalnie chciało mi się żyć! Wybyłam się pesymizmu. Niepotrzebne myśli, złe fluidy gdzieś sobie odleciały.

To ktoś pomyślał o mnie. To ktoś podał mi dłoń…, nawet dwie :).

Dzisiaj zażyłam hawajskiego masażu! I nie przeszkadzało mi, że odbywa się to na więziennej świetlicy, że słyszę głosy dziewczyn, które przecież przyszły ze mną na te zajęcia. Nie czułam tego specyficznego, więziennego zapachu, tylko olejek kokosowy. Poddałam się tej chwili, zatęskniłam za obrazami, dźwiękami, zapachami, za tym, co znałam i za tym, co mogłabym jeszcze przeżyć…. W tej chwili, gdyby ktoś „pierdyknął” przede mną na kolanko – to by, się zgodziła :). A jeszcze jakby miał bukiet uwielbianej przeze mnie natki…. Hmmy!

Tak bardzo tej chwili potrzebowałam, że przepraszam wszystkich, którzy mnie teraz nienawidzą za ten luksus. Raz nie znaczy zawsze…

Pozdrawiam, Pełnoletnia

Warsztaty hawajskiego masażu lomi lomi w więzieniu prowadziła Kasia Sawko, która na co dzień zajmuje się „stolarką dla kobiet i nie tylko” i prowadzi warsztat „Wióry lecą”. „Potrzebowałam odmiany od piłowania desek i życia z wiertarko-wkrętarką. Masaż lomi lomi jest bardzo czuły, delikatny i pozwala nosić piękne pareo, więc się wkręciłam

Bardzo się cieszę, że mogłam się podzielić z dziewczynami chociaż odrobinę. Dostałam bransoletkę od Pełnoletniej na koniec, bardzo mnie to poruszyło”.

Moje więzienne wakacyjne marzenia

Fot. Zuzanna Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Moim największym marzeniem jest móc przytulić moje ukochane wnuczki, które na dzień dzisiejszy są sensem mojego życia. Cieszy mnie fakt, że ten czas jest już bliski. Będę je rozpieszczać i tuczyć jak Baba Jaga Jasia i Małgosię.

Jeszcze jednym, ale drugoplanowym marzeniem jest wyjazd do Peru, abym mogła się wyciszyć, uspokoić emocje, zrobić bilans sama ze sobą.

Ryba

Największym moim marzeniem jest (w chwili obecnej) spędzić letnie miesiące po drugiej stronie muru. Wsiąść w samochód/na motor i … pojechać daleko przed siebie.

Poczuć wiatr we włosach, promienie słońca na twarzy, ciepły deszczyk, tęczę na żywo, wschody i zachody słońca na plaży – być wszędzie, tylko nie tutaj! Pozdrawiam wszystkich wakacjuszy, he, he, he!

Bella

Jak każdego więźnia – moim marzeniem jest po prostu wyjść na wolność. Nie wiem, czy w moim przypadku nie lepiej by było napisać – moim marzeniem jest dożyć wyjścia. Ale jak już będzie mi to dane, to spełnię swoje kolejne: zjem obiad z bliskimi, pójdę z nimi na spacer, nacieszę oczy obrazami, kolorami, uszy dźwiękami. Wezmę psa ze schroniska i pomarzę o wyjeździe. Kiedyś uwielbiałam jeziora, ale teraz jak byłoby mi dane, to pojechałabym w góry. Tutaj lubię samotność – bo jej nie mam, tam pojechałabym z bliskimi. Moi rodzice są po rozwodzie wiele lat, nie rozmawiają ze sobą – więc dorzucam marzenie, by pojechać gdzieś z nimi razem. Oni pewnie by wybrali morze. Wszystko jedno gdzie – aby tam, aby z nimi, aby daleko stąd.

Pełnoletnia

Złe cechy, dobre cechy, mój bagaż. Co zastałam, co odkryłam…

Blogerki na zajęciach w więziennej świetlicy, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Hm…, złe cechy… Trudno odpowiedzieć na to zagadnienie.

Wydaje mi się, że moją złą cechą, która mnie denerwuje, jest upartość, zawziętość. I czasami działam pod wpływem impulsu.

Jeśli chodzi o mój bagaż życiowy, to wydaje mi się, że jak na moje dotychczasowe życie, jest bardzo duży. Problemy w domu, a potem w późniejszym 17-letnim związku.

Co do odpowiedzi na pytanie, co zastałam, co odkryłam, biorąc pod uwagę miejsce, w którym obecnie jestem: to, co zastałam tutaj, było dla mnie, nie ukrywam,  zaskoczeniem, tzn. różnorodność charakterów w jednym miejscu. Porażka – ludzie są, jak chorągiew. 

Odkryłam na pewno bardzo dużą dwulicowość osób, które dl pewnych korzyści, udają kogoś innego i kłamią.

Madlen

ANIOŁY CZASU

Anioł – rzeźba Rafała Stańczaka, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

„Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła, zapominają
jak latać”

Pisał Antoine de Saint-Exupe’ry

Często słyszę, że ludzie wierzą w miłość od pierwszego wejrzenia, a dlaczego nie można tak powiedzieć o przyjaźni?

Do takiej powierzchownej to nawet szybko dochodzi – w sensie szybko się rodzi J, ta o której lubimy mówić prawdziwa, ta głębsza, zawsze potrzebuje czasu – na wzajemne poznanie się. Bardzo fajnie jest czuć w kimś bratnią duszę, łapać wspólne patrzenie na świat, śmiać się w tym samym momencie, poznać jego sposób wartościowania. Kiedyś przeczytałam,
że „przyjaźń może być mocniejsza niż relacje między rodzeństwem…”.

Przyjaźń jest bardzo ważna, pokonuje lęk, przezwycięża samotność. Zawsze łatwiej jest kroczyć przez życie, kiedy towarzyszy ci pewność istnienia drugiego człowieka. On nie musi być namacalną codziennością, kimś z drugiej klatki. Przecież przyjaźnie małolackie polegają na zupełnie czym innym jak te w dorosłym życiu. Czegoś innego oczekujemy. Inne rzeczy doceniamy. To późniejsze życie na różne sposoby „testuje” niekiedy przyjaźnie, ale na szczęście bywają i takie, które trwają latami choć dzielą je kilometry.

Niedawno napisałam do kogoś w liście, że nie jestem sama, bywam jedynie samotna. Pomyślałam o wszystkich ludziach, z którymi miałam super kontakt, którzy pomagali mi trwać, którzy dokarmiali mnie nadzieją. Kiedy miałam gorsze dni, wszczepiali wiarę w lepsze jutro, którzy w przepiękny sposób potrafili prosić mnie o radę (mnie! Dla was czytających osadzoną, dla nich kumpelę). Czas przeszły nie oznacza, że nie myślę o nich czy oni o mnie, że nie zastanawiamy się co u nas, bywają dni, że cholernie tęsknię za nimi. W moim przypadku to nie odległość drogi „zabiła” relacje, tylko niemożliwość odwiedzania mnie, ograniczony telefon, nieograniczony skype.

Wiem, że po tamtej stronie nie ma czasu na listy.

Osoba, która ma tu spędzić lata musi liczyć się z utratą znajomych, osoba, która już tu przebywa lata próbuje się bronić przed nowymi znajomymi, bo i tak nie zorganizuje spotkania. Długoletnie więzienie wypiera dylemat „ilość czy jakość”, jak pozostanie z tobą jeden, to jesteś szczęściarzem, a jak do tego uda mu się być niekaranym to może cię nawet odwiedzić.

Nikt nie powinien być sam, każdy – bez wyjątku powinien mieć przyjaciela. Kogoś na kim możemy polegać, prosić o pomoc, interesować się jego losem, współprzeżywać z nim. Tylko przyjaciel wyprowadzi cię z błędu, tylko przyjaciela krytyka dociera do głowy.

Bardzo miłe i budujące jest też to, kiedy odczuwam, że jestem komuś potrzebna, że ktoś otworzył się na mnie, na taką, jaka jestem. Że jakiś odcinek mojego życia chce ze mną przejść, przy mnie być.

Czy więzienie jest odpowiednim miejscem na dobre znajomości? Skoro więzienie jest dla ludzi, to są w nim ludzie. Nie dla każdego będziemy mili czy prawdziwi, nie tylko w tym miejscu kryjemy swoje słabości, by nie zostały wykorzystane, ale jak wszędzie – tak i po tej stronie, możesz spotkać bratnią duszę.

Dziękuję tym ludziom, którzy do dziś utrzymują ze mną kontakt, przepraszam tych, których może w jakiś sposób zawiodłam.

Przyjaźń umiera kiedy nie jest podtrzymywana.

Pozdrawiam wszystkich nieznajomych, dziękuję znajomym.

Pełnoletnia

Czego nie doceniałam na wolności

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Na wolności nie doceniałam:

– miłości do mnie

– budzenia przez mamę

– spotkań z bratem, jego rodziną oraz przyjaciółmi

– wyboru posiłku

– wyjścia z psem na spacer

– chodzenia po piasku gołymi stopami

– patrzenia w gwiazdy

– wieczornego wiatru

– ciast upieczonych przez mamę

– kąpieli w wannie

– podjęcia pracy

– ukończenia szkoły

– siedzenia w fotelu

– posiadania kilku par butów

– decydowania, kiedy zgaszę światło

– usłyszanych rad

– mieszkania samej w pokoju

– przestrzeni

– biegania.

Pełnoletnia

Czego nie doceniałam na wolności

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

– chodzenia na zakupy i spacery samemu

– chodzenia do kina, teatru i na imprezy, kiedy tylko człowiek chce

– móc sobie kupić coś na co się ma ochotę w danym momencie w granicach budżetu

– móc wybrać sobie pracę, móc zarabiać na własne utrzymanie

– wszechobecny dostęp do Internetu za nieduże opłaty miesięczne

– że zawsze mogłam się spotkać z rodzicami i z nimi przebywać, a nawet przenocować, przytulić się, powiedzieć im, że ich kocham

– mogłam gadać bez limitu czasowego przez telefon z każdym, z kim miałam ochotę

– zaprowadzania dziecka do szkoły i odbierania go z niej

– nie miałam ograniczonej przestrzeni, jak tutaj, mogłam czasami pobyć ze swoimi myślami

– że nie zawsze dobrze użytkowałam czas, poświęcając go często na głupoty

– że święta bożonarodzeniowe spędzałam z rodziną swoją i rodziną mojego partnera

– że ma człowiek swoje kosmetyki, do których jest przyzwyczajony i ma do nich nieograniczony dostęp, tak jak do ubrań, w co chce, może się przebrać

– że uczestniczyłam w życiu dziecka od poczęcia aż dopóki nie trafiłam tutaj

– pomagania córce w odrabianiu lekcji, rozmawiania o problemach i rozwiązywania ich razem

realizacji swoi planów, marzeń i pragnień

– można jechać zagranicę i zwiedzać ciekawe miejsca

– spotykać się z ludźmi twarzą w twarz w każdej chwili i czasie, aby móc im wszystko powiedzieć, co ci leży na sercu

– mieć nieograniczony dostęp do lekarza, z którym można się umówić na konkretny termin i wiedzieć, że mnie przyjmie, wyda receptę i będę mogła kupić leki, z których skorzystam.

Vicky