

Jest takie miejsce, do którego się udaję, by pobyć sama i otoczyć się wszystkim tym czego mi potrzeba i czego mi brakuje.
Zamykam oczy…
Oczyma wyobraźni zmierzam w kierunku pięknej, wyłaniającej się znad horyzontu wyspy, już się do niej zbliżam, widzę piękne korony drzew i tysiące zieleni barw przenikających się nawzajem… Gdy coraz bardziej się zbliżam widzę piękną czystą wodę wrzynającą się w złote piaszczyste plaże położone u brzegów mej wyspy. Stopione w ciepłych złotych promieniach słońca.
Już tam jestem, bosymi stopami chodzę po rozgrzanym złotym piasku, który delikatnie przesuwa się między mymi palcami. Idę dalej w głąb wyspy, która przywołuje mnie swą zielenią…
Krzewy, kwiaty i drzewa są tak piękne, że radują me oczy, tyle rozmaitości, tyle barw…
I te cudowne odgłosy ptaków, cudowny trel i ćwierkot… Cała paleta barw i te drobne brzęczące owady pszczółka roznosząca pyłki…, motyle tańczące wśród pięknej polany… I ten szum wyłaniającego się wodospadu wpadającego do jeziora.
Biorę kąpiel w czystej jak kryształ wodzie, następuje oczyszczenie i staję się lekka jak te motyle, które właśnie niedawno jeszcze obserwowałam…
Chciałabym tu zostać, ale brutalna rzeczywistość – dzwonek! Wyrywa mnie z piękna owych marzeń i znowu ta codzienność szara i ponura, a może by ją tak zmienić i przemycić choć trochę koloru z moich marzeń, może i tu mogłoby być tak cudownie… Zacznę zmieniać ten świat, ale od siebie…
Diablica
Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001










