Kiedy człowiek trafia do więzienia, myśli, że największym ciężarem będzie brak wolności. Czasem okazuje się jednak, że to nie kraty, mur czy zamknięte drzwi są najtrudniejsze, ale uczucie, które codziennie wracają i nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Pierwsze i najczęściej obecne jest poczucie tęsknoty. Tęsknie za rodziną, za bliskimi, za zwykłym życiem, które zostawiłam na wolności. Każdy telefon czy list to chwila radości, ale zarazem przypomnienie jak wiele tracę. Tęsknota potrafi ściskać serce bardziej niż kajdanki dłonie. Obok tęsknoty pojawia się smutek. To uczucie przychodzi nagle, kiedy dzień ciągnie się bez końca, kiedy patrzę przez okno na kawałek nieba i myślę o tym, co mogłabym robić np. z moją ukochaną córeczką, gdybym była na wolności.

Smutek w więzieniu jest cichym towarzyszem, który siada obok i nie pyta czy może zostać…

Jest też strach o przyszłość, o bliskich, o to, jak będzie wyglądało życie po wyjściu. Czy będę potrafiła zapomnieć o tym wszystkim co mnie spotkało ? Ten lęk czasami paraliżuje, ale też zmusza do refleksji…

Nie brakuje tu złości na siebie i na decyzje, które doprowadziły mnie do tego miejsca. Złość pali od środka, ale potrafi też dawać siłę. To ona sprawia, że obiecuję sobie, iż nie zmarnuje już więcej swojego życia…

Najcenniejsza jednak jest nadzieja. Choć więzienie odbiera wolność, to nie odbiera marzeń. Nadzieja pozwala mi wierzyć, że ten trudny czas niebawem się skończy, a ja będę miała szansę zacząć od nowa. To właśnie ona daje mi siłę w chwilach, kiedy wszystko inne zawodzi.

Więzienie to nie tylko miejsce kary, to także przestrzeń, w której człowiek człowiek uczy się patrzeć w głąb siebie. Uczucia, które tu przeżywam, są intensywne i surowe, ale przypominają mi, że mimo wszystko wciąż JESTEM CZŁOWIEKIEM!

Czeko

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

W tym ponurym miejscu, w którym ciężko jest odpocząć, staram się odpoczywać robiąc origami oraz daimond painting, wtedy się wyciszam, a mój mózg skupia się tylko na tym. W dzieciństwie odpoczywałam grając w klasy. Pamiętam, że jak byłam dzieckiem, to wybierałam się, że tak to nazwę, na „przechadzkę” po kryjomu, w tajemnicy przed babcią, do takiego lasku i tam poszukiwałam wiewiórek, które fascynują mnie do tej pory. W parku w Żyrardowie, w moim mieście, co jest śmieszne wiewiórki (wszystkie) reagują na imię Basia. Podchodzą do ludzi. To była jak dla mnie najlepsza forma odpoczynku. Ucieczka z domu, w którym śmiech był zapomniany, więc tam szukałam odpoczynku.

Na wolności odpoczywam zazwyczaj na łonie natury. Tutaj uciekam w manualne prace.

Paula

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Nikogo raczej nie zdziwi, że w więzieniu najważniejszą kwestią jest jedno – to, żeby z niego wyjść. Dzień, w którym opuszcza się te zimne mury, jest nadrzędnym dniem całej odsiadki. Każdy na niego czeka, każdy (przynajmniej podświadomie) się do niego przygotowuje – jedni tydzień, drudzy miesiąc, jeszcze inni całe lata.

 Ja, nauczona doświadczeniem,  szykowałam się na tą chwilę praktycznie cały trzyletni wyrok. Załatwiałam sobie mieszkanie socjalne, żeby mieć dokąd pójść, chłonęłam jak gąbka każdą wiedzę związaną z możliwościami pozyskania pomocy… Wydawało mi się, że ogarnęłam więcej niż wszystko i że moja wolność jest już dopięta na ostatni guzik. 

Żegnania się z tym miejscem nie musiałam umieszczać w grafiku moich przygotowań; przez te wszystkie lata dało mi ono tak mocno w kość, że mimo dość sentymentalnego uosobienia rozstanie nie budzi we mnie żadnej ckliwości. Więzienie to nie tylko stracony czas, ale także stracone nerwy, zaufanie i marzenia. To prawdziwa przerwa w życiorysie – reset w postaci zagubionych lat, wymuszający układanie wszystkiego (również w sobie) od nowa.

Moje ostatnie tygodnie spędzone na „Kamczatce” były swoistym utrwaleniem wiedzy o tym, do czego nigdy w życiu nie chciałabym już wracać. Powiedziałabym, że dostałam w pigułce wszystko, co w więzieniu najgorsze; nie była to jednak jakaś tam „pigułka”, a ogromna PIGUŁA, którą naprawdę ciężko było przełknąć. Wydawałoby się, że pewne rzeczy nie powinny mnie już ruszać, bo za chwilę i tak przestaną mnie już dotyczyć… Nic bardziej mylnego. Po blisko trzyletnim wyroku i bez dodatkowych bodźców człowiek ma nerwy w strzępach, a każda pierdoła uderza w niego jak Titanic w lodowiec.

Niestety, na mnie dodatkowe bodźce spadły w ilości hurtowej. Wpadłam dosłownie w samo oko cyklonu penitencjarnych zawirowań, przez co każdy dzień kosztował mnie więcej niż ultramaraton. Codziennie budziłam się rano z obawą, co TYM RAZEM jeszcze na mnie spadnie i jakich „atrakcji” dostarczą mi dziś aresztowe realia.

Poważne spory z niepoważnych przyczyn, zmiany za zmianami (jakby mało czekało ich na mnie w najbliższym czasie) i to zdecydowanie nie na lepsze… Spadły na mnie wszystkie możliwe plagi, z różnorodnych robactwem włącznie. Co 2-3 dni przychodziło mi mieszkać z innymi osobami, bez uwzględnienia naszych wzajemnych antypatii czy różnic charakterów. W dodatku na sam koniec na kilka tygodni straciłam możliwość korzystania z telefonów i widzeń, a co za tym idzie – jakikolwiek kontakt z bliskimi po drugiej stronie. 

Na domiar złego w tym samym czasie, kiedy w codziennych więziennych kwestiach wszystko się posypało, rozpadła się również moja konstrukcja wolnościowej przyszłości. Cztery tygodnie przed wyjściem okazało się nagle, że wbrew moim kilkuletnim staraniom nie będzie na mnie czekać mieszkanie socjalne – to ja mam na nie poczekać jeszcze jakiś bliżej nieokreślony czas (mierzony w miesiącach, a może nawet w kolejnych latach). Wszystko, czego tak kurczowo się trzymałam (bo najważniejsze, że będę miała gdzie mieszkać) runęło w gruzach remontu – a raczej braku środków na remont – przyznanej mi przez Urząd 17-metrowej kawalerki.

Tym oto sposobem na kilka tygodni przed „wymarzonym dniem” autentycznie odechciało mi się żyć. 

Co mi więc pozostało? Pójść do psychiatry (dla którego wszystkie zawsze jesteśmy „spokojne i pogodne”) i zacząć się rozglądać za promocjami na namioty w jakichś niedrogich sieciówkach. 

Ostateczny rozrachunek mojego końca kary jest taki: wychodzę donikąd; posiadam około 1500 zł na życie (nie wiadomo, na jak długo ma mi to starczyć) i nie bardzo wiem czy wydać je na jakąś stancję, czy może na jedzenie.

Z nerwów mój żołądek prawie sam się strawił, a zgodnie z zaleceniami lekarzy powinnam go jeszcze zasypać toną masy tabletkowej (antydepresanty i leki na regulację tętna).

Nie lubię ludzi, a oni nie lubią mnie. Boję się wszelkiego robactwa, a ono nie boi się mnie. Pałam odwzajemnioną niechęcią do wszelkich urzędów i placówek państwowych. Po trzech latach planowania i starania się o jakiekolwiek perspektywy, tuż przed metą i tak stoję w w punkcie startowym.

A

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Są dni kiedy tęsknię za Tobą

Wtedy myślę czy nadal  jesteś tą samą osobą

Czy czas Cię nie zmienił beze mnie

Czy nadal dotykać będziesz nie tak samo niezmiennie

Tęsknię za Tobą choć daleko jeszcze do czasu

naszego spotkania pod deszczem

do naszego spotkania wśród drzew i gałęzi

do naszego spotkania, które nasz los odmieni,

które będzie powrotem dla nas

tylko czy nadal my tacy sami będziemy

czy może los już nas odmienił

kiedy badać subtelnie będziemy się razem

to czas pokaże, a Bóg drogą pokaże.

Bo Boga prosiłam, żeby było już dobrze

i żeby nas połączył na złe i dobre.

Kocham Cię i czekam…

Sztylet

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Serdecznie prosimy o wsparcie jednej z naszych blogerek. Robimy zrzutkę na Annę, by pomóc jej odnaleźć się na wolności. Zrzućmy się: https://zrzutka.pl/nfu3m4. 

Każda kwota jest ważna! 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Jestem mamą dwójki chłopców w wieku – obecnie w wieku 11 i 10 lat.

Obecnie są zdrowymi i silnymi chłopcami,mimo, że każdy z nich urodził się jako wcześniak.

Chłopcy mają zdiagnozowaną astmę wczesnodziecięcą i alergię, która na dzień dzisiejszy dała o sobie zapomnieć, ale nie zawsze tak było….

Od urodzenia każdy z nich miał problemy zdrowotne. Nie było tygodnia, w którym którykolwiek z nich nie byłby chory. Wizyty w szpitalach średnio raz w miesiącu od ich urodzenia były codziennością naszej rodziny. Przewlekłe zapalenia oskrzeli lub płuc, długie godziny spędzone przez rodziców przy łóżku dzieci,okupione godzinami bólu i cierpienia całej rodziny… Nastrój rodziców, ale i dzieci pozostawiał wiele do życzenia.

I właśnie w jednym z krytycznych momentów jednego z naszych wielu pobytów w szpitalu dowiedzieliśmy się o fenomenalnych zajęciach terapii śmiechem, która okazała się zbawienna zarówno dla naszych dzieci jak i dla nas.

Do szpitala, w którym przebywaliśmy przychodzili wolontariusze  z Fundacji, która za cel obrała sobie wywoływanie uśmiechu na twarzach pacjentów w szpitalach. Dla mnie jako rodzica, matki był to pomysł dziwny, bo jak połączyć śmiech z bólem, cierpieniem, brakiem poczucia bezpieczeństwa i samotnością? Moje myślenie okazało się bardzo mylne! Wolontariusze z Fundacji wykorzystywali dobroczynne właściwości uśmiechu i pomagali dzieciom zapomnieć o strachu i dodawali siły w powrocie do zdrowia, odpowiednio się do tego przygotowując poprzez fantazyjne stroje, kolorowe rekwizyty. Dzięki swoim umiejętnościom rozśmieszali pacjentów i kolorowali szarą szpitalną rzeczywistość dzieci.

To właśnie Ci wolontariusze spowodowali, że mój młodszy syn nie bał się korzystać z inhalatora do nebulizacji, którego musiał używać kilka razy dziennie! Ja jako rodzic podczas wizyt wolontariuszy dowiedziałam się, że śmiech ma duży wpływ na funkcjonowanie organizmu. Badania naukowe dowiodły, że śmiech minimalizuje ryzyko powstawania zawałów, ponieważ przyspiesza krążenie krwi powodując obniżenie poziomu cholesterolu i ciśnienia. Podczas śmiechu masowane są wewnętrzne narządy, dzięki czemu pogłębia się oddech i dotlenia mózg. Co więcej, częsty chichot wpływa również pozytywnie na układ odpornościowy, a wydzielane endorfiny obniżają poziom stresu, poprawią samopoczucie i odprężają. Spontaniczny śmiech pomaga nie tylko odreagować frustrację spowodowaną trudną sytuacją życiową, taką jak dla nas był niejednokrotny pobyt w szpitalu, ale też pozytywnie wpływa na postrzeganie świata i poprawę relacji ludzkich. Wolontariusze  przygotowywali animacje z elementami jogi śmiechu,których celem było wsparcie emocjonalne pacjentów niezależnie od wieku i sytuacji. Ich terapia była skierowana zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Dla mnie, moich dzieci i całej naszej rodziny był to „śmiechowy czas” i odskocznia od smutnej szpitalnej rzeczywistości.

Rusałka

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Przychodzi łykend i czas na coś słodkiego, a więc robimy coś łatwego i szybkiego z tego, co mamy dostępne. Zaczynamy pudełkowe party.

Przepis na „Ptasie mleczko”

Składniki:

2 x Śnieżki

2 łyżki żelatyny

Biszkopty (w zależności od pojemnika)

2-3 łyżki kakao

1 łyżka kawy rozpuszczalnej

Wiórki kokosowe

Przygotowanie:

Biszkopty najpierw nasączamy naparem z kawy, a następnie wykładamy w pojemniku. Obie śnieżki ubijamy. Do połowy śnieżki dodajemy 2-3 łyżki kakao. Łyżkę żelatyny rozpuszczamy w 2-3 łyżkach gorącej wody i dodajemy do śnieżki z kakaem. Masę przekładamy na biszkopty. Jak masa się już ściśnie to rozrabiamy drugą łyżkę żelatyny, tak jak poprzednio i wlewamy do pozostałej śnieżki, następnie masę przekładamy na warstwę z kakao. Całość można posypać wiórkami kokosowymi lub kakaem.

Mysza

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Dla wielu temat może zdawać się banalny. Ale dla mnie to ciężkie lata walkio siebie. O swój nie tylko byt codzienny, lecz także o komfort psychiczny,a więzienie to miejsce, w którym chyba tego komfortu jest nie za dużo.

Chciałabym w tej pracy napisać wszystko, lecz nie wiem czy odwaga mi na to pozwoli, ponieważ moje życie nie było usłane różami…. Od dzieciństwa byłam wychowywana przez ojca alkoholika, despotę i tyrana,  z którym łączą mnie tylko złe albo traumatyczne przeżycia, a dodatkowo cierpię na „syndrom sztokholmski”, o którym powiedziano mi na terapii „DDA”.

 Wychowywałam się bez Mamy, gdyż popełniła samobójstwo właśnie przez ojca. Przez ten fakt również nie było mi łatwo wejść w dorosłe życie. Od młodych lat szukałam ucieczki od ojca, miałam nerwicę, myśli samobójcze i potworną depresję. Byłam zahukana oraz żyłam w permanentnym lęku przed ojcem, aż przyszedł dzień, że na mojej drodze życia, pojawiły się narkotyki i w nich znalazłam „pozorne” ukojenie, a tak naprawdę otworzyłam tzw. „puszkę pandory” i się bardzo pogubiłam, marnując swoje życie. Na tamten moment w narkotykach znalazłam ukojeniei radziłam sobie z ojcem. Zwyczajnie stałam się obojętna na wszystko z nim związane. Mogłabym wiele pisać na temat swojego życia, ale przecież temat jest inny.

Jak sobie radzę,  to wbrew pozoru trudny temat. Jestem w tym miejscu prawie trzy lata i jeszcze niewiele mniej przede mną.

Nie jest mi łatwo odnaleźć się i zaadoptować w tym miejscu, gdyż jestem osobą poranioną, nieufną i podejrzliwą, zapewne przez mojego dzieciństwo. Po prostu to miejsce uczy i poddaje mnie na różne próby, najwięcej uciekam w czytanie książek, czytanie „Pisma Świętego” i rozwiązywanie krzyżówek, lecz to jest tak naprawdę na chwilę, a tutaj tych chwil jest bardzo dużo, aż za dużo. Cokolwiek by się nie wydarzyło, nigdy ! nie odnajdę się w tym miejscu. Pomimo dużej demoralizacji, patologii, agresji słownej przed wszystkim, chociaż zdarza się też przemoc fizyczna, co jest dla mnie bardzo męczące, to cieszę się, że zachowałam własna JA….

Patrząc na moje życie z ojcem, wracając w traumatyczne wspomnienia i automatycznie odczuwam silną tęsknotę za moją Mamą. Tęsknota to uczucie, które jest ze mną na co dzień. Najbardziej brakuje mi Mamy – mojej podpory, królowej, za którą tęsknię, bezgranicznie i na ten moment to chyba jedyna rzecz, z którą sobie nie radzę, ale to chyba normalne, bo przecież każdy człowiek nie potrafi pogodzić się z utratą najbliższej osoby. Czuję się bardzo samotna, że aż trudno mi to opisać…. Jestem aktualnie w życie sama i tak smutna z tego powodu, że aż mnie serce boli. Często zakładam na twarz tzw. „maskę”, staram się robić dobrą minę do złej gry, bo niestety jest to takie specyficzne miejsce. Zaczynając od otwarcia oczu, nie jest mi dane oglądać słonecznego nieba, jedynie wpatruję się ślepo w kratę oraz pleksę i wyobrażam sobie, jak piękny tam jest dzień, a spacer w katakumbach, to nie to samo co spacer po parku. Wiele mogłabym pisać na temat radzenia sobie w tym miejsce, ale na mnóstwo sytuacji nie mam po prostu wpływu. Jestem bezradna, mam niemoc, a brak możliwości utrudnia zdrowe funkcjonowanie. Na pewno więzienie uczy pokory, wydaje mi się, że najważniejsze jest, aby umieć przestawić całkowicie swoje podejście i tok myślenia, bo w przeciwnym razie będzie ciężko sobie poradzić. Nie patrząc na to, z kim dzieli się celę to i tak absolutnie zawsze trzeba walczyć o siebie, o swoje emocje i byt. Lżej jest jak siedzi się  z osobami spokojnymi, znajomymi i życzliwymi, lecz takich osób można policzyć na palcach u ręki. Mnie się chwilowo udało, gdyż siedzę na jednej z nielicznych spokojnych cel.

Syla

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

        

Zieleń koi nerwy – mówili mi stale,
chyba nie siedzieli nigdy w kryminale.

Od zieleni wokół puchną mi powieki,
jeszcze chwila i zacznę brać mocniejsze leki.

Ktoś chyba pomyślał, że zieleń zastawy,
poprawi smak i jakość podanej potrawy.

Powiem Wam Kochani, że to nie skutkuje,
gdy kuchnia kijowo posiłki gotuje.

Ubrana na zielono, w tym kadziennym fraku,
zasuwam, robię kółka wewnątrz spacerniaku.

I tak mnie zastanawia, Szanowne Kobiety
kiedy na zielono machną nam klozety,

By nawet na sedesie codzienne siadanie,
odbywać się mogło w optymizmu stanie.

I tak zieleń koi me nerwy zszargane
że w końcowym efekcie mam już wy…jechane.

Madalena

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Rusałka, autorka tekstów i sekretarz redakcji

Jestem kobietą….

Jestem córką wspaniałej kobiety…

Jestem matką dwójki wspaniałych chłopców, która przeżywa rozdzielenie ze swoimi dziećmi, nie wspominając już o cierpieniu dzieci i straconym czasie – tego nie da się im wynagrodzić w żaden sposób….

Jestem uparta i mimo przeciwności losu, potrafię zacisnąć zęby i iść do przodu…

Dzięki pobytowi tutaj doszłam do wniosków, które w normalnym życiu nigdy nie przyszłyby mi do głowy…

Jestem ambitna i wiem, że dzięki pobytowi w tym miejscu mogę zmienić swoje życie na lepsze, wbrew panującym tu „trendom”…

Jestem na razie „tu”, za chwilę będę „tam”, ale ciągle będę obecna „tu” 🙂

Jestem Rusałka.… po prostu…

---

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

---

Zadanie : „Doposażenie Fundacji Dom Kultury”

Blog eWkratke.pl jest prowadzony z wykorzystaniem sprzętu zakupionego dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Infrastruktura kultury” 2025

---

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001