Senne mary

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Witajcie! Jak to jest, że sny w pewnym sensie mają wpływ na emocje, myśli, funkcjonowanie? Od jakiegoś czasu (ponad roku) jestem w tym miejscu, krócej niż śnią mi się moje „sny”, więc może też to, że tutaj jestem jakoś na to wpływa, ale pojawiły się one dużo wcześniej. Wydaje mi się, że bardziej ważyło na tym to, iż wiedziałam, że mnie czeka ten długi wyrok! Właśnie mniej więcej w tym okresie to się rozpoczęło, więc już tu mam odpowiedź na pytanie, kiedy zaczęłam mieć KOSZMARY.

Przepraszam Was za taki nie skład… ale teksty dla Was piszę od razu, nie piszę na brudno, tylko od razu lecę z tematem, pisząc jakbym z Wami rozmawiała, ale mam nadzieję, że piszę mimo wszystko zrozumiale?

A wracając do tematu snów i koszmarów, to powiem tak. Demony, obcokrajowcy, kobiety atakujące mnie, gołe kobiety, okna, w których z zewnątrz widzę mężczyzn czy kobiety, dzieci – często mi się śni, że muszę ich bronić przed złymi ludźmi. Bez przerwy uciekam, ukrywam się przed policją, tak jakby wszystko było dopiero przede mną (to jest częsty sen) albo mam poranione palce, w które powbijane są kawałki szkła! Wielokrotnie w śnie prowadzę auto (nie potrafię tego w realu) albo uciekam przed czymś bardzo non stop, bronię zwierzęta, zazwyczaj psiaki! …

No ostatnio miałam kilka nocy, gdzie nie były to straszne, tylko dziwne sny, np. małpa biegała wokół mnie, cieszyła się i rzucała mi się w ramiona, całując po policzkach, to akurat było zabawne.

W tych najbardziej emocjonalnych snach widzę mamę i wiem, że muszę ją ochronić przed innymi! Dodatkowo gdy śnię babcię czy ojczyma świętej pamięci, to babcia jest niedobra, złośliwa i wzbudza we mnie agresję. Ojczym tłumaczy mi wszystko i martwi się o mnie. Śni mi się też pokój z kilkoma drzwiami, ale bez okien! Nie wiem co tam robię ani co mam zrobić, które drzwi wybrać, żeby się wydostać.

Przerażające są sny, w których widzę demony: są rozmazane, ale ja wiem, że to ONE, że to zło. We śnie leżę na łóżku (kolejce) naprzeciwko toalety, a one są tam w środku, zachęcają, wręcz rozkazują abym weszła tam, do tej ciemności, w której się tłoczą! Płaczę, zaczynam krzyczeć, w tym momencie przebudzam się, mówię sobie „śpij to sen był, ucieknij w kolory – ZAŚNIJ!!!”. Przysypiam, nadal je widzę, wracam do tego samego snu, demony są rozzłoszczone, próbują wyjść, nadal się tłoczą, ale teraz jeden przez drugiego po to, żeby wyjść, dopaść mnie, wciągnąć w tą ciemność ???? Budzę się zapłakana, spocona, przerażona, wokół mnie znowu jest ciemność, boję się jej, wołam dziewczyny, proszę! Boję się podnieść…

W końcu jedna z dziewczyn podnosi się i zapala światło, siada obok, głaszcze mnie po głowie, widzi, że zanoszę się płaczem…

Taka była realna sytuacja – to chyba najbardziej zapadnie mi w pamięci z tego „przybytku rozpaczy” – byłam w zakładzie, ale nie w Warszawie. Potem okazało, się że pawilon więzienny powstał w miejscu, w którym były mogiły żydowskie. Wielu było pochowanych pod tym budynkiem ludzi, później się o tym dowiedziałam. Jest tam nawet tablica z kamienia upamiętniająca tych biednych ludzi.

Kochani jak myślicie, czemu mary mnie prześladują i jak mogę je odgonić? Co może być głównym powodem, że to ciągnie się w nieskończoność?!?

Jak mogę się chronić przed demonami ze snów? Piszcie co o tym myślicie i czy ktoś z Was to przechodził?

Pozdrawiam ????

– Taka Ja –


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

CZYSZCZENIE PAMIĘCI

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Źle śpię lub nie sypiam wcale i wtedy przez moją głowę przebiega stado dzików. Myśli krążą tak nieznośnie, że marzę o przeprowadzeniu lobotomii mózgu, zatrzymaniu gonitwy niezliczonych impulsów w neuronowym labiryncie, albo przynajmniej o przeprowadzeniu operacji czyszczenia pamięci przez system antywirusowy, by z radością patrzeć na paski postępu, bo tak bardzo chciałabym kliknąć w zapominanie. Chciałabym uwolnić się od gniotących duszę wycinków, od zbędnej wiedzy, zupy mlecznej z więzienia, od imion, twarzy, nazwisk, które raz spotkane, na zawsze wpadają mi w mózgowe zwoje i zostają z nimi jak Himilsbach z angielskim. Ale nie mam żadnego programu czyszczącego… Właściwie to nie mam tutaj niczego co chociaż pomogłoby mi zapomnieć. Podczas gdy w normalnym życiu mamy dużą nadpodaż łatwej kultury, wszystkie streamingi filmowe i serialowe, gry, książki, muzyka na Spotify, wszystko na pstryknięcie palcami, bez potrzeby wychodzenia z domu. Tak łatwo się zresetować, odciąć i nie myśleć… a tutaj każdą emocję, czy to radość, czy smutek odczuwa się mocniej i mimo, że pojedyncze kwiatki na spacerniaku pachną piękniej, to gówno śmierdzi bardziej i chyba nic tego nie zmieni.

A może jednak macie sposoby na odcinanie i zapominanie?

Piszcie!

See U Soon ????

Kerasu


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Niepamięć

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Czytelnicy ! ❤️Witam Was, po raz kolejny ????❤️ !

Wstępnie powiem Wam, że od dawna dręczy mnie, (choć może nie) złe słowo użyte …, zastanawia, „wierci dziurę w brzuchu” ? ???? kwestia czy to tylko „Ja” tak mam ? Czy to z moją głową jest „coś” nie tak ?!? że mam takie myśli, odczucia, że w ogóle, zastanawiam się nad TYM!

Mianowicie mam na myśli „pamięć” ! W mojej głowie kłębią się pytania, czemu nie pamiętam już wręcz lat ze swojego życia! Owszem, jestem osobą, która jest uzależniona, ale nie od „psychotropów”, leków które potrafią odciąć Cię na 3 dni „niepamięci”, tylko zupełnie inny temat (ale na daną chwilę jest to nie ważne). Bo nie tyczą się tego. Moje myśli tzw. „chwilówki”, które zaraz mi się przypominają. :/ … Dla mnie są to etapy życia, które chcę pamiętać. W części z nich nawet nie ma kto mi o tym przypomnieć bo np. moja babcia nie żyje, tak jak ojczym, który mnie wychowywał i był bardziej dla mnie tatą niż mój własny❤️! Są anegdotki, które pamiętam np. gdy przegoniłam jakiegoś zboczeńca z podwórka w wieku 4 latek, po czym z mamą pogoniłyśmy na drugą stronę ulicy, na Opaczewską do komisariatu, gdzie jakaś tam przyjaciółka mamy pracowała, której podałam praktycznie cały rysopis, (tak dokładny, że dorosły by nie podołał), po dwóch dniach go złapali, ponieważ zaatakował 2 dziewczynki a ta młodsza była przez rodziców uprzedzana wyglądem. Oszukała „zboka”, że musi wrócić po lalę a w rzeczywistości poszła po tatę i sąsiadów, panów którzy odpowiednio zareagowali i zawołali go na komendę! Pamiętam jak miałam 6 lat i skakałam ze śmietnika na piasek. Po kilku dniach, nie zauważyłam, że piachu ubyło, łamiąc rękę! Gdy miałam 7 lat, przez miesiąc wakacji byłam u ojca, po czym gdy mama odbierała mnie, widząc mnie utuczoną jak mały prosiak… popłakała się (to były ostatnie wakacje przed 1 klasą podstawówki, więc kupiła całą nową odzież), a później ganiałyśmy żeby wymienić na większą… W te wakacje lubiłam siedzieć przy parapecie, na którym było pełno kwiatków doniczkowych, ponieważ miałam fazę na robienie odnóżek (udawało się), nawet sadziłam pestki jabłka. Wiecie, że mi urosły?!? Patrzyłam wtedy przez okno, ogrzewałam się promieniami słońca, czekając na moment, gdy ujrzę którąś z moich psiapsi żebym mogła lecieć na dwór ???? Tych anegdot jest jeszcze pewnie z setka albo i dwusetka! Ale nie o to mi chodziło… Tylko o etapy, których nie pamiętam a chciałabym. Często mama czy moi starzy znajomi, przypominają mi o sytuacjach, które miały miejsce lata temu, szczerze to szczątkowo po dłuższym czasie zaczyna mi świtać, ale rzadko jestem w stanie całościowo przypomnieć sobie ze szczegółami te historie :/ Jest to irytujące, ponieważ w większości są to wydarzenia, które powinnam pamiętać!

Najbardziej wkurza, denerwuje, irytuje czy powoduje u mnie wstyd to, że nie pamiętam lat, które spędziłam w podstawówce, tylko prześwity, że np. uczyłam Jasia (realnie chłopiec w okularkach, kręcone rude włoski, ale większy o głowę ode mnie) … tego chłopczyka nikt nie potrafił nauczyć wiązać buty, a mi zajęło to 15 minut ???? czy lekcje odrabiać z nim, litery pisać, ponieważ było to na przestrzeni pierwszej, drugiej klasy, pomagałam mu bo był wielki niczym 4 klasista, a tak nieporadny :/ … nawet biłam się za niego z chłopakami bo mu dokuczali! Ogólnie pamiętam, że zawsze uwagi dostawałam za bójki w obronie słabszych. Mama co chwilę zmieniała „dzienniczki” bo nie było miejsca na skargi :/ … Czy jak pomagałam koleżance z matmy w 6 klasie !! bo miałam dobre oceny i lubiłam i NADAL lubię matematykę ❤️ a teraz ona jest po EKONOMIKU – panią w banku pracującą, a ja tutaj gibię w pasiaki – ŻART! Żenua… Tak jak pisałam są to „SZCZĄTKOWE” wspomnienia. W międzyczasie pod koniec podstawówki przewinęły się ośrodki typu pogotowie opiekuńcze czy „internat u zakonnic” w Piasecznie. Chore miejsce, wiem, że nadal istnieje, prócz budynku nic się nie zmieniło, nadal dojeżdżanie psychiczne i fizyczne, psucie dziewczynkom psychiki, niszczenie emocji! To miejsce pamiętam, nawet za dobrze i współczuję im ! ❤️… a „pogotowie” też kilka sytuacji, nic więcej! W dorosłym życiu, w późniejszych latach, momentami gdy już uciekłam w narkotyki, kombinowałam – szczątki. W międzyczasie ośrodek dla uzależnionych – prześwity i w pamięci miejsce jak psychiatryk, ponieważ gdy po 7 ms zamknęła się za mną brama, byłam „wolna” od tego miejsca, to już w drodze do szosy przeklnęłam pod nosem! Wiecie jaka była reakcja? W głowie od razu „o Boże muszę przebiec 10 kółek” bo taka była kara za przekleństwo! NIEPOROZUMIENIE i nie polecam przybytku zwanym ZOZ Wólka Przybójewska, nikomu o prawie zdrowym umyśle ????! Kolejny OŚRODEK – co prawda Monar, ale właśnie – ALE! Wspaniali ludzie, psycholodzy! Lider p. Czarek był tak jak Ja narkomanem i sam się leczył w Sokolnikach! Człowiek, który pomógł niezliczonej ilości osób ❤️ Cała ta terapeutyczna „świta” bardzo mi zapadła w pamięć i zdarzenia stamtąd. Nie każdy dzień, wiadomo! Kończąc terapię byłam neofitką … Potem ponad 2.5 roku mieszkałam w Anglii ❤️Nadal kocham to miejsce ???? a tak stamtąd mam wspomnienia pierwszej prawdziwej miłości❤️! wyjazdu do Hiszpanii, której nie pamiętam, tak jakbym tego chciała ☹ Anglia prócz tych paru wspomnień, później powrót do kraju, mój wróg z podstawówki a potem miłość i ojciec mojego Syna, który ma już 15 lat ❤️i jest wspaniałym człowiekiem ❤️Przez te 12 lat związku z tatą małego było bardzo dużo, wręcz od cholery „wspomnień” i pamięci, ale nie koniecznie przyjemnych i miłych, choć nie ukrywam, że też na początku, czy gdy byliśmy razem z małym, gdy się urodził i później w międzyczasie gdy tworzyliśmy (próbowaliśmy) rodzinę, te kilka lat gdy czekałam na niego z wiadomych powodów # nie były złym czasem… Później choroba, którą przeszłam, ledwo co udało mi się uciec przed śmiercią, ale zawalczyłam. Kilka lat żyjąc w nieświadomości, lecz udało się, moja mama zaopiekowała się mną, tak jak kiedyś gdy byłam małą dziewczynką, potrzebującą tak bardzo miłości maminej ❤️:P No co? Każdemu może się zdarzyć ????! Zbliżamy się do teraźniejszości dalszej, kolejny raz to miejsce przez nieodebrane „awizo” … Powrót na wolność, chęć szybkiego zarobku i znowu tutaj jestem!

Czemu muszę ściągać myśli, spalać się aby wejść praktycznie w podświadomość, aby uzyskać choć przez mgłę jakieś strzępki, nietrzymające się kupy, okres szkolny. Czemu mam, aż takie luki w pamięci :/ ? Czasem nie mogę przypomnieć sobie wiadomości nie wiem z okresu 6,7,8 klasy ?!? Jest to żenujące, powodujące u mnie poczucie wstydu! Czy kolejne lata, które gdzieś uciekły, niczym wróżka, którą spłoszysz i leci niczym helikopter, z pędem powietrza… Niczym kula magiczna z przeplatającymi się kolorami, znikającymi i powracającymi ulotnie! Pomimo skupienia się… nie mogę do części tych wspomnień powrócić, czuję się jakbym obracała się nie o 10, 20, 100 stopni tylko o 360 stopni bez końca! …

Chyba już za bardzo poleciałam z tematem i Was Kochani zanudziłam ☹ ? Jeśli nie to napiszcie czy też macie takie momenty „niepamięci”, jak reagujecie na to, czy to ja mam po prostu osobliwe odczucia, tak moim zdaniem „OSOBLIWE”. A może rzeczywiście jest tak jak mówią ludzie, którzy badają takie przypadki ? Że nasze mózgi wywalają jakąś część wiadomości z pamięci, po to aby zrobić w mózgu miejsce na nie! … Może Ci wielcy lekarze, badacze mają rację ????? Co o tym myślicie? Dla mnie ten temat jest ważny. Piszczcie. Pozdrawiam Was gorąco ????

19.02.2024r.

– Taka Ja –


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Demokracja, do tego bezpośrednia na przykładzie celi… BRAWO!

Historyczna makieta Aresztu na Białołęce, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Tony kpiny, głupoty ograniczonej jedynie kratami.

A bardziej poważnie: znany Brytyjczyk stwierdził, że system demokratyczny jest wielce niedoskonały, ale póki co nie wymyślono niczego lepszego. Moim zdaniem wymyślono, ale człowiek nie przetrwa do tego stadium rozwoju.

Temat nieskończenie obszerny z dziedzin nie tylko humanistycznych. Słowami kluczowymi dla mnie jest: kompromis, tolerancja, elastyczność i inne cechy w naszym społeczeństwie o utopijnym charakterze.

Polacy zresztą nie mają poważnego doświadczenia z demokracjami.

Przykład demokracji, konkret: 5 osób na celi – ja i czterech innych.

4 osoby to „zwykli” osadzeni.

Ja najstarszym stażem. Staram się wprowadzać demokratyczną sprawiedliwość.

1 osadzony to osoba z folkloru grypsujących.

3 osadzeni zwykli wzięli mnie na stronę twierdząc: „musimy się pozbyć kobyły”. Ja na to: „konie są spoko”.

Nic nie miałem do „grypsującego”, G. Super się dogadywałem, szanowałem jego zasady i poglądy, ale zarazem jasno mu tłumaczyłem, że rozumiem, ale nie ze wszystkim się zgadzam.

Ale była demokracja: 3 jest za, JA i G., jesteśmy przeciw. Wygrywa większość. I ta trójka mówi do mnie: „to idź, Arek i powiadom wychowawcę, my już byliśmy i powiedzieliśmy o naszym zdaniu”.

Poszedłem. Okazało się, że nikt z tych 3 nie był u wychowawcy. Kpiono i wyzywano mnie, że poszedłem podpier***. Kobyła zniknęła, a przez „normalnych” na koniec zostałem oszukany i okradziony.

OWSIK


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Wspólne decyzje w więzieniu, czyli demokracja (bez demokracji)

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Aby podejmować decyzje dotyczące określonej grupy, należy ustalić priorytet. Np: wspólne dobro. To cel, wokół którego zjednoczymy się w dążeniu do jego osiągnięcia. Poprzez współdziałanie w tej określonej domenie. Jeżeli będzie to współdziałanie skoordynowane i umożliwimy każdemu zainteresowanemu określenie się, ustosunkowanie względem jego opinii, poglądu, czy potrzeb wypracujemy możliwie najlepszy plan działania. Na tej podstawie możemy wybrać najlepszy, najbardziej właściwy punkt widzenia i na tym oprzeć działania.

Przyjęcie tych reguł pozwoli na sprawne i sprawiedliwe osiągniecie celu postawionego grupie. Na pozór to nic trudnego, jednak bez chęci współdziałania i otwartości na indywidualne poglądy może okazać się nieosiągalne… Korzystajmy z prawa do głosu i słuchajmy co mają do powiedzenia inni.

Wspólnym dobrem dla grupy może być zdolność do samoustanawiania schematów działania danej grupy. To ma na celu umocnienie i scementowanie więzi, które tę grupę stanowią. Nie zapominajmy o tym, że demokratycznych reguł nie można stosować jednoosobowo.

Rafael T. Bezpański


Demokracja bezpośrednia jest utopią. Człowiek jest istotą stadną, a stado ma zawsze przywódcę. Niemożliwe jest podejmowanie wszystkich decyzji “referendalnie”. Uważam, że każdy człowiek jest w różnym stopniu – ale jest- egoistą, a egoiści wolą sami podejmować decyzje, zwłaszcza bezpieczne!

Istnieje również cecha człowieka taka jak strach, ta cecha skłania część społeczeństwa lub jednostki do oddania decyzyjności innym (tzw. trudne decyzje).

Wiedza jest także kryterium podejmowania decyzji. Racjonalizm podpowiada nam, aby w pewnych dziedzinach, w których nasza wiedza jest ograniczona ,oddać decyzyjność tzw. specjalistom w danej dziedzinie.

Maniek


Wspólne decydowanie jest to w tutejszym miejscu dość trudne, często dominuje tutaj liczba lat pobytu, status przestępczy, status finansowy, siła, autorytet przestępczo-więzienny, autorytet życiowy.

  • Porozumienie jest możliwe podczas wspólnego ustalenia wewnętrznych zasad panujących w danej celi mieszkalnej (głosowanie, każdy się może wypowiedzieć).
  • Porozumienie może być trudne w przypadku, kiedy ktoś ma z czegoś jakąś osobistą korzyść.
  • Rozbieżne charaktery utrudniają wspólne decydowanie, ale to wszystko to indywidualny przypadek danego grona osób.

Czasami z niesprawiedliwością osadzeni się po prostu godzą, zetknąłem się z takim problemem. Była to forma bardzo inteligentna, umiejętnie zainicjowana, która trwała dłuższy czas. Była to forma nękania kogoś, przymuszania do określonego zachowania, o czym się dowiedziałem po jakimś czasie i za wszelką cenę postanowiłem się z tym problemem zmierzyć. Nie było to łatwe zadanie, ale doprowadziłem do sprawiedliwego podziału między osadzonymi. Choć jest tu grono osób, którym się to nie podoba, ponieważ utracili swoje przywileje, ale teraz są wszyscy “JEDNAKOWO” traktowani. Są zadowoleni i nie zadowoleni.

MP82


Podejmowanie decyzji jest zależne od danej sytuacji, w której się znajdujemy i czy mamy doświadczenie w danej dziedzinie. Wolę samodzielnie podejmować decyzje, lecz czasem jest to niemożliwe i trzeba zasięgnąć opinii innych, żeby wybrać najlepsze rozwiązanie, ponieważ nikt nie wie wszystkiego, poza tym ludzie mają różne spojrzenie na daną sytuację. Dlatego dobrze jest spojrzeć okiem innych osób i podjąć decyzję razem.

Wiśnia


Wspólne dobro jest to podejmowanie decyzji, które będą pasowały jednej osobie lub grupie osób, np. wspólny remont domu z żoną, ma być ładnie, funkcjonalnie i pasować jednej i drugiej osobie. Czyli po podjęciu wspólnej decyzji, dla wspólnego dobra.

Jak decydujemy razem

– musimy znaleźć wspólny kompromis,

– musimy znaleźć większość,

– głosujemy

– gry (kto wygra, decyduje), np. oglądanie telewizji (kto ma pilot, decyduje ????),

– w dniu dzisiejszym wyłączamy światło (nie muszę wtedy ściszać radia),

– odbieram śniadanie, bo pierwszy wstaje ????,

– trzeba znaleźć wspólne zainteresowania (sport, literatura, filmy),

– a najpierw decydować samemu ????

GAL


Najważniejsze jest ustalenie zasad zgodnych z regułami, na które zgodzą się wszyscy uczestnicy grupy. Zasady te zostaną zaakceptowane przez wszystkich. Wybór tych zasad odbędzie się na podstawie głosowania, powstanie zestaw zasad, a wynik tych zasad będzie akceptowany przez ogół.

W procesie podejmowania decyzji u mężczyzn najważniejsza jest odwaga w jej podjęciu. A ta odwaga wynika z wiedzy, kompetencji i umiejętności osoby, która decyzję podejmuje. Podejmując decyzję osoba ta jest świadoma skutków jakie będzie ona miała, jak na nią wpłynie, jak wpłynie na otoczenie oraz jakie będą implikacje wynikające z tej decyzji.

Samo podjęcie decyzji jest już aktem odwagi, bo została ona podjęta, jakakolwiek by ona nie była. Ocena tej decyzji pozostaje w kompetencji świata zewnętrznego. Co się stanie, to się stanie, ale decyzja została podjęta i czyn został wykonany (na podstawie tej decyzji). A osoba miała tą odwagę aby ją pojąć!!!

Piotr


Moim zdaniem wspólna decyzja nie zawsze wychodzi, zależy gdzie i z kim w danej sytuacji się znajdujemy… czego wspólne dobro ma dotyczyć. Każdy człowiek ma odmienne zdanie, dlatego zawsze będzie ciężka droga do tego, aby podążać do jednego celu i ten cel zrealizować, ponieważ zawsze coś stanie ku temu na przeszkodzie. To wszystko co mam do powiedzenia o wspólnej decyzji.

Dawidek


Teksty powstały na zajęciach prowadzonych przez Agatę Czarnacką w więzieniu w Areszcie Śledczym Warszawie – Białołęce.


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Mysza o sobie i kronikach Akaszy

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Witajcie Czytelnicy Bloga

A teraz drodzy czytelnicy napiszę Wam coś od siebie bo jestem nowa na tym blogu, więc napiszę coś o sobie, czym się zajmuję i interesuję. Zajmuję się medytacją i kronikami Akaszy. Pewnie jesteście ciekawi na czym to polega. A więc, medytacja polega na tym, iż ćwiczy się spokój i równowagę a kroniki Akaszy polegają na tym, że otwierasz przy tym wszystkie swoje czakry, może trochę więcej Wam opowiem i wprowadzę, byście wiedzieli o czym mówię!

Zacznijmy od medytacji, która pomoże Wam się zrelaksować, osiągnąć spokój i równowagę. Moją inspiracją do tego typu rzeczy, jest to, że bardzo pomaga w wyciszeniu się i wrócić do równowagi psychicznej i fizycznej. Pokażę Wam ćwiczenie, które możecie wykonać same, więc zacznijmy od ćwiczenia pod kątem medytacji.

Możesz odsłuchiwać nagrane własnym głosem wskazówki lub poprosić kogoś zaufanego, aby je odczytał w trakcie wykonywania przez Ciebie ćwiczenia (medytacji). Ćwicz powoli.

– Usiądź prosto ze stopami przylegającymi płasko do podłoża.

– Ręce połóż na kolanach.

– Sprawdź czy Twój kręgosłup jest prosty.

– Odetchnij kilka razy bardzo powoli i głęboko.

– Wdychając powietrze nosem, wyobraź sobie, że wciągasz energię z podstawy kręgosłupa, prowadząc ją w górę, aż do szczytu głowy. Pozwól swojej energii podążać za świadomością.

– Oddychaj z intencją zrelaksowania się i odpuszczenia, kiedy oddzielasz umysł od ciała.

Następnie powtórz to powoli, nie ma pośpiechu, bo nie musisz być nigdzie indziej, po prostu ciesz się tą chwilą i bardzo powoli wykonaj to ćwiczenie, pamiętając o wykonaniu głębokiego wdechu.

Czym jest Akasza?

Pewnie zastanawiacie się jakie jest znaczenie Akaszy, to już Wam mówię.

Pozwólcie mi najpierw wyjaśnić, że kroniki Akaszy nie są elementem jakiejś konkretnej religii. Wzmianki o kronikach występują w wielu religijnych pismach wywodzących się z hinduizmu, teozofii, buddyzmu, chrześcijaństwa, judaizmu oraz neopogaństwa. To dowód, że kroniki Akaszy są duchowym medium, przekraczającym granice religii. W sanskrycie Akaszy oznacza eter, który mieści w sobie wszystkie materialne i metafizyczne, niematerialne substancje.

Co oznacza to dla nas?

Energia i esencja wszystkiego zawarta jest w polu kronik Akaszy. Rzeczy materialne posiadają, jak istoty ludzkie, książki, drzewa a nawet pieniądze. W skład rzeczy niematerialnych wchodzą nasze myśli, energia, emocje, kreacje oraz energie wszystkich rzeczy materialnych. Innymi słowy w polu kronik jest fundamentem i esencją wszelkich rzeczy. Energia Akaszy istnieje w nasz wszystkich – we wszystkim co żyje.

Z racji wzajemnego połączenia z wszelkim życiem, jesteśmy w stanie podłączyć się do wymiaru kronik i uzyskać z nich informacje na dowolny temat.

Połączenie ze swoimi kronikami Akaszy jest wyrazem intencji. Powinieneś być w stanie podnieść własną energię do poziomu ósmej czakry i utrzymać wibrację na tym poziomie cały czas będąc w komunikacji.

Podczas łączenia się ze swoimi kronikami, możesz mieć intencję otrzymania, prowadzenia i odpowiedzi wspierających Cię w życiowej wędrówce. Niektórzy pragną znaleźć więcej spokoju lub poznać cele swej duszy. Właściwie nie ma to znaczenia jakie masz intencję, pod warunkiem, że są one świadome i szczere – co oznacza, że zdajesz sobie z nich sprawę.

Co to znaczy dla Ciebie jako uczestnika takiego kursu ?

Oznacza to, że dostęp do kronik Akaszy nie jest częścią ani nie jest zależne od jakiegokolwiek systemu wierzeń. Jest raczej zdolnością, którą możesz uzyskać. Nie ma znaczenia czy rozumiesz w jaki sposób to działa. Wystarczy, że wyrazisz chęć nauczenia się tej umiejętności. Podobnie jak wszyscy żyjemy poddani prawu grawitacji, choć nie zdajemy sobie sprawy z zasady jego działania. Wszyscy też mamy możność i odwieczne prawo do tego aby połączyć się ze swoimi kronikami Akaszy, bez potrzeby zrozumienia naukowych szczegółów. Oto kilka sposobów pomagających w uziemieniu.

– Spożywanie zdrowego i naturalnego pożywienia.

– Uprawianie sportów, jogi, tai chi itp.

– Pielęgnacja ogrodu.

– Chodzenie boso czy śpiewanie.

Praktykowanie wszystkiego co prowadzi do zrównoważenia pierwszej i drugiej czakry, poprawia uziemienie oraz otwiera wszystkie czakry, a jest ich osiem. Nieliczni umieją otworzyć u siebie lub innych czakry i je z powrotem zamknąć przez kroniki Akaszy.

A więc wiecie już czym ja się zajmuję i interesuję. Jeżeli macie, Czytelnicy bloga jakieś pytania lub uwagi, to śmiało pytajcie, piszcie.

Mysza


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Misia Mała

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Cześć ludzie, ludziska!

Zajęcia z Justyną D.S. i wszystkimi osobami, które je prowadzą u nas, zmotywowały mnie do napisania o mojej historii życia. Będzie to krótki przekaz, ponieważ będziecie mieli możliwość jeszcze nie raz w pełni ją usłyszeć, bo po wyjściu z AŚ/ZK mam w planach przekazać swoje doświadczenie życiowe młodszym pokoleniom, aby dowiedziały się, jak można łatwo popełnić błędy i jak potrafi dotknąć życie bez względu na to, w jakim środowisku przebywamy.

Zanim zagłębisz się w moją historię, weź sobie te słowa niżej do serducha!

Zamiast mnie osądzać i oceniać moje życie, włóż buty, przejdź ścieżki, które ja przeszłam, przeżyj moje bóle, smutki i cierpienia… Wytrzymaj tyle, ile ja wytrzymałam, upadnij tam, gdzie ja upadłam i podnieś się tak samo, jak ja się podniosłam. Kiedy już naprawdę poznasz moją historię, będziesz miał prawo, żeby oceniać moje życie, tylko myślę, że może Cię to przerosnąć!

Od dzieciaka miałam ciężko, bo rozbita rodzina i miłości garść niewielka. Rozbita rodzina to mało powiedziane – stracone młode lata, bo w ośrodkach i bidulach przesiedziane. W domu alkohol i przemoc, coraz bardziej buntowałam się. Od szóstego roku życia żyłam w wielkim strachu, moja Kochana Mamusia leżała w śpiączce w szpitalu. W końcu po pięciu latach stało się najgorsze – na zawsze ją straciłam. Rodzina zastępcza to nie to samo, nawet Prababcia i dalsza rodzina nie dawała sobie ze mną rady – ja wiem, że gdzieś tam jesteś, tęsknię za Tobą, Mamo!

Ojca praktycznie nie miałam, bo większość mojego dzieciństwa w kryminałach przesiedział.

W końcu kolejna rodzina zastępcza. Wujek był wojskowym, tak bardzo chcę o tym zapomnieć. Szczerze go nienawidzę, ale muszę o nim wspomnieć.

Kieruję to do Ciebie, ty chory pajacu! Jak mogłeś tak bardzo bić małe dziecko?! W tym wersie nie będę się za bardzo rozwijać na Twój temat, bo nie jesteś nawet tego wart, ale parę słów sobie zapamiętaj. Kiedy trafisz do piekła, mój diabeł Cię nie pominie. Będziesz smażył się w smole srogo, tego żałował. Pomyślisz wtedy o mnie i będziesz wspominał moje słowa.

Do dziś pamiętam, jak uciekałam z domu i szukałam pomocy. W końcu się udało i wyciągnęłam też rodzeństwo z tego piekła.

Potem złe towarzystwo, inaczej być nie mogło, wychowana tak naprawdę przez brudne ulice. Bardzo zbłądziłam i nikt nie umiał mnie powstrzymać, nawet rodzeństwo i dobrzy przyjaciele rodziny. Miałam 12 lat, jak zaczęłam próbować, jak smakują używki. Alkohol, narkotyki, popełniałam już pierwsze przestępstwa, tak bardzo załamałam się po śmierci Mamy. Nic mi nie pomogło! Brakowało mi ciepła, wsparcia, prawdziwej rodziny. Ja tak nie chciałam żyć, przeklinałam urodziny, ciągle przez organy ścigana, bo żyłam na gigancie. Uciekałam z biduli do mojej schorowanej prababci, aby przy niej być i pomagać.

Miałam 15 lat, gdy trafiłam do MOW-u. Troszkę się ogarnęłam, ale to było za mało, więc  na nogi nie stanęłam.

W 2016 roku znów kolejna tragedia – ukochana prababcia też stanęła u bram nieba. Ona była dla mnie wszystkim, zawsze mnie broniła, zostały tylko siostry, za które też stanę murem, mimo że są bardzo chore. Nikt nie ma prawa ich dotknąć, pobić, obrażać, wyśmiewać z powodu chorób, chyba że chce mieć ze mną na pieńku. Coraz bardziej zaczęłam się podnosić, aż w końcu się udało!

Trener Kuba, którego poznałam, dotarł do mnie z czasem. Traktowałam go jak ojca, mogłam zawsze na niego liczyć. W końcu odkryłam swoje pasje – zapasy i trójbój siłowy. Ogólnie poszłam w sport całą sobą. A trójbój siłowy to moja pasja – nie bez powodu trafiłam do klubu Tytan Team Łódź. Ciężko w MOW-ie trenowałam, tak się oddałam mojej pasji, że zostałam dwukrotną mistrzynią Polski i jednokrotną mistrzynią Europy. Jako junior! Z czasem wstąpiłam do wolontariatu dzięki pewnej wychowawczyni, bo pragnęłam pomagać innym dzieciom. Co tydzień byłam w szpitalu Fundacja Krwinka dla Dzieci z Chorobami Nowotworowymi. Dobrze to wspominam, mimo widoku cierpiących dzieci.

Kiedy wyszłam z MOW-u, to długo nie minęło i zaczęłam znowu odwalać. Powrót na stare śmieci nie był dobrym pomysłem. Nawet daleka rodzina się mnie wyparła i musiałam sama sobie radzić. Bracia, o których nie wspominam, byli w kryminale. Musiałam liczyć tylko na siebie.

Picie, pobicia, kradzieże, damski bokser – przy tym ciągle mi serce krwawi, bo chodzę z nożem wbitym. Mężczyzną Cię nie nazwę nigdy.

Szczerze, ja się cieszę, że jestem w kryminale, bo odcięłam się od wszystkiego. Miałam nieskończone 20 lat, jak tu przyszłam i do dzisiaj tu tkwię. Jeszcze trochę i wyjdę, zacznę nową drogę. Jak to piszę do was, mam 24 lata i bardzo się cieszę, że mogę poznawać dobrych ludzi uczestnicząc w zajęciach – po wyjściu będę utrzymywała kontakt z Fundacją Dom Kultury.

Chyba na tyle wystarczy, nie będę was zanudzać. Trzymajcie się!

Misia Mała


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001



Wiosna

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to Ty! Cóż za złudne słowa ☹ ! Niedawno był pierwszy dzień wiosny… A ja nie myślę nawet wystawić spod koca swojego zmarzniętego „NOSA”!

Rano, gdy wstaję, moja pierwsza myśl, jest o przyklejeniu się do kaloryfera i pozostaniu przy nim co najmniej do południa (późnego) ????!…

SPACER!!! Jaki spacer, jest przed 8:00 rano! NIE! Nie ma mowy ani takiej możliwości! Kto w ogóle wpadł na taki genialny pomysł, żeby ludzi wyganiać na taką temperaturę na SPACER?!? O NIE! ???? Później owszem, TO JUŻ INNA SPRAWA!

Czekam z niecierpliwością na koniec marca, połowę kwietnia, oczywiste, że jestem „Wiosną”, urodzoną pod koniec kwietnia, gdy wszystko zaczyna już kwitnąć ❤️ To jest dla mnie też moment kiedy witam się z wiosną ????

Źdźbła trawy (trawki, ponieważ patrząc z perspektywy trawnika wielkości 1.5m…), tak to mogę powiedzieć, o spacerniakach tutaj ???? Pomijając to ???? – te źdźbła, zaczynają się zielenić, na tych męskich większych spacerniakach… nawet jakiś mały kwiatek idzie spotkać ????. Nasz „kurnik” ???? może tylko trawą i jakimś chwastem zabłysnąć – szkoda gadać :/ …

Gdy robi się cieplej, częściej okna otwieramy, bo tak zimno nie doskwiera ???? Poprzednie wiosny tu spędzone pamiętam jak późną nocą przy otwartym oknie, wsłuchując się w odgłosy wolności… słyszałam różne ptaki rozpoczynające swoje trele nocne ???? 1 czy 2 w nocy, wszyscy śpią a ja stoję się w ciemności przy oknie… napawam się zapachem lasku, który otacza to więzienie… daje się wyłapać zapach igliwia nagrzanego w dzień na słońcu, cała ta esencja, unosi się w powietrzu ????… pachnie od rosy, która się zbiera na listkach, igłach czy trawie, powoduje jeszcze intensywniejsze doznanie, moje myśli uciekają w przeszłość. Te ptaszki raz śpiewają, raz rozmawiają, innym razem są wzburzone, pewnie na swój sposób przekomarzają się i kłócą ???? … Zamknięte oczy, słuch mam wyostrzony, jestem dzięki temu wolna! Przenoszę się do domu mamy, siedzę w fotelu na balkonie z kubkiem herbaty, nawet jak spojrzę przed siebie, widzę drzewa lasku białołęckiego… w tle dźwięki z teraz tak są do siebie podobne. Jest noc, potrzebuje chwili dla siebie… Na poboczu lasku rosną bzy, to ten moment kiedy wszystko kwitnie, bukiet białych, różowych i fioletowych bzów, stoi na stole w saloniku na wysepce, odznacza się bukiecik z konwalii, żonkili, narcyzów, tak intensywnie pachnących, nie pominęłam oczywiście tulipanów z zamkniętym kielichem w kolorze czerwonym i różowym ❤️ Teraz wwąchuje się w zapach lasu, ale tutaj nie dociera do mnie zapach bzu, tak jak w domu, mieszając się z innymi zapachami!

Chciałabym, aby ta noc się nie kończyła, żebym mogła wtapiać się myślami, we wspomnienia… ⭐❤️???? ❤️ Nie wychodzić już z mojego domu, być jeszcze i czuć wolność, przecież moich myśli nie uda się komuś zniewolić ????! Dalej tkwię zatopiona w myślach, jest wiosna, może to jest okres, który bardziej uwalnia wspomnienia podświadomie… Jest ciepło, pomimo, że to jest NOC… Widzę przeszłość, myślę, że mimowolnie na mojej twarzy pokazują się emocje ???? Czuję jak kąciki ust podnoszą się, uśmiecham się 🙂 Widzę okolice domu mamy, lasek, mój dom, miejsca do których uwielbiałam chodzić w okresie wiosny ❤️Wymykając się z domku jako nastolatka późnym wieczorem, praktycznie w nocy ???? chodziłam po okolicy, upajając się jak teraz zapachem kwitnących kwiatów bzu, konwalii, narcyzów, wybierając co piękniejsze i zrywając, buszując w sąsiednich ogródkach czy parku nieopodal, wracając po drodze dobierałam tulipany ???? – aż wstyd się przyznać…

Gdy mama spała głęboko, ja wsadzałam do każdego chyba wazonu, który znalazłam w domu, osobno bukiety mieszane bądź sam bez, którego łodygi od ciężaru kwiatów się uginały…

Pamiętam, a bynajmniej tak właśnie zapamiętałam to… ???? że te bukiety były piękne, bo były dla mamy ❤️ Od tak po prostu, na dzień mamy, starałam się ułożyć je jeszcze ładniej niż poprzednie! ❤️ Oczywiście zguchą dostawałam – nie ominęło mnie ????! Choć wiem, że mamie sprawiało to przyjemność, to są moje „wiosenne wspomnienia” ???? ❤️ Nie miało znaczenia, że do szkoły chodziłam jak „zombie” ???? bo pół nocy ganiałam i zbierałam kwiaty… Było to dla mnie ważne, dlatego że to było po coś, z miłości do mamy, z chęci zatrzymania bliżej klimatu wiosny ???? …

Po jakimś czasie stało się to moim „wiosennym rytuałem”, co roku wybierałam się na buszowanie nocne … ???? Dość często wspominamy z mamą, te wiosenne wymykanie się moje ???? Gdy mój syn pyta, czemu się śmiejemy z tego mojego wymykania się i czemu łaziłam po nocach jak mi babcia nie pozwalała, nic nie mówię że to było „tradycją”, aby nie wpadł na pomysł żeby ją podtrzymać ???? Ale opowiedziałam, czemu tak było, i że powodem była moja mama, bliskość z wiosną ???? …

Jak już mówiłam, nie lubię początków wiosny, gdy jeszcze zimno zawieje… Ale rozkwitanie tej pory roku jest dla mnie bezcennym doświadczeniem, moją ucieczką do bezpiecznego miejsca – do domu, chociaż wtedy czuję się WOLNA! ❤️

Wiosna jest pięknym przedziałem roku ????! Wszystko budzi się do życia! Prócz kwiatów, zwierząt, często w tym okresie rozkwita MIŁOŚĆ❤️ Powietrze, ciepło, energia napędzają do działania niczym czarna kawa – pobudzają i dają siłę!

Przykro, że z tego miejsca, że w tym miejscu, ale zostaje mi jeszcze moc wspomnień i wyobraźnia ???? A teraz od wiosny do wiosny, każda kolejna przybliża czas do domu, do wyjścia do celu, do którego i tak dotrę ❤️Pozdrawiam serdecznie.

– Taka Ja –


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001



Wiosna w więzieniu

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Zgnilizna. To odczucie związane z wczesną wiosną. Czuję, że pulsują mi skronie.

Nie lubię jasnego światła, które przebija się po zimie.

To jedna dobra rzecz zamknięcia. Nie widzę go, nie czuję.

Cieszę się jeśli mogę przeczekać.

Stałe trwanie, w trybie samolotowym.

Bez wpływu na rzeczywistość, niezależnie od pory roku.

Przeczekać to mój stan ducha.

Panikara

Czasami przez pleksę wpadnie słońce.

Czasami przez pleksę usłyszymy śpiew ptaków.

Jednak najczęściej są to tylko papugi.

Wiosny w więzieniu właściwie nie odczuwamy.

Tu jedynie jest lato i zima i też właściwie przez temperatury w celi. ????

Renie

Jestem w więzieniu i to z jednej strony to bezradność, ale z drugiej strony to, że widzę jak moje otoczenie się nie poddaje i walczy o swoje, daje mi siły. I jak ta wiosna, która budzi wszystko do życia, tak i we mnie budzi się siła, by walczyć o swoje zdrowie, bo walczę z nowotworem złośliwym i to wszystko nie pozwala mi się poddawać, a świadomość, że ktoś (rodzina) czeka na mnie, to wszystko tak jak wiosna budzi życie, budzi mnie w tym miejscu do tego, by walczyć.

Gosia

… Wiosna, cieplejszy wieje wiatr. Wiosna, w ciupie nie wieje wiatr. Kwiatków brak, bo wszystkie wyrwali… Wiosna, tu nawet nie chce przylecieć ptak (zdarza się gołąb zwany romanem ha ha ha). Wiosna, słonko świeci, ale nie w twarz. Wiosna pachnąca pięknie tak, a ja czuję smród tych murów i zas*anych krat.

Wiosna, która cieszy, ale nie nas…

Kara Vel Boska

Ja w wiosnę mam przesilenie wiosenne i mam chandrę. W wiosnę mam też tak, że jestem wtedy bezsilna i nic mi się nie chce, bo jest mi przykro, że nie mogę być teraz z dziećmi.

X


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001