WAKACJE W WIĘZIENIU

Spacerniak więzienny , fot. Małgorzata Brus
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie FDK-SNO-1024x399-1.jpg
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Z pewnością dla nikogo więzienie nie jest idealnym miejscem do spędzania letniego urlopu… Ja oczywiście również nie jestem zachwycona tym, że KOLEJNE wakacje spędzę za kratami. Mimo to, zamiast skupiać się na stratach i użalaniu nad swoim losem, wolę przedstawić Wam pozytywne strony najcieplejszej pory roku.

Generalnie lato zawsze było (i jest!) moim ulubionym sezonem – pobyt w pudle niczego tu nie zmienia! Co prawda jego zalety różnią się w zależności od „strony muru”, po której się znajduję, ale nadal tak samo obfituję w pozytywy.

W wakacje, najważniejszym elementem mojego dnia, są dla mnie spacery. W pozostałą część roku właściwie nie wynurzam się z pawilonu mieszkalnego, a niebo widzę praktycznie tylko w drodze na magazyn czy salę widzeń (pomijając oczywiście ten jego mały, zakratowany skrawek widoczny z mojego okna ponad blindą z plexi). Powodem tego jest fakt, że nasze spacerniaki znacznie różnią się od tych pokazywanych w TV, w kryminalnych filmach i serialach… w rzeczywistości nie jest to żaden skwerek otoczony płotem z siatki, a jedynie depresyjna, betonowa klitka wielkości kilku metrów kwadratowych. Siatka rozciąga się tu jedynie jako „sufit” (zamontowany chyba po to, żebyśmy nawet patrząc w niebo pamiętały gdzie jesteśmy). Zadeptany trawnik, umiejscowiony na środku owej klitki (nie większy niż 2x3m), nie rodzi już praktycznie nic, a jedyną wątpliwą „ozdobę” tego prostokąta ubitej ziemi, stanowi zniszczona ławeczka, zbita z trzech spróchniałych (i niejednokrotnie połamanych) desek.

Cały spacerniak otacza niegdyś biały mur, którego otynkowanie w wielu miejscach pęka i odpada. Mnożące się przez lata bazgroły, pozostawione przez znudzone spacerowiczki na każdej dostępnej powierzchni, tworzą obraz niezliczonych historii miłości i nienawiści (ze zdecydowaną przewagą tych drugich).

Dementując kolejny telewizyjny mit o więzieniach, muszę też podkreślić, że na spacerach nie spotykamy się ze wszystkimi innymi osadzonymi z jednostki, większość cel (w tym moja) jest na nie prowadzona osobno, w związku z czym, nawet taka stricte towarzyska motywacja do przewietrzenia nie ma racji bytu.

W wakacje wszystko się jednak odmienia. Spacer staje się dla mnie najważniejszą częścią dnia i to wokół niego kręci się cały jego rozkład. Rano mam motywację żeby wstać i się ogarnąć (bo nigdy nie wiadomo, o której po nas przyjdą). Potem ładuję swoje wewnętrzne akumulatory promieniami słonecznymi, opalając się w tak dziwnych pozycjach, że przypomina to zaawansowaną praktykę jogi.

Kiedy człowiek leży z zamkniętymi oczami w pełnym słońcu, różnice praktycznie się zacierają, nie ma znaczenia czy masz pod sobą ręcznik plażowy czy bluzę od więziennego mundurka… nie ma znaczenia również to czy otaczają Cię te obrzydliwe, pomazane mury z popękanym tynkiem, czy też pięciogwiazdkowy hotel gdzieś na egzotycznych wyspach. Odpędzasz się od takich samych komarów jak na Mazurach, a do spoconego ciała przykleja Ci się taki sam piasek jak na plaży nad Bałtykiem.

Letnie spacery są dla mnie jak taka „mała przepustka na wolność”. Wracam na celę z lepszym nastrojem i samopoczuciem. Czuję też, że wyglądam zdrowiej i mniej „więziennie”, bo moją skórę pokrywa lekka opalenizna. Cały otaczający mnie syf traci trochę swojej obrzydliwości, a ja sama nabieram nowych sił, żeby jakoś brnąć przez to wszystko.

Prawda jest taka, że różnica między „tutaj” a „tam” jest kolosalna i z tym nie ma co dyskutować… ale słońce jest jedno dla wszystkich – tak samo piękne nad Sopotem, Hiszpanią czy A.Ś. Warszawa-Grochów.

Życzę Wam miłego lata – bez względu na to, gdzie je spędzacie.

– A. –


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001Otwórz panel publikacji

CZYSZCZENIE PAMIĘCI

Autorka ilustracji: Magdalena Gładecka. Ilustracja wykonana w ramach pracy licencjackiej na kierunku Grafika, Wydział Prawa i Komunikacji Społecznej we Wrocławiu, Uniwersytet SWPS.
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Źle śpię lub nie sypiam wcale i wtedy przez moją głowę przebiega stado dzików. Myśli krążą tak nieznośnie, że marzę o przeprowadzeniu lobotomii mózgu, zatrzymaniu gonitwy niezliczonych impulsów w neuronowym labiryncie, albo przynajmniej o przeprowadzeniu operacji czyszczenia pamięci przez system antywirusowy, by z radością patrzeć na paski postępu, bo tak bardzo chciałabym kliknąć w zapominanie. Chciałabym uwolnić się od gniotących duszę wycinków, od zbędnej wiedzy, zupy mlecznej z więzienia, od imion, twarzy, nazwisk, które raz spotkane, na zawsze wpadają mi w mózgowe zwoje i zostają z nimi jak Himilsbach z angielskim. Ale nie mam żadnego programu czyszczącego… Właściwie to nie mam tutaj niczego co chociaż pomogłoby mi zapomnieć. Podczas gdy w normalnym życiu mamy dużą nadpodaż łatwej kultury, wszystkie streamingi filmowe i serialowe, gry, książki, muzyka na Spotify, wszystko na pstryknięcie palcami, bez potrzeby wychodzenia z domu. Tak łatwo się zresetować, odciąć i nie myśleć… a tutaj każdą emocję, czy to radość, czy smutek odczuwa się mocniej i mimo, że pojedyncze kwiatki na spacerniaku pachną piękniej, to gówno śmierdzi bardziej i chyba nic tego nie zmieni.

A może jednak macie sposoby na odcinanie i zapominanie?

Piszcie! See U Soon

Kerasu


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Chwila wytchnienia – rok później

Autorka ilustracji: Magdalena Gładecka. Ilustracja wykonana w ramach pracy licencjackiej na kierunku Grafika, Wydział Prawa i Komunikacji Społecznej we Wrocławiu, Uniwersytet SWPS


Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Rok temu w styczniu zaczęła się moja przygoda z transportami. Opisywałam Wam to w poście „Chwila Wytchnienia”, obiecałam też wtedy, że na bieżąco będę opisywała swoją podróż „po wyroku”, że tak to nazwę.

Tak więc minął rok. A że historia lubi się powtarzać, znowu nastąpił ten upragniony dzień, kiedy otrzymałam to samo: prowiant (zwiastun transportu). Mandżur spakowany, gotowa do drogi. Mądrzejsza już o dwa transporty, ze zbieracza zdobywcy nagle stałam się minimalistką. A więc dzień przed transportem, to co jeszcze tydzień temu było mi niezbędne w „kuwecie” (coś co funkcjonuje jako szafa, szuflady czy też komoda – jest zamontowana pod łóżkiem na kółkach) i pod żadnym względem bym tego nie oddała, a tym bardziej nie wymieniła, nagle okazało się, że w ogóle nie było mi potrzebne i już do niczego mi się nie przyda. Tak więc przed wyjazdem redukuję bagaż podręczny, moje współlokatorki wzbogaciły się o moje „nie wyrzucę”. I teraz pewnie one pielęgnują te skarby, dopóki gdzieś nie będą jechać.

Tym, co tego nie wiedzą, chcę powiedzieć, że jadąc w transport musimy się zmieścić w jedną torbę transportową i nie może ona przekraczać 30 kg. Więc cały mój więzienny majątek został zapakowany w torbę i pojechałam w Kujawsko-Pomorskie. A że Grudziądz nie taki straszny jak go malują, mordka mi się cieszyła od ucha do ucha. Tym razem zakwaterowana byłam na innym pawilonie. Mały, kameralny oddział z sześcioma celami dla kryminalistek. No i oczywiście powtórka z zeszłego roku – telefon, telefon i jeszcze raz telefon. Prawie zero kolejek do telefonu . Nooo…. jakby luksusowo.

Więc nadrabiałam zaległości z życia rodziny. Moja najmłodsza siostrzenica kończyła roczek ❤️ Jest prześliczna i za każdym razem karmi mnie na Skype. Zabawkami też się dzieli z chęcią. Moja starsza siostrzenica poszła do szkoły i wreszcie na spokojnie mogła mi opowiedzieć wszystkie swoje wrażenia, a było ich co niemiara. Bal karnawałowy. To było coś. Przebrana była za czarownicę i strasznie jej się podobało. Wygrała konkurs taneczny, więc mówię, żeby mi to opisała i narysowała. Ocho… za dużo już bym chciała, więc szybko mówi: ciociu ten bal to chała, w ogóle nie ma o czym gadać. Szybko wybrnęła z tego, żeby tylko nie pisać. A ja też nie pomyślałam, że ona i tak ma dosyć pisania w szkole, a tu jeszcze ja wyskakuję, żeby mi opisywała – przesadziłam.

Właśnie takie telefony są dla nas bardzo ważne, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Nie rozumiem tych zmian w K.K.W – bo skoro podstawą resocjalizacji jest kontakt z rodziną, to czemu go tak ograniczyli?! Odejdę trochę od tematu. Weźmy np. matkę czworga dzieci – na zamku ma 2 telefony w tygodniu po 10 minut. I jak ona ma podzielić czas na nich, przy czym z opiekunami dzieci też trzeba porozmawiać. Domyślam się co teraz większość z Was ma teraz w głowie. A czemu ta matka nie jest przy dzieciach tylko w więzieniu – ok, ale nie oceniajmy tego teraz, bo każda z nas ma jakąś historię za sobą. Tylko spójrzmy na to wszystko oczyma dziecka ☹ Jest to bardzo ciężki temat i na pewno do tego powrócimy. Tak mi się po prostu wkradł przy opisywaniu telefonów – ja już mam ten komfort dzwonienia, ale… jest jeszcze tyle matek, które tego komfortu nie mają z różnych powodów, nie koniecznie zależnych od nich.

No, ale powróćmy do mojej podróży, nowych miejsc i tego wszystkiego, czym chciałam się z Wami podzielić. No więc lecimy dalej. Wreszcie mogłam wysłuchać córki do końca, a nie w połowie zdania jej przerywać, bo czas telefonu się kończy. I już na spokojnie wszystkich obdzwonię – teraz nie przyjechałam tutaj na chwilę – tylko odbyć resztę kary. Przynajmniej tak myślałam. Tak więc w głowie wszystko zaplanowane, idę do pracy a za rok do szkoły, bo dopiero od 2025 roku rusza pierwszy semestr liceum. Plan w głowie jest i zaczynam go realizować.

Po dwóch tygodniach pobytu na Grudziądzu poszłam do pracy na Sarę. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak takie drelichy, które noszą robotnicy, muszą być dokładnie uszyte. Przecież czy ktoś na budowie patrzy na szew, że zjechał milimetr? Daję głowę że nie. Ale brygadzistka wszystko dojrzała. I takim to sposobem wyrobiła we mnie perfekcję w równym szyciu. W tym momencie chylę głowę przed każdym krawcem i krawcową, bo to ciężki kawałek chleba. Tak więc nauczyłam się, jak takie ogrodniczki szyć dobrze.

Praca mi się spodobała, chodziłam tam z chęcią, aż pewnej środy przy śniadaniu, znowu otrzymałam prowiant – zdębiałam! Tysiąc myśli naraz, pierwsza myśl – czynności, no ale jak? Przecież nie mam już żadnych spraw. Zresztą jest już 8:00, gdyby to były czynności, to już dawno bym była w samochodzie. Hm… oddziałowa nie każe mi się pakować na biegu – jedyna opcja, jaka zostaje, to komisja i R-3 (czyli zakład karny typu otwartego). Przecież to niemożliwe, gdzie? Za szybko! Lecę do oddziałowej i pytam się czy staję na komisję, a ona i mówi że tak. I wszystko jasne – jadę na Bydgoszcz na O.Z.

I tak też się stało – godzina 9:00 komisja, a o 16:00 powitał mnie O.Z. Bydgoszcz. Pierwsze wrażenie – hotel robotniczy. Normalne drzwi, nie ma krat na każdym kroku. Dwa boiska, jedno do koszykówki, drugie do piłki nożnej. Na dwór można wychodzić od godziny 7:00 do 19:00. W pokojach nie śmierdzi papierochami, bo pali się na dworze, a po 19:00 w palarni. Telefony są tak samo jak na Grudziądzu, prawie do 20:00. A drzwi są otwarte całą dobę. Jedyny mankament, to to, że łazienki nie ma w pokoju. No, ale nie narzekając, przecież nie można mieć wszystkiego. Hm… jestem tu dopiero parę dni i jeszcze wszystko jest dla mnie takie nowe i dziwne. Skype są dwa razy w tygodniu i to po 30 minut. Powiem Wam, że tyle lat na zamku zrobiło ze mnie jednak dzikusa. Jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tego, że nie jestem prowadzona na smyczy jak niesforny szczeniak ???? Do tego z rękoma skutymi nawet do telefonu i weź się gimnastykuj z wybieraniem numeru, a co dopiero coś jeszcze zapisać. Szlag trafia od razu, a tu… przychodzi godzina Skype, idziesz sama, dzwonisz, otwierają ci kratę i to jest jedna z trzech krat, które widzę. Sama idę na widzeniówkę, nikt nie stoi za plecami, kiedy rozmawiam. Więc różnica jest diametralna w odbywaniu kary.

Rok temu Wam pisałam, że jestem ciężka do zresocjalizowania. Wtedy też w jednym z komentarzy Kasia życzyła mi powodzenia w resocjalizacji. Dziękuję Ci Kasiu – jak widać wszystko idzie w dobrym kierunku. Nie powiem, żeby to było proste, ale… mam o co walczyć. A tu nawet jak coś mnie zdenerwuje, to wychodzę sobie na dwór – parę głębszych wdechów i wszystko wraca do równowagi. Przestałam się denerwować na rzeczy, na które nie mam wpływu. Dziękuję wszystkim tym, którzy we mnie wierzą – Bonnie Clyde kocham i pamiętaj, że serduszkiem jestem cały czas przy Tobie.

Oczywiście WIELKIE DZIĘKI dziewczynom z Fundacji. Jesteście Aniołami. Pozdrawiam Majki.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Good idea – recykling

Autorka ilustracji: Magdalena Gładecka. Ilustracja wykonana w ramach pracy licencjackiej na kierunku Grafika, Wydział Prawa i Komunikacji Społecznej we Wrocławiu, Uniwersytet SWPS

Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Drodzy Czytelnicy :), parę, no może kilka dni temu, zmieniłam ,,meldunek”. Nowa choć mi znana współlokatorka 🙂 podrzuciła mi niezły pomysł… A mianowicie… pokazała notesik, który sama zrobiła, a ja?!?! Siadając i czytając 6 i 7 nr „W Kratkę”, tak sobie pomyślałam: a co mi tam, mam stare zeszyty, notes, notesik – które są ,,ulubione” i zawierają ważne telefony i etc, etc… Notes z zeszłego roku, który wpadł mi w rączki :). Zaczęłam z gazetek wybierać ilustracje, które bardzo przypadły mi do gustu i wyrywać – z całym szacunkiem, nie chcę nikogo urazić… Co prawda cały weekend zleciał, a ja dalej mam wenę! Odklejałam okładki, niczym w transie, coś starego zmieniam w nowe :). Widzę, że nawet dobrze to wygląda i ma przy okazji jakiś przekaz :). Z początku wiadomo, że wyglądało to mizernie, ale efekt końcowy jest bardzo ciekawy i pewnie dla każdego z nas byłby intrygujący oraz ,,samozadowalający”, że z niczego wychodzi takie cudo i nawet stara okładka od zeszytu (twarda), może przejść taką metamorfozę…

Akurat ja upatrzyłam sobie naszą gazetkę „W Kratkę”, ponieważ ilustracje z niej są rewelacyjne, więc wykorzystałam je, żeby nie leżały na półce tylko był z nich użytek :). Następne ,,prace” może zrobię z kolorowej prasy? Z żywszych kolorów? Więc ekonomicznie dając drugie życie robię recykling. Jak już wykończę wszystkie okładki, dookoła je podszyję, podczepiam lub… Nie mam pojęcia, jak to zrobię, ale coś wymyślę – żeby dorzucić w środek kartki nie niszcząc reszty!

A może Wy możecie podpowiedzieć jak mogę to ogarnąć – środek takiego notesu też jest ważny, bo skoro nadajesz mu duszę, dzięki Tobie przechodzi ,,reinkarnację”, to trzeba też dać ,,mu” serce :)… Bo po co odpicować ,,coś”, skoro zaraz go rzucisz w kąt?

Mam nadzieję, że spodoba Wam się ten pomysł i sami spróbujecie nadać nowe życie – jakiemuś staremu notesowi czy zeszytowi :P, co Wy na co?

Wierzę w Was i Wasze zdolności – pokażcie swoją duszę :)… Udanej zabawy (szczerze mówiąc, te notesy to czaso-pożeracz! Weekend z życia wzięty;).

Pozdrawiam serdecznie Czytelników oraz oczywiście Redakcję 😉 jak i Fundację Dom Kultury ❤

– Taka Ja –


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

BĘDĘ MIAŁA PRALKĘ!

Autorka ilustracji: Magdalena Gładecka. Ilustracja wykonana w ramach pracy licencjackiej na kierunku Grafika, Wydział Prawa i Komunikacji Społecznej we Wrocławiu, Uniwersytet SWPS.
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

„Gdzie jest Nemo?” to animowana opowieść o losach małej rybki, która na skutek wyjątkowo nieszczęśliwego zbiegu okoliczności wpada w potężne tarapaty i dostaje się do niewoli. Na szczęście, wytrwała grupa dzielnych przyjaciół rusza Nemo z odsieczą i wszystko dobrze się kończy… mimo, że nie jestem urocza jak Nemo, to idealnie opisuje to moją historię. Co prawda do mojego szczęśliwego zakończenia jeszcze trochę brakuje, ale to dzięki moim wspaniałym przyjaciołom, rodzinie i znajomym, wiem, że będzie dobrze – zupełnie jak u Nemo. I to oni są moją przyszłością, planami na życie „po więzieniu”.

Oczywiście często kiedy budzą nas na poranny apel o 6:00, myślę sobie, że zdecydowanie lepiej byłoby witać dzień oglądając wschód słońca np. na Radhangar Beach. Oczyma wyobraźni widzę piasek na którym nie widać śladu ludzkich stóp, ale bez trudu można dostrzec, którędy do oceanu zeszły żółwie. Morze szumi swą odwieczną mantrę, a fale wyłaniają się z fioletowej poświaty. Zaczyna się spektakl kolorów – ultramaryna przechodzi w kobalt i błękit królewski, a kiedy słońce wyłania się zza horyzontu, niebo przybiera barwę baby blue, a piasek ma kolor świeżego śniegu, a nad lasem deszczowym unoszą się mgły. Rybacy wchodzą po pas do oceanu i zarzucają długie sieci na ryby, które zjemy na kolację. Ale czym to wszystko byłoby gdybym nie miała obok siebie swoich bliskich ? Z tych wspomnień i iluminacji wybudza mnie skutecznie więzienne życie, ale obrazy z przeszłości pomagają przetrwać, bo to wszystko wróci. Gdziekolwiek będę żyła już nigdy nie pozwolę, aby samotność gasiła mnie każdego dnia, bo gdyby nie moi rodzice, moja druga połówka, rodzeństwo i przyjaciele, nie wytrzymałabym tutaj nawet jednego dnia. Relacje budowane latami stały się nierozerwalne i nawet więzienny drut kolczasty ich nie przetrwał. Jednak kiedy już stąd wyjdę, będę pamiętała o dwóch osobach, które były obok mnie tutaj kiedy potrzebowałam ich najbardziej na świecie. Nigdy im tego nie zapomnę. Obcy już nie są obcy i zawsze będę nosić ich w sercu.

Oprócz tych wszystkich emocjonalnych uniesień na pewno dam się ponieść pracy, bo to moje największe hobby. Już nie mogę się doczekać kiedy mózgowe zwoje ruszą, by rozwiązywać wszystkie zawodowe problemy – nigdy tak bardzo za nimi nie tęskniłam. A po pracy z wielką przyjemnością będę gotowała, sprzątała i prała, bo to jest pewne – BĘDĘ MIAŁA PRALKĘ i już zawsze będę żyła tak, aby to kodeks karny wyznaczał moje zasady i nic mi tej pralki nie odbierze ????

Kerasu


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Plany po wyjściu

Fot. Z. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Wiele razy zadawano nam pytanie – „jakie macie plany po wyjściu?”… wiele z tych planów to w większości nasze marzenia… takie jak wyjazd na wakacje z rodziną czy osobą bliską, ułożenie sobie życia z dala od tego miejsca, od tego, co stało się naszą drogą za kraty, znalezienie pracy, wyjazd za granicę, bo tam perspektywy lepszego życia dla osób karanych są o wiele większe niż w Polsce… Plany, plany… „Chcesz rozśmieszyć Boga? Opowiedz mu o swoich planach”, dobrze to znamy wszyscy ????

Ja planów mam całe mnóstwo, na początek wiadomo, praca, bo za coś trzeba żyć i od czego zacząć (zbierać na emeryturkę) hi hi hi, no chyba, że wygram jackpota, to też mam w planie ???? Tkwi we mnie duch fightera, który jest głodny, co pcha mnie w kierunku kolejnego planu, marzenia: brać udział w zawodowych walkach w klatkach czy zdobyć wiedzę i umiejętności w masażu tajskim, to taka fascynacja. Nawet na lot w kosmos w tą i z powrotem jestem chętna. Murarz, tynkarz, akrobata…

… Ha, ha, ha. Pomyślicie, że mnie pogięło. A ja wam powiem, a psikus bo nie ????Po latach spędzonych i nadal spędzanych w tym ograniczonym do granic możliwości padole, jestem tak głodna życia i świata, że pragnę wszystkiego! Otworzyć własną działalność, podróże te małe i duże… Hi, hi, hi, mam pragnienie dogonić czas, który mi uciekł, świat, który nie patrzy czy nadążę. Mam w sobie ogromne pragnienie życia z rodziną i bliskimi… Życie owszem, jest w naszych rękach, planów jest tyle ile mieści nasza głowa, zdrowie i siła, nie tylko ta fizyczna, ale i duchowa.

Życie i rzeczywistość po tamtej stronie ma już dla nas zapisany scenariusz… Nasza pozycja może nie będzie na podium, lecz dla samych siebie: mamy opcję, by zdobyć ambitne podium życia, by za jakiś czas powiedzieć sobie… „wiele porażek w życiu przeżyłam, ale to one były moją drogą do sukcesu, jaki osiągnęłam, bo chciałam, bo mogłam, bo kocham i szanuję siebie i to życie, które mi zostało”.

Życie mamy jedno, nie warto marnować z niego ani minuty, której nie odzyskamy… Mamy plany, marzenia, lecz brakuje nam czasu, siły czy innych takich. O nie! To zły pomysł, by przełożyć to na kiedy indziej, bo kiedy indziej może nie nadejść…

Mamy marzenia, plany, no to co stoi na przeszkodzie by je spełniać?! (no mi to ciupa stoi na przeszkodzie do realizacji, no ale to jeszcze chwilowa kwestia ????). Nie ma przeszkód nie do pokonania, wystarczy w siebie uwierzyć… nie ma doła! To nie kamior, wyrwa w ziemi, bierz łopatę i go zasyp.

Ej Wy wszyscy z dołem na twarzy, w życiu nic nikomu nie przyszło łatwo.. Nie poddajemy się! PADŁAŚ?! POWSTAŃ!! PODNIEŚ KORONĘ I ZAPIERD**AJ DALEJ! ????

Za wszystkich co planują, marzą, pragną i kochają, trzymam kciuki, bo życie przygniata tylko wtedy gdy mu na to pozwolimy… No to żyć do góry, w sensie ta „żyć” to tyłek ???? I pokaż na co Cię stać, niech to będzie Twój motywator. CHCĘ! MOGĘ! MAM SIŁĘ!… Bo jesteś zwycięzcą ???? Takim na pełnej petardzie… Jak mawia klasyk, koko dżambo i do przodu !

Kara Vel Boska


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Nowe autorki

Obrazy powstały w trakcie warsztatu malarskiego w więzieniu na Grochowie, który poprowadził artysta Sebastian Krok w ramach realizacji projektu Fundacji Dom Kultury pt. Akademie i więzienia, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Jestem narkomanką od 25 lat. Straciłabym swoje życie, gdyby nie moje dzieci. Są ze mną, wspierają mnie. Nie umiem sobie wybaczyć, że mogłam je stracić. Jest to moje przekleństwo mimo że do tego nie doszło. Niejednokrotnie myślałam o tym, by odejść stąd, w sensie zabicia się. Ale znów mam przed oczami moje dzieci, które mówią „kocham Cię Mamo”.

Kinga

Jestem skazana za czyn, którego nie popełniłam. Zostałam skazana na 4 lata pozbawienia wolności. Musiałam zostawić dzieci. Ale się tym nie martwię, dzieci są pod dobrą opiekę mojej mamy. Tęsknię za nimi i wiem, że dam radę to przetrwać dla nich. Nie jest łatwo, ale nie chcę wracać do tego, co było, do sprawy, która się zakończyła. Życie płynie dalej, a mam dla kogo walczyć. Żyję i jestem dla dzieci i mamy. 

Angelika

Jedynym miejscem, za którym tęsknię, jest dom, który jest sprzedany i na pewno już tam nie wrócę. Tęsknota za dziećmi, które są z dala ode mnie i partnerem. Z dziećmi nie widziałam się od 11 września 2023 roku, gdyż trafiły do rodziny zastępczej przez moją głupotę i przez to, że nadużywałam alkoholu i przez alkohol trafiłam tutaj, ponieważ zatrzymała mnie policja pod wpływem alkoholu. Bardzo tęsknię za życiem, które miałam, zanim zaczęłam pić, bo alkohol zaczął mną rządzić i przez to straciłam wszystko, partnera i dzieci, za którymi bardzo tęsknię. Ale mam nadzieję, że będzie dobrze, że się wszytko ułoży. Próbuję się dogadać z partnerem i walczymy o to, żeby dzieci do nas wróciły i było jak dawniej.

A.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Podróże

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

W te wakacje pojechałabym do Włoch, poznać tam fajnych ludzi, kulturę i smaki jedzenia i muzyki. Ogólnie spędzić miło czas.

Ania

Na wakacje chciałabym wyjechać nad morze.

Sylwia

Jedziemy razem do Dubaju. Poopalać się na pięknej plaży, nad pięknym morzem. Poznać kulturę oraz wszelkie potrawy, poznać bogatego szejka, który będzie przystojny i będzie mnie rozpieszczał.

Misie Duo R

Chciałabym pojechać do Grecji, są tam przepiękne plaże, smaczne żarełko, przemili ludzie, wiem bo kilku poznałam w Polsce ???? Zawsze chciałam zwiedzić jakąś wyspę, ogólnie poleżeć, posmażyć się i wybornie się bawić, lekko skropiona alkoholem ???? Poznać także kulturę i zwyczaje, któe tam panują, a może przeżyć przygodę życia. Kto wie ????

Heeli

Na wakacje chętnie wróciłabym do Hiszpanii, która pomimo maja jest słoneczna jak w lipcu! Okolice Royal’s, miasteczko zbudowane na wzgórzu, wyglądającym jak piaskowiec! Jedzenie świeże, pomarańcze można zrywać z drzew. Gdybym miała zamieszkać tam, zamiast wakacji 1000% TAK! Kocham Hiszpanię od pierwszego wejrzenia, byłam tam jeden raz, ale na pewno nie ostatni! ❤️ Pozdrawiam, Taka Ja

Zawsze bardziej ciągnęło mnie nie w ciepłe, czy upalne miejsca, choć Safari też by było super. Mnie jednak przekonuje Antarktyda i polarne misie, polujące na foki czy pingwiny.

Kinga

Ja bym chciała wyjechać na wakacje do Portoryko, ponieważ podoba mi się ten kraj wizualnie i są tam piękne zabytkowe krajobrazy oraz piękne są tam czyste wody i oceany.

Mysza

Chciałybyśmy pojechać do Energylandii, żeby spędzić miło czas i żeby przejechać się na rollercosterach. Potem jedziemy do Turcji ????

Ewelina i Nikson


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Wakacyjne podróże

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Nie jestem w stanie wskazać nazwy kraju, do którego chciałabym jechać na wakacje. Nie jestem dobra z geografii i nie znam nawet większych, bardziej komercyjnych krain… W każdym razie, gdyby mój wybór był nieograniczony żadnymi wytycznymi, nie zdecydowałabym się na żadne miejsce ze znanymi wszystkimi kurortami. Marzy mi się podróż do małej, nieznanej powszechnie miejscówki, w której wiecznie panuje lato. Obowiązkowo wybrałabym krainę ulokowaną nad dużym zbiornikiem wodnym, morzem lub oceanem z ciepłą, przejrzystą wodą, w której nawet na sporej odległości od brzegu, bez problemu można dojrzeć pokryte muszelkami dno. Nie zależy mi na możliwości zwiedzania zabytków czy typowych atrakcji turystycznych. Zamiast tego wybrałabym piękną, jasną, piaszczystą plażę z drobniutkim piaskiem nieskalanym śmieciami pozostawionymi przez turystów. Zamiast gęstego obłożenia drogimi hotelami, wolałabym otoczenie przyrody (choć sama chętnie dla urozmaicenia zakwaterowałabym się w luksusowym kurorcie! ????). Główną atrakcją byłoby dla mnie wylegiwanie się godzinami na rozgrzanym piasku w blasku słońca, bez towarzystwa, tłumów korzystających z urlopu (wystarczy mi już niechcianego kontaktu z nadmiarem ludzi). Marzy mi się bezkresna przestrzeń, spokój i piękna pogoda w urokliwym miejscu – nic więcej. No może to odrobina wygód w przestronnym apartamencie, zupełnie nieprzypominającym tego, w którym obecnie spędzam swój przymusowy urlop… ????

A.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Panie Prezydencie, proszę o ułaskawienie

Fot. Ada Szulc
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Znalazłszy się trzy lata temu w miejscu tak paskudnym i wszechstronnie odrażającym, nie spodziewałam się, że nastanie dzień, w którym ta ciasna dziura wszechświata, w której pogarda systemu wobec ludzi miesza się na co dzień z pogardą ludzi wobec innych ludzi, wywoła mnie na coś tak zaskakująco ludzkiego i niespodziewanie normalnego jak zajęcia literackie. Zajęcia literackie w więzieniu – takie zjawiska istnieją, zainteresowanym wyjaśniam, że omawiałyśmy typy narracji występujące u różnych klasyków literatury od Prousta po Dostojewskiego, a następnie przesympatyczna prowadząca pokazała nam pierwsze zdania rozmaitych powieści, wprowadzając nas niejako w kolejne zdanie, które zmierzało do wyciśnięcia z nas, zgromadzonych przy oskalpowanym z siatki stole do ping ponga, niniejszego (w moim przypadku) tekstu. Mamy opisać siebie i swoje przeżycia. Tak po prostu, niezobowiązująco. Nawiązując tedy do zadania poprzedniego podsumuję moją misję bojową rzeczonym pierwszym zdaniem z klasyka najdoskonalej oddającego mój stosunek do faktu, iż w dniu finałowym mojego życia, który przypada na dzisiaj, zamiast męczyć się nad excelem, siedzę w więzieniu i zastanawiam się, gdzie się podziała siatka ze stołu do ping ponga.

„W życia wędrówce, na połowie czasu,

Straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi,

W głębi ciemnego znalazłem się lasu.

Jak ciężko słowem opisać ten srogi

Bór, owe stromych puszcz pustynne dzicze,

Co mię dziś jeszcze nabawiają trwogi.

Gorzko – śmierć chyba większe zna gorycze”

Dante Alighieri Boska komedia, pieśń pierwsza

Panie Prezydencie, proszę o ułaskawienie


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001