Z okazji Świąt Wielkiej Nocy nasza
„Więzienna Brać” składa życzenia radości ze wspólnoty w
gronie najbliższych, umocnienia więzi rodzinnych i miłości –
Bożej i całego świata. Spokojności w sferze żywota oraz
twórczego klimatu.
A w dobrym egoiźmie życzymy zachowania w życzliwej pamięci autorów świątecznej korespondencji.
Z poważaniem,
koordynator więziennej gazetki
„Jedynka”
ppor. Krzysztof Fijałkowski
ZK nr 1 Strzelce Opolskie
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Po dość krótkim czasie odrobienia (1
rok 5 miesięcy), wbrew pozorom nadszedł szybkimi krokami ostatni
miesiąc. Jeszcze dwa tygodnie temu moje nastawienie do wyjścia było
obojętne. Nie mówię, że się nie cieszyłam, ale to nie była
radość, jaką na tamten moment, w ogóle na jakikolwiek moment bym
chciała, ponieważ w związku z osobistymi wyborami nie miałam
dokąd wyjść, a z takim nastawieniem nawet z tak „złego”
miejsca, jakim jest więzienie, wychodzi się nie za wesoło, bo nie
wiadomo gdzie zaniosą nas nogi ☹
Moja sytuacja się zmieniła szybko i bardzo pozytywnie dzięki Fundacji Dom Kultury, terapeucie Tomkowi Harasimowiczowi i Moni O. Moje dni stały się potrzebne. Strzyżenie, farbowanie, z tym nie będzie problemu, bo jestem fryzjerką w tutejszym kurorcie O.Z. Bydgoszcz, za tydzień kosmetyczka i „solarium” – godzina na palarni i będę opalona.
Moje samopoczucie jest teraz pozytywne,
ale z drugiej strony pęka kawałek mięsa – z lewej strony
(serce). Zostawiam tu garstkę osób, a dokładnie cztery (Gosię,
Asię, Marlenę i Kamilę). W nich mam kumpli, przyjaciół,
terapeutów, rodzinę penitencjarną. Uwierzcie mi, rzadko spotyka
się ludzi takich nawet na wolności, na których widok jest banan w
najgorszy dzień, a kawa chodź kadzienna, smakuje jak latte z
najlepszej kawiarni. Niedługo wszystkie 5 spotkamy się w
restauracji, wiem to. Kiedyś ktoś mi powiedział, że chęci to
zbyt mało, ale chęci i chociaż jedna możliwość to recepta na
szczęście. Ja tą możliwość dostałam przypadkowo od Fundacji i
czwórki tych ludzi tu poznanych i ją wykorzystam, bo czuję się
potrzebna.
Pozdrawiam,
Magdzik
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Gdyby ktoś ogłosił konkurs na
najgłupszy sen – jestem przekonana, że zajęłabym pierwsze
miejsce i to z jakąś nagrodą specjalną. Od zawsze moje podróże
do krainy Morfeusza były równie barwne jak moje życie, jednak
czasem sama jestem zaskoczona co Morfeusz mi funduje ????
Tematyka moich snów jest bardzo różnorodna, najczęściej
(zwłaszcza tutaj) to wspomnienia zmiksowane z rzeczywistością.
Jednak myślę, że mój ostatni sen zasługuje na ekranizację. Był
bardzo realny bo w bliskim mi otoczeniu. Akcja działa się w
Hiszpanii, począwszy od Bilbao, przez Toledo na Maladze kończąc.
Do każdego z tych miejsc mam ogromny sentyment – w Bilbao
mieszkałam z Tatą i chodziłam do szkoły, a w Toledo i Maladze
mieszkałam będąc na Erasmusie, kiedy doskwierał mi ogromny
weltschmerz.
I to właśnie Erasmus był w moim śnie
kluczowy! Akcja snu rozpoczęła się w gabinecie wychowawcy.
Nauczona doświadczeniem, wiedziałam, że kiedy wychowawca wzywa –
będą kłopoty, albo zrobiłam coś o czym jeszcze nie wiem, ale
cały oddział już wie. Ku mojemu zaskoczeniu wychowawczyni
powiedziała, że zostałam wyróżniona i wyjeżdżam do innego
więzienia w ramach programu ERASMUS PRISON, a miejscem docelowym
mojej odsiadki będzie hiszpańskie więzienie (dokładnie pamiętam,
że ucieszyłam się, bo sen był tak realny, że od razu
przypomniałam sobie, że będąc na Erasmusie w ramach zajęć
byliśmy na wycieczce w hiszpańskim więzieniu i był to raczej taki
pensjonat z basenem. Choć te kilka lat temu zastanawiałam się po
co nas tam zabrali, skoro życie studenta takie bujne jest i rano
ciężko wstać, a co dopiero spacerować po więzieniu, ale dziś
wiem, że to miało sens ????.
W śnie musiałam się szybko spakować bo samochód już
czekał. Tak więc pobiegłam w podskokach pakować moje bambetle.
Jakie było moje zaskoczenie kiedy przy starej, czerwonej skodzie
stała wychowawczyni, za którą niespecjalnie przepadałam i
oznajmiła, że odwiezie mnie do samej Malagi, a właściwie
Marbelli, bo chce się poopalać, to może mnie podwieźć bo i tak
nie ma kto. Jak pomyślałam, że przez tyle godzin będę z nią w
jednym samochodzie, to trochę się przeraziłam, bo byłyśmy jak
Yin i Yang… Ale co tam, Hiszpania czekała, nie ważne, że w
więzieniu, ważne, że będę oddychać innym powietrzem.
Wychowawczyni okazała się dosyć szalona, bo pędziłyśmy szybciej niż przewidywały to nie tylko przepisy ruchu drogowego, ale także założenia konstrukcyjne skody. Przerw na siku nie było, bo mówiła, że nie po to wyprzedza te wszystkie auta, po to żeby teraz one wyprzedziły ją, ale na subwayu zjadłyśmy kanapkę wegetariańską z sosem kowbojskim, była wyśmienita! Zapamiętałam też piękną, młodziutką trawę za oknem, jakby jakiś austriacki rolnik wystrzygł ją zgodnie z unijną normą. Podróż mijała szybko, skoda dawała radę, ale kiedy przekroczyłyśmy granicę francusko-hiszpańską, gdzieś po 2 godzinach znalazłyśmy się w jakimś lesie. Wychowawczyni jak zwykle na mnie nakrzyczała, że przespałam zjazd, a miałam nawigować. Szybko mnie zdyscyplinowała, więc rozejrzałam się po lesie, przypomniałam sobie wszystkie podróże z Tatą i kiedy już doszłam do tego, że musimy jechać na południe. Powiedziałam wychowawczyni, że musimy szukać mrowisk, bo są bardziej rozciągnięte ku południowi, ale wychowawczyni spojrzała na mnie z typowym dla siebie spojrzeniem i powiedziała, że sama mam ich szukać, bo to wszystko przeze mnie. Niestety mrowisk nie znalazłam, ale zobaczyłam ścięte pnie, w których słoje są szersze i pojedyncze korony samotnie stojących drzew liściastych, a to zawsze oznacza południe. Nagle przypomniałam sobie wszystko co Tata mówił, kiedy zgubię się w lesie i to było jak szóstka w totka. Wychowawczyni była sceptyczna, ale zgodziła się pojechać we wskazanym kierunku i znalazłyśmy drogę, ale chyba donikąd, bo nie było żadnych znaków i wychowawczyni już dymiło się z uszu ze złości, aż zatrzymała się i powiedziała, że dalej prowadzę ja. Ucieszyłam się, bo kocham jeździć (po takim czasie bez samochodu zadowoliła mnie nawet manualna skoda). Jechałam przed siebie, właściwie z wiatrem we włosach, bo okna musiały być otwarte, aż nagle zobaczyłam morze i plażę, było bajecznie! Kupiłyśmy sobie churrosy z czekoladą i słonym karmelem, usiadłyśmy na plaży i zapomniałam o więzieniu, było tak normalnie, rozmawiałyśmy o głupotach mniejszych i większych. Na stopach miałam swoje pierwsze Birkenstocki, które kupiłam w Hiszpanii lata temu, wyglądały jak nowe i pomyślałam sobie, że pójdę w nich tam gdzie tylko chcę, a wychowawczyni powiedziała mi, że prawdziwa wolność wiele daje, ale dużo wymaga i nie wiadomo skąd zjawił się Mietek (taki śmieszny funkcjonariusz). Niestety nie wiem co się stało dalej, bo Baśka jak zawsze o 6 rano robiła sceny i postawiła mnie na równe nogi. Codziennie nawet z najpiękniejszego snu, wyrywa mnie ta wariatka, ale staram się powtarzać nasze powiedzonko!: NERWY W KONSERWY I NA EKSPORT DO WIETNAMU ????
Kerasu
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Zaproszenie przyjęte. Jest to wprawdzie z lekka paranoiczne, gdy
Bractwo w kratkę (uwięzieni) „wtranżala się” w literacką
„W KRATKĘ”. Natomiast całkiem na poważnie, słowo BARDZO
DZIĘKUJEMY jest zdecydowanie na miejscu. Pora na niewielką
prezentację.
W 2002 roku kierownictwo jednostki wyraziło aprobatę dla inicjatywy
osób osadzonych w Zakładzie Karnym Nr 1 w Strzelcach Opolskich,
przedmiotem której było stworzenie czasopisma. Grupa skazanych,
zawiązana na tę okoliczność, w Zespół Redakcyjny – ruszyła z
impetem i w krótkim czasie stworzyła miesięcznik „Strzelecka
Jedynka”, który pomimo zmian personalnych (skazani opuszczający
więzienne mury…) jest wydawany, po dzień dzisiejszy. Oczywiście
był okres hossy, jak i bessy; lepszego oraz gorszego pisania.
Na przełomie 2022/23 roku nastąpiła zmiana kadrowa w osobie
opiekuna pisma, jednocześnie zmieniły się „ręce do pracy”.
Najłatwiejsza jest kosmetyka, więc na początek nożyczkami
odcięliśmy zbędny przymiotnik w tytule i została „JEDYNKA”.
Pogrzebaliśmy ciut w przyjętym pierwotnie algorytmie i pracujemy.
Niejako na marginesie staramy się wpływać na kształt kultury w
naszej jednostce. Bierzemy udział i zachęcamy do wszelakiej
aktywności w domenie kultury więziennej. W nieskromności nabytej
możemy powiedzieć, że część z nas jest laureatami konkursów
literackich organizowanych w przestrzeni penitencjarnej. Zaczyn dobry
… oczekujemy owoców.
„W Kratkę” wpadła nam w oko dawno. Edytorsko poza ligą
więzienną; niemniej zazdrość nie przesłoniła nam rozsądku.
Traktujemy zaproszenie niezwykle poważnie, spróbujemy sił i
postaramy się odnaleźć w ramach współpracy z „W Kratkę”.
Nie znamy klucza wykładniczego „W Kratkę”, tego przysłowiowego
wspólnego mianownika, chyba że stanowi go fakt, iż łamy
wypełniają teksty parających się piórem więźniów. Wysyłamy
próbkę naszego pisania. Nie ukrywam, że spotkanie online –
zapewne uzupełni naszą wiedzę o projekcie jakim jest „W Kratkę”.
STARSZY WYCHOWAWCA DZIAŁU PENITENCJARNEGO
Zakładu Karnego nr 1 w Strzelcach Opolskich
ppor. Krzysztof Fijałkowski
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Nasza koleżanka, przyjaciółka i
świetna babka potrzebuje naszego wsparcia. Walka z rakiem jest
ciężka jak drążenie kilofem tunelu w górze.
WIOSENNA RZEŹBA / CHALLENGE DLA
KLAUDII!
Świetlica więzienna, Klaudia jako wolontariuszka prowadzi zajęcia fitness dla osadzonych dziewczyn, fot. Justyna Domasłowska-Szulc
I się zaczęło…. Wyścig po formę,
rzeźbę, bo jak co roku niczym budzącym się niedźwiedziom z
zimowego snu, odpala nam się faza na zrobienie „boskich ciałek”
rodem z bogów olimpijskich, hi hi hi. Stajemy przed lustrem i nagle
zauważamy, że tyłki wymknęły nam się spod kontroli, spuchły
nam boczki, brzuszek niczym ciąża spożywcza… Wszyscy to znamy…
Ale podobno otyłość bierze się nie z tego, że dużo nam się
jadło, a z tego, że to mądrość życiowa, która nie mieści się
w głowie i odkłada się w innych częściach ciała :). Marne
pocieszenie, ale zawsze jakieś.
No więc, Ludzie, Ludziska, tyłki w
górę, zróbmy coś dla siebie i innych.
Klaudia, fot. Justyna Domasłowska-Szulc
Nasza koleżanka,
przyjaciółka i świetna babka potrzebuje naszego wsparcia. Walka z
rakiem jest ciężka jak drążenie kilofem tunelu w górze.
Wpadłam na pomysł, aby każdy z nas
nagrał 30- sekundowy filmik z ćwiczeniem i bojowym okrzykiem.
Wsparcie to moc, której potrzeba, by mieć siłę do walki…
Liczę na Was! Wiem, że damy radę
wszyscy dla Klaudii!
KLAUDIA, NIECH MOC BĘDZIE Z TOBĄ!
Karaboska
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Chciałabym,
aby moje pierwsze Święta poza murami były Świętami, jakie będę
dzielić z ludźmi, których kocham i są dla mnie najważniejsi.
Mam
nadzieję, że zniknie już wrażenie jakbym była obok, a nie z
nimi. Jakbym była poza ich światem, ich codziennością,
przeżyciami.
Chciałabym
już nie czuć się obco wśród tych najbliższych, bo przecież
przez 25 lat nie dzieliliśmy ze sobą Świąt, urodzin, znajomych,
różnego rodzaju dużych i małych tragedii i szczęść poza
drobnymi sprawami, o których można pogadać przez telefon.
Chciałabym,
aby dzieci mojego rodzeństwa już bawiły się ze mną ochoczo, a
nie wstydziły się cioci, która wzięła się nie wiadomo skąd.
Na
szczęście będę miała prawie cały rok (bo wychodzę w styczniu)
na odnowienie, a z niektórymi zbudowanie nowych relacji i więzi.
Będziemy
mieć czas na poznanie się od nowa.
Obyśmy
się sobie spodobali.
MONISIA 🙂
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Nie
opowiem podnoszącej na
duchu opowieści o wewnętrznej solidarności rodem
ze “Skazanych na Showshank”,
bo więzienie to świat poza światem, świat zamknięty
wewnątrz innego świata, gdzie wszystko ma
bardzo wysoką cenę, za wysoką. Czasem jedna zła decyzja
wbije w ziemię
tak mocno, że pogrążamy sami siebie,
bojąc się zrobić właściwy ruch i brniemy w
to kłamstwo, zataczając koła
jak na sprężynie. A nim dłużej to trwa, tym
trudniej wydostać się z tej spirali… Strach
spłyca myślenie i życie tak strasznie
uwiera, że coś, co szokuje jednego dnia,
za chwilę stanowi normę, a granica tej normy
przesuwa się każdego dnia tak mocno, że nagle
staje człowiek pod ścianą, która z każdej strony
ma drut kolczasty, a tuż
obok jest studnia strachu bez dna.
Mnie
przez ostatni miesiąc życie tutaj tak
koszmarnie przygniotło, że wydawało mi
się, że zostały mi tylko zamknięte powieki,
żeby już nic nie widzieć i były jak zasłony odcinające
mnie od rzeczywistości. Czułam taki straszny
ból, że wydawało mi się, że nawet miłość boli,
ale to nie prawda. Samotność boli, odrzucenie boli,
utrata ukochanej osoby boli, zazdrość boli, tęsknota boli.
Wszyscy mylą te rzeczy z miłością, podczas
gdy miłość jest jedyną rzeczą na świecie,
która przysłania cały ból
i
sprawia, że znowu możemy poczuć się
wspaniale. Miłość jest jedyną
rzeczą na świecie, która nie boli. Prawie o
tym zapomniałam, ze strachu. Dlatego pamiętajcie –
nie bójcie się, zawsze znajdzie się ktoś, kto
stanie po Waszej
stronie. Ja się bałam i boję,
dlatego nie wiem, czy kiedyś uwolnię się od tego
uczucia upokorzenia i wstydu, mimo że to nie ja powinnam
się wstydzić.
A
dla tych, którzy
to czytają i nigdy nie byli w więzieniu: niech
Wasze zasady już zawsze wyznacza Kodeks Karny, bo
każdy dzień tutaj jest stracony.
Kerasu
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Kochani
Czytelnicy.
Jak zawsze pozdrawiam serdecznie.
Wracając do
Was i do tego “przybytku ROZPACZY” może opiszę Wam
ten powrót…
Nie
jest to przyjemny dla mnie temat, ponieważ nie jestem
dumna z tego, że tu jestem… Moja głupota jest
nie do “przepalenia” … Ale powiem Wam, jak to
wyglądało z mojej strony…
Chęć zarobku “szybkiego”,
jak czasem bywa, głupota wzięła górę…
Bo mogę remont zrobić na szybko,
bo mogę pomóc finansowo mamie i synowi,
mogę zadbać o siebie… Częściowo tak było,
ale ten “proceder”, na szczęście długo nie trwał i
szybko mnie złapali! Czemu na szczęście?
Dlatego, że gdyby dłużej się to ciągnęło,
to pewnie miałabym lata świetlne do odsiadki, a
nie 4 lata i to nie koniec – niestety, wiadomo,
że te dłuższe wyroki robią MAYDAY
z głowy i przewijają się różne myśli…
Ale
to nie ważne.
W momencie, gdy wjeżdżasz na
teren aresztu, wchodzisz do pomieszczenia przy magazynie, ten
zapach, który czujesz kolejny raz… Nienawidzę tego
zapachu, dźwięku uderzenia krat oraz klapy… (drzwi
od celi – przypis redakcji).
Po
raz kolejny droga z kostką (podstawowe
wyposażenie, m.in. naczycznia sztućce, koc itp.) do
pawilonu, widok baraków, o którym jeszcze chwilę
temu tak bardzo próbowałam zapomnieć tak bardzo…
Korytarz oddziału,
ten sam tylko piętro niżej, kolory ścian, powieszone
telefoniczne budki (żółte) po lewej stronie, świetlica,
ambulatorium…
To
wszystko już było… Nienawidzę tego widoku,
ale przecież nie zamknę oczu.
Nowe
zasady, ukrócone telefony i kajdanki za każdym razem
przy poruszaniu się po pawilonie i terenie…
Przecież nie było mnie
przez chwilę,
a tu takie zmiany… Nie mogę przyzwyczaić się do
tego, choć ludzie mówią, że podobno można!
Nierealne…
Kolejny
raz wchodzę na celę, poznaję nowe
osoby,
ale częściej już jest tak, że znam
dziewczyny, które tu są…
Wiadomo że pytają,
co się dzieje na wolności, pytają np.
o wspólnych znajomych i jakieś inne wspólne sprawy…
W momencie, gdy światło zgasło, leżałam już przygotowana
do snu, gdy wszyscy zamilkli, pogrążeni snem,
moje myśli krążyły po głowie…
Widok
krat, tych samych pomimo innego numeru celi… Takiego samego okna,
widoku “pleksy”
– podświetlanej latarniami. Ten sam
widok, który będzie mnie “raczył” przez
kolejnych kilka lat! Myśli, które się przewijały jak
film na ekranie w kinie, obrazy, które odchodzą i wracają,
moja tęsknota tworzy obrazy moich bliskich, domu, domu
mojej mamy i syna, jedno przez drugie, bądź inne również,
tak bardzo bliskie… Powodujące smutek, żal,
rezygnację,
utratę wiary w w samą siebie,
że pozwoliłam z głupoty na
znalezienie się znowu w tym miejscu…
Z
chęci szybkiego
zarobku…
Wszyscy, każda z
nas osadzonych, pewnie inaczej to odczuwa, tak jak kobiety,
które
pierwszy raz są tu odbywające karę więzienia…
Dla wszystkich ich
odczucia są
zupełnie inne, wszystko jest dla nich “nowe”,
ciekawe choć nie w sensie, że jest tu fajnie,
tylko w kwestii spostrzeżeń. Dla mnie, jako recydywy, jest to
jak “deja vu”,
ale realne!
Teraz najważniejsze dla
mnie jest to, aby po raz kolejny zmierzyć się z
rzeczywistością i wyrokiem, ale tym razem o dłuższym czasie,
który będę miała tutaj spędzić…
Nadal
nie mogę się pogodzić z wyrokiem ani
z tym, że dopuściłam do niego… Jak również z
innymi rzeczami, które kłębią mi się w głowie!
Iść do
przodu i wyciągnąć jak najwięcej z tej
odsiadki, ile tylko mogę… Nie patrzeć za siebie,
tylko przed! Wykorzystać ten czas, tak bardzo jak się da
– KONSTRUKTYWNIE! Wiem jedno, że nie zamierzam
tutaj wracać i muszę
zmienić
swoje życie, przewracając swój “świat”
do góry nogami…
Czytelnicy, dziękuje,
że jesteście i poświęcacie czas na
czytanie tekstów naszych
oraz ogólnie za zainteresowanie i wspieranie nas.
To by było na tyle w tym
temacie.
Piszcie,
czy tekst Wam się podobał i co o tym myślicie.
Pozdrawiam gorąco! Z “dolnego pokładu” – Taka Ja
–
P.S.
Bardzo gorące pozdrowienia dla redakcji oraz
Fundacji Dom Kultury. Przepraszam, że nie mogę być z
Wami, ale jak widać jestem całym serduchem,
buziole!
Taka Ja
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Kiedy
byłam
u drugiej babci na wakacjach, mama poinformowała
mnie, że
wokół
naszego domu błąka
się
pies. Gdy rodzice
wracali do domu (po niedzielnym obiadku u babci) postanowiłam,
że
wracam razem z nimi. Zaczęłam
codziennie nosić
temu pieskowi
pokarm i zostawiać
go przy stodole. Z
czasem nadałam
mu imię
‚,Barry’’.
Barry bardzo się
do mnie
przywiązał.
Podczas jednej z kąpieli
w rzece, gdy nurkowałam,
Barry wskoczył
do wody, chwycił
mnie zębami
za włosy
i ciągnął
w stronę
brzegu na piasek.
Wszyscy myśleli
z początku,
że
mnie zaatakował,
a on mi uratował
życie. Choć
upłynęło
od tego zdarzenia ponad 25 lat, to ja je wciąż
dobrze pamiętam
i miło
wspominam. 🙂
Warto
kochać
zwierzęta,
bo one zawsze odwdzięczają
się
bezwarunkową
miłością.
Zwierzęta
nie tylko wprowadzają
do naszego życia
radość,
ale i sprawiają,
że
stajemy się
lepszymi ludźmi.
Uczą
też
nas
odpowiedzialności
i miłości.
🙂
Rubin
Chciałabym
Ci powiedzieć, że zwierzęta nigdy nie zdradzają, jeśli się je
kocha, a ludzie bardzo często. Zwierzęta są wierne.
Aneta
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Na
prezent pod choinkę
dostałam
żółtego,
puchatego kanarka. Była
słodka,
żółta
jak słońce,
lecz charakterek miała.
Nauczyła
się
otwierać
klatkę
i latać
po całym
pokoju. Niby dostałam
ją
ja, ale upodobała
sobie moich rodziców, a mnie traktowała
jak ofiarę
(jastrząb,
który poluje). Do mamy podchodziła
jak do mamy karmiącej,
a tatę
traktowała
jak przyjaciela. Układała
mu włosy,
gdy się
kąpał
w wannie czy
siedziała
na ramieniu, gdy czytał
książkę.
Lecz ja zostałam
na zawsze ofiarą.
Diana
Moja
przygoda ze zwierzętami zaczęła
się
dawno. Bardzo
chciałam
mieć
zwierzę, które
będzie
ze mną
spędzać
czas i będzie
moim najlepszymi przyjacielem. Ponieważ
mieszkałam w
bloku, zawsze słyszałam,
że
jest za mało
miejsca. Co niedzielę chodziliśmy
do schroniska oglądać
psy i koty. Pewnej
niedzieli mama powiedziała
wybieraj, ojciec nic nie wiedział.
Po powrocie, bałam
się
trochę
jego reakcji, ale
mama wzięła
na siebie odpowiedzialność.
W schronisku pan przyniósł
na rękach
małą,
wystraszoną suczkę,
która przyglądała
nam się
tak tkliwe, że
od razu skradła
nasze serca. Diana – tak daliśmy
jej na imię.
Czarny kundelek z białymi
włoskami
na ogonie. Wpuściliśmy
ją
jako pierwszą
do domu, by
skradła
i serce taty. Tata wstał
i rzekł
,,nie mogliście
słonia
przynieść”,
a po dwóch dniach sam wołał
ją
do siebie
troskliwie ,,Chodź
Dianusia do pana”.
Czasami zastanawiam się
czy Diana była
moja, czy taty. Diana przeżyła
12 lat, przeszła
nosówkę, zapalenie
jelit, ale była moim
najlepszym przyjacielem. Chciałabym
jeszcze raz dożyć
takiej miłości,
jaką dostaliśmy
od niej. Była
ukochana i bardzo za nią
tęsknię.
Moim
zdaniem warto, bo dodają
ci miłości,
oddają
bezwarunkowo i nie
oczekują
nic w zamian.
Wiewióra
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001