To
był poniedziałek rano. Młody Grześ przygotowywał się do szkoły.
Obok książek leżał
tornister, do którego
Grześ walnął przygotowanie śniadanie do szkoły – dwie bułeczki.
Nie
zawinął kanapek w papier. Dzień był ciepły, a w tornistrze
ciasno. Masło wypłynęło i rozlało się na książki. Gdy Grześ
to ujrzał, zrobił się blady.
–
Co ja teraz będę miał do jedzenia?
Podszedł
do niego jego kolega GAL, który
powiedział mu:
–
Jak to Grzesiu? Będziesz jadł teraz książki z masłem.
Gal
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Jednym
ze wspomnień, które
długo pozostanie mi w pamięci jest
przygotowywanie pod celą różnego rodzaju słodyczy własnej
roboty. W tym wypadku
składnikami są produkty dostępne w
kantynie, przerabiane na wszystkie możliwe sposoby – generalnie im
słodsze tym lepsze. Podczas przedłużającej się w nieskończoność
odsiadki, dorobiłem się
wielu plastikowych pudełek różnej wielkości i w różnych
kolorach, w tym prawdziwych śniadaniowych :). Moja wieloletnia
miłość do gotowania z wolności, powoduje prawdziwy zapał w
tworzeniu posiłków.
W większości sytuacji pod celą tworzy się coś z niczego. Moje
największe pudełko jest naprawdę spore. Głównym składnikiem
słodyczy są galaretki różnego smaku. Dla mnie osobiście
najważniejsze dodatki to chałwa oraz bita śmietana. Dobrze jest
dodawać owoce – np. banany świetnie wyglądają pod powierzchnią
masy, mając tylko galaretkę nad
sobą. Wszelkich maści wafle i wafelki
oraz wiórki
kokosowe wspaniale dopełniają całości. Oprócz
galaretek, często robi się imitacje wolnościowych słodyczy,
batonów
i smaków.
Każdorazowe spożywanie przygotowanego produktu jest poprzedzone
czekaniem pełnym emocji od dnia poprzedniego. Naprawdę petarda.
Polecam. Kawka, własne ciasto i potem szlug.
Czyngis Chan
Więcej więziennych przepisów kulinarnych, można przeczytać na stronie www Fundacji Dom Kultury CELA KULINARNA.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Moim wspomnieniem, które utkwiło mi w głowie, jest pierwsze widzenie z moimi rodzicami. Jak bardzo było widać, jak przeżywają i jak bardzo ich zawiodłem. Ciężko było mi się odezwać, żeby nie zranić ich jeszcze bardziej. Dałem radę nie uronić ani łzy. Widzenie nie przebiegło tak, jakbym chciał.
Dziadek
♦♦♦
Najwspanialszym moim wspomnieniem są narodziny mojego Syna. Piękne w tym wszystkim jest to, że zaraz po narodzinach, gdy przyjechałem do szpitala zachwycałem się czyimś dzieckiem. Po prostu się pomyliłem, zanim położna wskazała mi właściwe dziecko.
Blog
♦♦♦
Moje wspomnienia z ZK są mianowicie takie (w formie listy wspomnień):
–
gdy pierwszy raz trafiłem do
Aresztu Śledczego to wszystko było
inaczej niż jest teraz, a mianowicie było
można mieć xboxy,
bum boxy, garnki itp. To było bardzo miłe
przez parę lat wstecz.
Teraz jest źle, bo telefony są raz w tygodniu, a każda osoba, by chciała móc dzwonić do swoich rodzin codziennie. A tym bardziej do córki. Naprawdę to mocno boli, gdy się słyszy od córki ,,czemu tato nie dzwoni?”, ciężko wytłumaczyć że w ZK mają nas wyłącznie za numerki. Bo warunki diametralnie ciężkie się zrobiły przez ostatnie 4 lata: a powinny być unijne jak w innych krajach. Wiecznie nie jest tak, jak powinno.
Dawido
♦♦♦
Pożegnanie
Moim głównym wspomnieniem, jest śmierć mojej mamy, która umarła na raka mózgu. Jestem na siebie bardzo zły, że nie mogłem być przy boku mamy, kiedy konała. Nie było mnie w jej ostatnich chwilach życia, mimo że mnie potrzebowała w tej bardzo trudnej chwili – tragedii. Są to wspomnienia, z którymi nie mogę się pogodzić.
Rafałek
♦♦♦
Opuściłem
zakład karny i czułem się
bardzo fajnie, bo mogłem wrócić
do rodziny. Córeczka
ma na imię Justyna. W 2015 roku wyszedłem na wolność i byłem
dobrym człowiekiem i podjąłem legalną pracę i moja rodzina była
z tego zadowolona. Przyszłość jawiła się w jasnych kolorach.
Jacek
♦♦♦
Poszedłem na przepustkę (2022 r.) na widzenie z córeczką, której nie widziałem 3 miesiące. Córka ma na imię Daria. Jest to dla mnie wspomnienie wspaniałe, bo nie ma nic lepszego niż możliwość przebywania z własnym dzieckiem. W dniu kiedy ją zobaczyłem miała na sobie zieloną sukienkę.
Krzysiek
♦♦♦
Miłe wspomnienie: w trakcie terapii w ZK w Brzegu, gdzie Rada Terapeutyczna była bardzo pomocna i dała mi szanse na lepsze życie w społeczeństwie. Warunki na terapii były unijne i po jej skończeniu za dobre sprawowanie dostałem możliwość na przedterminowe zwolnienie.
Dawido
♦♦♦
Podczas
miłego pobytu w Areszcie Śledczym – Łowicz, otrzymał kolega miłą
wiadomość o ciąży
swojej narzeczonej, po czym został mu uchylony areszt i mógł
razem ze swoją ukochaną cieszyć się szczęściem, być u jej boku
i wspierać ją.
Rafałek
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Koniec roku to taki
czas, który skłania do refleksji i podsumowań,
u mnie niestety, bilans jest ujemny, bo wydarzyło się za dużo złego.
Jestem w więzieniu od 3 lat i
za każdym razem kiedy myślę, że gorzej być nie może,
los pokazuje, że zawsze może być gorzej,
tak źle, że moja głowa,
kiedyś nie potrafiła nawet sobie wyobrazić tego
dramatu, a dzisiaj żyje z tym złem i jakoś trzeba iść do
przodu.
Od dawna wiedziałam, że to człowiek człowiekowi zgotuje największe piekło, ale niedawno nabrało to dla mnie zupełnie innego wymiaru, dlatego chciałabym zwrócić uwagę na coś, co jest moją małą obsesją, a może zmienić życie. Mam namyśli język, którym do siebie mówimy, bo to jak się do siebie zwracamy, ma wpływ na to, jak będziemy się traktować, jakie będą nasze relacje.
Mieszkałam w wielu miejscach
na świecie, chodziłam do szkół, gdzie mówiono do
mnie w różnych językach, żyłam w różnych środowiskach i
zawsze sposób komunikacji i wzajemny szacunek owocowały super
relacjami, które trwają do dziś,
mimo że na początku dzieliło nas
wszystko. Jestem taką cichą, samozwańczą “obserwatorką języka”
i żaden inny język nie uderzył mnie, tak
jak ten w więzieniu.
Czy naprawdę te
mury sprawiają, że kulturę osobistą zostawia się w
depozycie? Tutejszy język często wyklucza i
nie spełnia podstawowej funkcji – komunikacyjnej.
Wystarczy, że ktoś coś powie inaczej niż nas
uczono i są drwiny, publiczne poprawianie, a to
łamanie podstawowych zasad kultury, poniżanie i ośmieszanie.
Jesteśmy w centrum Polski, w jednostce są ludzie
z całego kraju, więc jest tutaj
tyle regionalizmów, ilu ludzi. Na przykład popularne
ubieranie kurtki i pójście na pole zamiast na dwór jest
ok, bo to południowopolskie regionalizmy. Albo sporne
“poszedłem”. Parafrazując klasyka “poszłem”, bo
blisko” a poważnie to forma błędna,
wyrównanie analogiczne do formy żeńskiej,
czyli “poszłam”. Ale jest
bardzo możliwe, że za jakiś czas zyska aprobatę normatywną.
Nie tylko dlatego, że jest często używana,
ale również dlatego, że to forma regularna,
pasuje do reszty paradygmatur – ona poszła, one poszły,
oni poszli (nie poszedli). Dlatego naprawdę nic złego się nie
stanie, jeśli ktoś użyje formę “poszłem”.
Ci wszyscy “mądrzy”, którzy chcą uczyć jak
mówić, często sami popełniają ogromne błędy.
A język to żywa materia, zmienia się razem
z nami, używamy słów, których nie ma w słowniku,
bo przecież słowa pojawiają się w słowniku,
bo ludzie ich używają, a nie odwrotnie. To
ludzie tworzą język, a słowniki zbierają i opisują ten
zasób.
Piszę o tym, bo na blogu pustki, a
znam naprawdę wiele osób, które boją się pisać
czy wypowiadać, bo wstydzą się swojej
polszczyzny. Zaciągają, mają regionalne naleciałości,
w stresie
nie potrafią stworzyć ładnych konstrukcji, popełniają błędy. A
kultura zawstydzania doprowadziła do
tego, że my jako społeczeństwo tracimy,
bo nie wysłuchamy tego, co ci ludzie mają do
powiedzenia. Pielęgnujmy umiejętność pięknego mówienia i
pisania, ale nie klasyfikujmy ludzi na tej podstawie. Dostrzegajmy
drugiego człowieka, nie jego błędy, Pilnujmy siebie
– żebyśmy ładnie mówili i pisali. To wystarczy.
A w Nowym Roku bądźmy lepsi.
Piszcie o swoich przeżyciach,
emocjach i doświadczeniach, może komuś pomożecie.
Kerasu
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Z
okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku
życzę wszystkim na Blogu Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego
Roku.
Świąt
pełnych wiary, nadziei i pokoju, kolacji wigilijnej w gronie rodziny
i przyjaciół, dużo prezentów, uśmiechu i wspaniałych
wigilijnych potraw.
W
Nowym Roku życzę wszystkim Czytelnikom pomyślności i sukcesów w
pracy i z życiu osobistym.
Spokojnych
Świąt Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego Roku 2024 i Bożego
Błogosławieństwa życzę dla wszystkich Czytelników Bloga.
Święta
Bożego Narodzenia są dla mnie bardzo ważne, ponieważ zawsze
spędzałam te święta z moja rodziną i bliskimi.
Święta
Bożego Narodzenia w moim domu są obchodzone bardzo tradycyjnie z
choinką, prezentami, 12 potrawami wigilijnymi, Mikołajem,
dekoracjami i lampkami świątecznymi.
Święta
w Z.K. są dla mnie bardzo smutne, szare i przygnębiające.
Bożka
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Fantastyczne teksty, które zostały napisane na zajęciach Agaty Czarnackiej. Czytajcie, podziwiajcie. Wesołych Świąt.
KOCHANY…
mam jedno życzenie, którego nawet ty nie jesteś w
stanie spełnić. Chciałabym… cofnąć czas.
Nie chciałabym wiele zmienić. Wiem, że niewiele
możesz w tym temacie, ale przynajmniej mi w moich
zmianach nie przeszkadzaj.
Atena
Kochany
Święty Mikołaju,
dawno
do Ciebie nie pisałam. Chciałabym móc przytulić się do rodziny o
do męża i móc do nich już wrócić i móc się z nimi na co dzień
widywać.
Gorąco
Cię pozdrawiam.
Smoki
Hej,
Mikołaj
Tak
sobie pomyślałam, że
wreszcie choć jeden raz mógłbyś pomyśleć o
nas – więźniach. Od kilku lat przyglądam się, jak nas
omijasz. No prawda, robisz to extra skutecznie.
Czasami myślę, że może trzeba by Cię było
za to białe brodzisko…,
żebyś wreszcie zechciał odwiedzić nas. Zaręczam,
że
nikt tu nie chciałby niczego
wielkiego. Wystarczyłby 5-minutowy telefon do DOMU.
Eutanazja
Witam Cię św. Mikołaju i
pozdrawiam bardzo serdecznie.
Już
dobrych kilka lat o nic nie prosiłam, bo
sama decydowałam o własnym życiu. Teraz
moja wolność jest ograniczona,
dlatego chciałabym móc przytulić syna
i spędzić z nim czas.
Proszę,
postaraj się, bym w przyszłym roku mogła być
z bliskimi, a ja docenię
wyświadczoną mi przysługę. Nie chcę marnować danego
mi czasu, bo tak faktycznie, skąd mogę wiedzieć,
ile
go mam.
Kejt
Moim
marzeniem jest, by czas szybciej płynął i przybliżał mnie
ku wolności. Nie
wiem, co będzie mnie tam czekać i czy da
się odbudować stracony czas. Tu czas powoli płynie.
Czy Mikołaj istnieje? Bardzo
w to wątpię, dzieci w
to wierzą. Później to
mija. Życie układa się
tak a nie inaczej i trudno uwierzyć w innego człowieka,
a co dopiero w Mikołaja i wiążące się z nim
wierzenia i obyczaje. Ale to
indywidualny światopogląd. Zostańcie w marzeniach,
bo
czasem tylko to nam pozostaje.
Wiewióra
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Życzę wam,
pokory, pojednania, wytrwałości, spokoju i czystego sumienia.
Święta to niezwykły czas.
Święta to coś,
co sprawia ze ludzie wybaczają sobie nawzajem wszystko.
Ja właśnie w
ten dzień odzyskałem zaufanie do samego siebie, a
moja rodzina zaufała mi.
Jeżeli czegoś mogę Wam życzyć w
ten czas, to po prostu próby pojednania, pokory i
czystego sumienia, a przy odrobinie wytrwałości i próby
każde z
nas może uzyskać “duchowy spokój”
Dawid, ZK Wołów
Życzenia Świąteczne dla Kobiet, Żon
Drogie
Panie z
okazji Świąt Bożego Narodzenia i nadchodzącego Nowego
2024 Roku chciałbym życzyć Wam
wszystkiego Naj…
Dużo zdrowia, Ciepła i Radości.
A dla Pań,
które mają partnera,
męża, życzę,
aby w
Waszym związku ostatnie słowo należało do
faceta i brzmiało:
Tak,
Kochanie…
Dawid
Z.K Wołów
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Raz
w roku przychodzi specjalny
czas,
jest to okres Świąt Bożego Narodzenia.
Świętujemy ten dzień w związku z narodzinami
Jezusa Chrystusa, początkiem czegoś nowego, dobrego,
tylko od nas zależy jak bardzo.
Pochodzę z
wielodzietnej rodziny, w której się nie przelewało,
lecz tego jednego dnia w roku zasiadaliśmy wszyscy wspólnie przy
jednym stole, zapominając o tym co złe. Nim do tej
pory doszło, mama biedna dwoiła się i troiła,
by przygotować wigilijne
potrawy, pod choinką zawsze się coś znalazło,
by sprawić komuś z
nas radość. Tradycją coroczną było ubieranie
choinki w dzień wigilii wspólnie z tatą.
Mamie pomagałem
noc wcześniej w kuchni przy wypiekach – licząc,
że coś podjem,
i tak było ;).
Wszystko
to, co przekazali mi rodzice, wprowadziłem do własnego
domu. Wspólnie z żoną, córcią i
synkiem w dzień wigilii ubieramy choinkę, sprzątam
w kuchni po żonie, która stara się sprostać kulinarnym
wyzwaniom. No
dobrze, nie będę czarował, w naszym domu i
naszym małżeństwie moja żona gotuje i to
bardzo pysznie, a ja sprzątam, zmywam, można jeść z podłogi.
Teraz
najlepsze – tajemnica Świętego Mikołaja.
Uwielbiam obdarowywać ludzi, których kocham, finansowo i
aktorsko daję
z siebie tego dnia wszystko. Wyobraźcie sobie, tego jednego
dnia: sprzątanie, gotowanie, wszystkiego szykowanie w pakiecie
z konspiracją na rzecz Świętego Mikołaja,
no bo ktoś te
prezenty przynosi.
Pomimo całorocznego pędu życia, natłoku obowiązków,
udaje się wszystko pogodzić, ze wszystkim zdążyć.
Gdy
jako mąż
i
ojciec, głowa rodziny, zabieram głos,
składając życzenia wszystkim przy stole, wzruszam się
bardzo, z oczu płyną mi łzy szczęścia,
gdy widzę uśmiechy na twarzy mojej żony i dzieci z
powodu prezentów, jakie dostali.
Za
dziecka tak to właśnie sobie wyobrażałem:
założyć rodzinę, ciężko pracować, dbać o nich
i kochać całym sercem.
Pomimo
że moja niewola temu nie sprzyja, głęboko wierzę,
że to początek czegoś nowego i dobrego.
Życzę nam
wszystkim wytrwania w dobrych postanowieniach, droga do szczęścia nie
zawsze jest łatwa i prosta, ale nie znam innej.
Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia
i rychłego powrotu do współpracy ze Świętym Mikołajem,
Mariusz
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
Chciałabym
ci powiedzieć dlaczego warto kochać zwierzęta…
Z
bardzo prostego powodu: gdyż zwierzakowi zawsze możesz powierzyć
swoje tajemnice, te najskrytsze i możesz mieć tę pewność, że
nigdy cię nie zdradzi, wręcz zrozumie i pozostanie wierny aż do
końca.
Marcela
Postanowiliśmy
z partnerem mieć pieska. Szukaliśmy malutkiego, ponieważ mamy małe
mieszkanie. ,,Zamówiliśmy” sobie na wsi od znajomej, prawie 200
km od miejsca zamieszkania. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, miesiąc
po tym jak jednego sobie wybraliśmy na zdjęciu, inny malutki
szczeniaczek od razu pchał się do mnie, piszczał i nie wiem, jakim
cudem zawsze był przed tymi większymi. Wybranego przez nas już nie
było. Znajoma powiedziała później, że ten mały, choć zawsze
cichy i z tyłu, tego dnia już od rana tak rozrabiał i wyczekiwał,
zawsze przed innymi. No i stąd moje spostrzeżenie, że to nie my
wybieramy zwierzątko, tylko ono wybiera nas. Dziś nazywa się Fido
i ma 2 latka.
Aneta
Pewnego
dnia gdy byłam u weterynarza na szczepieniu swoich dwóch piesków.
Pani weterynarz trzymała na rękach małą kotkę do adopcji. Gdy
spojrzałam na nią, od razu złapała mnie za serce i postanowiłam
ją wziąć. Była bardzo chora i nie widziała na jedno oko.
Zabrałam ją do domku, do moich piesków i już z pierwszym dniem
jej pobytu, zwierzaki się wzajemnie zaakceptowały. Coco, bo tak ją
nazywam, odzyskała wzrok, jest zdrowa i bardzo szczęśliwa, tak jak
moje dwa pieski. Teraz Coco ma już rok, a ja zorganizowałam jej
pełno atrakcji do zabawy.
Euforia
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001