Miłość

30 września 202430 września 2024 przez biuro

Praca osadzonej z Aresztu Śledczego w Warszawie Grochowie

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie FDK-SNO-1024x399-1.jpg — Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest **Fundacja Dom Kultury**

Miłość… Dla mnie są różne rodzaje miłości… Inną miłością kocham mojego syna i mamę, a odmienną partnera – przy nim jest na początku zauroczenie, kolejnym etapem zakochanie i ostatecznie miłość… Są to odmienne uczucia, ale tuttaj chodzi o miłość.

Jeśli kocham kogoś, to oczekuję przede wszystkim wierności, poczucia bezpieczeństwa, szczerości, zaufania. Mężczyzna, którego kocham, powinien być też w pewnym sensie moim przyjacielem, nie tylko ogierek do moich potrzeb i fantazji… Powinien rozumieć, że to jak kocham moje dziecko i mamę jest nie do przebicia, że miłość do nich jest jedyna w swoim rodzaju oraz niezniszczalna, nie do pokonania, że miłość do mojego syna i mojej mamy ZAWSZE będzie o krok większa niż do niego (mężczyzny). Dziecko, które nosiłam pod serduszkiem od początku gdy powstawał z mojej krwi, przejmował moją emocjonalność, empatię i impulsywność, geny, w których odziedziczył oba kolory oczu (z plamkami jego „piwności”…), moją wadę zgryzu, mój kolor włosów, nawet loczki blond w dzieciństwie, w których wyglądał jak mały elf – chochlik❤️ Mój mężczyzna powinien zrozumieć, że przez zazdrość o mojego synka, już dorastającego, tylko oddala się ode mnie.

Miłość do mamy! Kiedyś ktoś powiedział mi: matkę ma się tylko jedną, szanuj, kochaj, doceniaj ją, bez względu na to, kim jest, może być alkoholiczką, prostytutką, narkomanką, ale to ona nosiła cię pod sercem, wychowywała bądź jak w innych przypadkach oddała, ale zrobiła to z miłości dla ciebie, wiedząc, że sobie nie poradzi…

Mnie na szczęście trafiła się mama wspaniała, mądra, zawzięta, kochająca, nie bojąca się pokazywać uczucia i mówić kocham cię. Co niestety nie było jej dane ze strony jej matki, a mojej babci, dla której alkohol był priorytetem, a ojca – oschłego, lubiącego kobiety! Jako dorosła już kobieta, mama doszkalała się, aby wychowując mnie sama móc podnosić nam komfort życia❤️ Zawsze była, jest i będzie przy mnie, pomimo moich potknięć, złych wyborów i podjętych decyzji!

Tak jak własne dziecko, kocham ją ponad życie, mogę za nimi wskoczyć w ogień, dać się zabić bądź posunąć się do ostateczności. Moja miłość do mamy jest nieskończona! Opiera się na poczuciu bezpieczeństwa, zrozumieniu, przyjaźni, poświęcenia, emocjonalności, wyrozumiałości, kompromisach, wybaczaniu, byciu na dobre i na złe! ❤️ Bez względu na wszystko…

Poza tymi, może być też miłość do przyrody, zwierzaków, natury – którą mam w sobie od zawsze. O innych miłościach może dopiszę innym razem 😉

– Taka Ja –

Pozdrawiam

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001Otwórz panel publikacjiOtwórz panel publikacjiOtwórz panel publikacjiOtwórz panel publikacji

Co bym zmieniła w więzieniu

23 września 202423 września 2024 przez biuro

Bardzo dziękujemy niezrównanej artystce Magdzie Gładeckiej za prezent w postaci pięknej ilustracji do tego tekstu.

W więzieniu jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym zmienić… Wiadomo, że nie jest ono miejscem, które ma się nam podobać. Jedzenie jest paskudne, łóżka niewygodne, spacerniaki za ciasne, a towarzystwo… szkoda słów. Ale nie to chciałabym tu zmienić najbardziej. Najbardziej chciałabym, żeby zmieniło się nastawienie ludzi, którzy tu są. Chodzi tu zarówno o osadzone, jak i o funkcjonariuszy, szczególnie tych młodych. Czasami mam wrażenie, że większość energii poświęca się tu na tworzenie problemów, których nie musi być. Koleżanki podcinają sobie skrzydła nawzajem, często wolą komuś coś popsuć niż samemu coś zyskać. Wygląda to trochę tak, jakby najwięcej korzyści przynosiło pozbawienie kogoś czegoś pozytywnego. Gdybym mogła wybierać , co miałoby się zmienić, zamiast lepszych obiadów czy ładniejszej celi, wolałabym więcej solidarności, empatii i życzliwości między nami osadzonymi. Wolałabym wyplewić stąd fałsz i interesowność, a przede wszystkim ten niezdrowy pociąg do robienia ludziom przykrości i kopania dołków jedna pod drugą. Funkcjonariuszom również rozdałabym trochę więcej empatii, bo wielu z nich nie potrafi sobie wyobrazić naszego położenia. Chęci, a nie warunki bytowe, to największe braki tego miejsca.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Co bym zmieniła w więzieniu

16 września 202416 września 2024 przez biuro

Na pierwszym miejscu chciałabym zmienić podejście lekarzy do skazanych, ponieważ mają lekceważące podejście – co by komuś nie było i tak powiedzą, że jesteś zdrowa. Drugą kwestią są telefony, których jest za mało moim zdaniem. Mamy będąc tu mamy bardzo ograniczony kontakt z rodzinami, więc powinnyśmy mieć więcej telefonów w tygodniu oraz dłuższe skype’y. Jak ja mam ponad 600 km do domu, to odległość jest tak duża, że moja rodzina nie ma możliwości co miesiąc do mnie przyjeżdżać. Trzecią kwestią jest to, że powinni bez problemów wpisywać bliskie osoby/partnerów na listę osób do widzeń i nie patrzeć na to, że ta osoba była karana, bo dużo osób było w tym miejscu i nie powinno mieć to wpływu na widzenia.

Misia

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Co bym zmieniła w więzieniu

9 września 20249 września 2024 przez biuro

Zmieniłabym średniowieczne, zbutwiałe i zatęchłe nastawienie do więzienia, do odbywania kary pozbawienia wolności. Nastawienie Polaków, ale przede wszystkim pracowników SW. „Kryminał” mówi wychowawca. Kryminał to słowo, które śmierdzi zgnilizną, szczurami, osiłkami i przywodzi na myśl jakąś odległą dzielnicę, na którą boją się zapuszczać nawet policjanci. „W kryminale” to nie, tamto nie, a o tym możecie tylko pomarzyć. Na Boga, podobno urodziłam się jako przedstawicielka naczelnych, które 6 mln lat temu zeszły z drzewa, a 230 tysięcy lat temu stały się stuningowaną formą homo sapiens. Tymczasem w polskim zakładzie karnym czuję się jak kurczak w masowym chowie klatkowym. I ta odpowiedzialność zbiorowa! Hit więziennictwa! Największy przebój rozwiniętej cywilizacji XXI wieku! Pierwsza zasada polskiego więziennictwa brzmi: „człowiek nie istnieje jako podmiot indywidualny”. Od roku walczę o talon na pisaki, bo jakaś błyskotliwa królewna przemycała w pisakach swoje eliksiry. Tuńczyka jeść nie mogę, bo ktoś się puszką pociął. Różańca od księdza nie dostanę, bo ktoś się na jakimś powiesił. Jest to smutne i tak naprawdę obrazuje nieudolność systemu.

Panie Prezydencie, proszę o ułaskawienie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Nie ma dzieci niegrzecznych

2 września 20242 września 2024 przez biuro

Co raz częściej się słyszy, jak rodzice mówią „moje dziecko jest niegrzeczne”, „moje dziecko się nie słucha”, „moje dziecko wymusza” itd., natomiast moja babcia zawsze mówiła, że nie ma dzieci niegrzecznych, a problem tkwi w rodzinach, gdyż mamy takie czasy gdzie każdy jest w ciągłym biegu, głównie przez pracę, a dzieci to odczuwają. Dzieci poprzez swoje zachowanie, płacz, wymuszanie, krzyki, próbują zwrócić na siebie naszą uwagę.

Kiedyś nasze babcie, mamy, poświęcały nam dużo więcej uwag, dużo więcej czasu. Mama czy babcia w momencie kiedy gotowały, piekły ciasta to pozwalały nam w czymś pomóc, w ten sposób tworząc relację, więź z dzieckiem. Nie było takiej „ery” telefonów, tabletów, gier komputerowych, jak teraz – dlatego też rodzice grali z nami w gry planszowe, chętniej spędzali czas wspólnie poza domem.

Ja pamiętam, że jak byłam małym dzieckiem i padał deszcz to nie mogłam wyjść na podwórko, strasznie mi się nudziło, moja mama miała drewniane duże łyżki, z których wraz z nią zrobiłam teatrzykowe kukiełki, które finalnie przydały się później do zabawy.

Teraz, kiedy każdy za czymś goni, rodzice przenoszą pracę do domu, kiedy co raz mniej osób gotuje w domach, tylko zastępuje to gotowymi, kiedy nie piecze się już tak ciast, gdyż łatwiej i szybciej jest kupić, to dziecko nie każde jest w stanie zaznać tego, co dzieci z poprzedniego pokolenia. Rodzice nadrabiają pracę w domach w momencie i kiedy dziecko chce coś zrobić z nami, pobawić, a słyszy od rodzica „za chwilę”, „nie teraz”, „później” i za każdą podjęta próbą zabawy słyszy to samo – to w pewnym momencie czuje się odrzucone i wtedy stopniowo zaczyna się buntować, zaczyna się etap wymuszania, płaczu, krzyków. Rodzic zamiast zastanowić się, dlaczego tak jest, daje dziecku telefon bądź tablet. Dziecko zajmuje się jakiś czas sobą, jest cisza, spokój – możliwość na to, aby w tej chwili rodzic mógł skupić się na sobie.

Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że to nie polepszy stanu dziecka, tylko ta „pętla” się co raz bardziej zaciska. Cisza jest na chwilę, a dziecko wie, że jeśli zacznie wymuszać, to rodzic dla chwili spokoju odpuszcza i ustępuje dziecku. Dlatego też uważam, że moja babcia mówiąc „nie ma dzieci niegrzecznych, a problem tkwi w rodzicach” – miała rację.

Powinniśmy nauczyć się rozgraniczać pracę od domu. Powinniśmy poświęcać więcej czasu i uwagi naszym pociechom, gdyż później na etapie dorastania, te wszystkie bodźce, które otrzymują na etapie małego dziecka – niestety wyjdą.

A.B.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Co bym zmieniła w więzieniu

26 sierpnia 202426 sierpnia 2024 przez biuro

*Bardzo dziękujemy artystce Magdzie Gładeckiej za utworzenie tej pięknej ilustracji i przekazanie jej eWKratke.pl pro bono.*

Chciałabym zmienić przede wszystkim to, że powinnyśmy mieć możliwość „swojego głosu” przy załatwianiu różnych formalnych rzeczy. Ciągle każą nam na wszystko czekać, ciągle słyszymy „dzwoniłem”, „mówiłem”, lecz tak naprawdę nic z tego nie wynika. Ta bezradność, którą ciągle tutaj mamy, jest strasznie wkurzająca. Czasem do tego stopnia, że z nadmiaru emocji człowiek zaczyna płakać i w sumie tylko tyle mu pozostaje. Chciałabym też zmienić tą izolację, która ciągle jest taka, że nie możemy mieć płatnej pracy, uczestniczyć w wielu rzeczach, a wszystko jest zależne od czyjegoś humoru czy chęci, a nie od tego, ile ktoś z nas daje z siebie. Chciałabym zmienić podejście służby zdrowia do osadzonych: przez to, jakie czasami elementy tutaj siedzą, inni, którzy naprawdę potrzebują pomocy, są zlewani, co jest chore.

No i wiadomo, kontakt z rodziną: chciałabym mieć więcej telefonów, skype’ów, na których, mimo braku widzeń, ma się 10 minut na zobaczenie bliskich. Nie każdy mieszka w Warszawie, czasami kilometry czy stan zdrowia nie pozwalają bliskim na przyjazd, ale tutaj przecież nikt się tym nie interesuje. Jednym zdaniem, jesteśmy tylko „numerkami w rejestrze”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Marzenia – endorfiny, hormon szczęścia

19 sierpnia 202419 sierpnia 2024 przez biuro

Każdy z nas ma marzenia, każdy z nas o czymś marzy, każdy z nas „coś” planuje. Każdy chciałby coś mieć, coś osiągnąć. Marzenia są piękne, a jeszcze piękniejsze stają się, gdy zostają zrealizowane. Niezależnie od wieku, w jakim jesteśmy, marzenia są zawsze. Będąc małymi dziećmi marzyliśmy o tym, aby rodzice kupili nam najpiękniejszą lalkę albo najbardziej „wypasiony” samochodzik z naszej dziecięcej wyobraźni. Oczywiście my rodzice w większości przypadków robimy wszystko, aby spełnić realne marzenia naszych pociech, gdyż wywołuje uśmiech na ich buźkach. Dziewczynki marzą o tym, żeby być księżniczkami z ulubionych bajek, a chłopcy super bohaterami z nadzwyczajnymi mocami. Dzieci na tym etapie rozwoju nie zdają sobie jeszcze sprawy, że postacie z bajek to fikcja. Później przechodząc w wiek młodzieżowy marzenia stają się bardziej realne, stopniowo przechodzą w plany.

Marzymy, planujemy, aby skończyć z jak najlepszym wynikiem szkołę, co otworzy nam furtkę na przyszłość. Marzymy, aby zdać jak najszybciej prawo jazdy i nie być zależnym od rodziców. Mieć najładniejszą dziewczynę w szkole, bądź najprzystojniejszego chłopaka.

Natomiast, gdy wchodzimy w dorosły wiek zaczynamy realizować nasze marzenia stopniowo planując wszystko, ponieważ marzenia to pewnego rodzaju plany i aby zostały zrealizowane musimy mieć dobry plan i sukcesywnie do tego dążyć. Generalnie wszystko jest możliwe, wszystko jest w zasięgu naszych rąk, tylko trzeba tego chcieć.

Nie strącajmy sobie sami, „wysoko zawieszonych poprzeczek”. Nie zawsze wszystko idzie zgodnie z naszym planem. Nie zawsze wszystko zostanie podane nam na tacy. Jednak grunt to nie poddawać się. Często o swoje marzenia musimy zawalczyć, często metodą „prób i błędów”. Czasem też, w połowie drogi okazuje się, że nie idzie nam najlepiej, lecz zamiast się poddawać, przeanalizujemy „nasz plan” raz jeszcze, może warto wprowadzić jakieś zmiany, ulepszyć.

Pamiętajcie, marzenia to plany, to cele. A cele, które osiągniemy to również pewien etap w drodze do spełnienia naszych marzeń. Dlatego jak sami widzicie, niezależnie od naszego wieku, od małego dziecka po dorosłość mamy marzenia. W zależności od tego, na jakim etapie życia jesteśmy, są one różne, z wiekiem wzrastają. Jedno jest pewne: nieważne ile mamy lat, nie ważne czy są to mniejsze czy większe marzenia. Ważne jest to, że zawsze wywołują uśmiech na naszych twarzach i są endorfinami, hormonami szczęścia.

Aszera

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

WAKACJE W WIĘZIENIU

12 sierpnia 202412 sierpnia 2024 przez biuro

Spacerniak więzienny , fot. Małgorzata Brus

Z pewnością dla nikogo więzienie nie jest idealnym miejscem do spędzania letniego urlopu… Ja oczywiście również nie jestem zachwycona tym, że KOLEJNE wakacje spędzę za kratami. Mimo to, zamiast skupiać się na stratach i użalaniu nad swoim losem, wolę przedstawić Wam pozytywne strony najcieplejszej pory roku.

Generalnie lato zawsze było (i jest!) moim ulubionym sezonem – pobyt w pudle niczego tu nie zmienia! Co prawda jego zalety różnią się w zależności od „strony muru”, po której się znajduję, ale nadal tak samo obfituję w pozytywy.

W wakacje, najważniejszym elementem mojego dnia, są dla mnie spacery. W pozostałą część roku właściwie nie wynurzam się z pawilonu mieszkalnego, a niebo widzę praktycznie tylko w drodze na magazyn czy salę widzeń (pomijając oczywiście ten jego mały, zakratowany skrawek widoczny z mojego okna ponad blindą z plexi). Powodem tego jest fakt, że nasze spacerniaki znacznie różnią się od tych pokazywanych w TV, w kryminalnych filmach i serialach… w rzeczywistości nie jest to żaden skwerek otoczony płotem z siatki, a jedynie depresyjna, betonowa klitka wielkości kilku metrów kwadratowych. Siatka rozciąga się tu jedynie jako „sufit” (zamontowany chyba po to, żebyśmy nawet patrząc w niebo pamiętały gdzie jesteśmy). Zadeptany trawnik, umiejscowiony na środku owej klitki (nie większy niż 2x3m), nie rodzi już praktycznie nic, a jedyną wątpliwą „ozdobę” tego prostokąta ubitej ziemi, stanowi zniszczona ławeczka, zbita z trzech spróchniałych (i niejednokrotnie połamanych) desek.

Cały spacerniak otacza niegdyś biały mur, którego otynkowanie w wielu miejscach pęka i odpada. Mnożące się przez lata bazgroły, pozostawione przez znudzone spacerowiczki na każdej dostępnej powierzchni, tworzą obraz niezliczonych historii miłości i nienawiści (ze zdecydowaną przewagą tych drugich).

Dementując kolejny telewizyjny mit o więzieniach, muszę też podkreślić, że na spacerach nie spotykamy się ze wszystkimi innymi osadzonymi z jednostki, większość cel (w tym moja) jest na nie prowadzona osobno, w związku z czym, nawet taka stricte towarzyska motywacja do przewietrzenia nie ma racji bytu.

W wakacje wszystko się jednak odmienia. Spacer staje się dla mnie najważniejszą częścią dnia i to wokół niego kręci się cały jego rozkład. Rano mam motywację żeby wstać i się ogarnąć (bo nigdy nie wiadomo, o której po nas przyjdą). Potem ładuję swoje wewnętrzne akumulatory promieniami słonecznymi, opalając się w tak dziwnych pozycjach, że przypomina to zaawansowaną praktykę jogi.

Kiedy człowiek leży z zamkniętymi oczami w pełnym słońcu, różnice praktycznie się zacierają, nie ma znaczenia czy masz pod sobą ręcznik plażowy czy bluzę od więziennego mundurka… nie ma znaczenia również to czy otaczają Cię te obrzydliwe, pomazane mury z popękanym tynkiem, czy też pięciogwiazdkowy hotel gdzieś na egzotycznych wyspach. Odpędzasz się od takich samych komarów jak na Mazurach, a do spoconego ciała przykleja Ci się taki sam piasek jak na plaży nad Bałtykiem.

Letnie spacery są dla mnie jak taka „mała przepustka na wolność”. Wracam na celę z lepszym nastrojem i samopoczuciem. Czuję też, że wyglądam zdrowiej i mniej „więziennie”, bo moją skórę pokrywa lekka opalenizna. Cały otaczający mnie syf traci trochę swojej obrzydliwości, a ja sama nabieram nowych sił, żeby jakoś brnąć przez to wszystko.

Prawda jest taka, że różnica między „tutaj” a „tam” jest kolosalna i z tym nie ma co dyskutować… ale słońce jest jedno dla wszystkich – tak samo piękne nad Sopotem, Hiszpanią czy A.Ś. Warszawa-Grochów.

Życzę Wam miłego lata – bez względu na to, gdzie je spędzacie.

– A. –

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001Otwórz panel publikacji

CZYSZCZENIE PAMIĘCI

5 sierpnia 202413 listopada 2024 przez biuro

Autorka ilustracji: Magdalena Gładecka. Ilustracja wykonana w ramach pracy licencjackiej na kierunku Grafika, Wydział Prawa i Komunikacji Społecznej we Wrocławiu, Uniwersytet SWPS.

Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest **Fundacja Dom Kultury**

Źle śpię lub nie sypiam wcale i wtedy przez moją głowę przebiega stado dzików. Myśli krążą tak nieznośnie, że marzę o przeprowadzeniu lobotomii mózgu, zatrzymaniu gonitwy niezliczonych impulsów w neuronowym labiryncie, albo przynajmniej o przeprowadzeniu operacji czyszczenia pamięci przez system antywirusowy, by z radością patrzeć na paski postępu, bo tak bardzo chciałabym kliknąć w zapominanie. Chciałabym uwolnić się od gniotących duszę wycinków, od zbędnej wiedzy, zupy mlecznej z więzienia, od imion, twarzy, nazwisk, które raz spotkane, na zawsze wpadają mi w mózgowe zwoje i zostają z nimi jak Himilsbach z angielskim. Ale nie mam żadnego programu czyszczącego… Właściwie to nie mam tutaj niczego co chociaż pomogłoby mi zapomnieć. Podczas gdy w normalnym życiu mamy dużą nadpodaż łatwej kultury, wszystkie streamingi filmowe i serialowe, gry, książki, muzyka na Spotify, wszystko na pstryknięcie palcami, bez potrzeby wychodzenia z domu. Tak łatwo się zresetować, odciąć i nie myśleć… a tutaj każdą emocję, czy to radość, czy smutek odczuwa się mocniej i mimo, że pojedyncze kwiatki na spacerniaku pachną piękniej, to gówno śmierdzi bardziej i chyba nic tego nie zmieni.

A może jednak macie sposoby na odcinanie i zapominanie?

Piszcie! See U Soon

Kerasu

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Chwila wytchnienia – rok później

29 lipca 202429 lipca 2024 przez biuro

Rok temu w styczniu zaczęła się moja przygoda z transportami. Opisywałam Wam to w poście „Chwila Wytchnienia”, obiecałam też wtedy, że na bieżąco będę opisywała swoją podróż „po wyroku”, że tak to nazwę.

Tak więc minął rok. A że historia lubi się powtarzać, znowu nastąpił ten upragniony dzień, kiedy otrzymałam to samo: prowiant (zwiastun transportu). Mandżur spakowany, gotowa do drogi. Mądrzejsza już o dwa transporty, ze zbieracza zdobywcy nagle stałam się minimalistką. A więc dzień przed transportem, to co jeszcze tydzień temu było mi niezbędne w „kuwecie” (coś co funkcjonuje jako szafa, szuflady czy też komoda – jest zamontowana pod łóżkiem na kółkach) i pod żadnym względem bym tego nie oddała, a tym bardziej nie wymieniła, nagle okazało się, że w ogóle nie było mi potrzebne i już do niczego mi się nie przyda. Tak więc przed wyjazdem redukuję bagaż podręczny, moje współlokatorki wzbogaciły się o moje „nie wyrzucę”. I teraz pewnie one pielęgnują te skarby, dopóki gdzieś nie będą jechać.

Tym, co tego nie wiedzą, chcę powiedzieć, że jadąc w transport musimy się zmieścić w jedną torbę transportową i nie może ona przekraczać 30 kg. Więc cały mój więzienny majątek został zapakowany w torbę i pojechałam w Kujawsko-Pomorskie. A że Grudziądz nie taki straszny jak go malują, mordka mi się cieszyła od ucha do ucha. Tym razem zakwaterowana byłam na innym pawilonie. Mały, kameralny oddział z sześcioma celami dla kryminalistek. No i oczywiście powtórka z zeszłego roku – telefon, telefon i jeszcze raz telefon. Prawie zero kolejek do telefonu . Nooo…. jakby luksusowo.

Więc nadrabiałam zaległości z życia rodziny. Moja najmłodsza siostrzenica kończyła roczek ❤️ Jest prześliczna i za każdym razem karmi mnie na Skype. Zabawkami też się dzieli z chęcią. Moja starsza siostrzenica poszła do szkoły i wreszcie na spokojnie mogła mi opowiedzieć wszystkie swoje wrażenia, a było ich co niemiara. Bal karnawałowy. To było coś. Przebrana była za czarownicę i strasznie jej się podobało. Wygrała konkurs taneczny, więc mówię, żeby mi to opisała i narysowała. Ocho… za dużo już bym chciała, więc szybko mówi: ciociu ten bal to chała, w ogóle nie ma o czym gadać. Szybko wybrnęła z tego, żeby tylko nie pisać. A ja też nie pomyślałam, że ona i tak ma dosyć pisania w szkole, a tu jeszcze ja wyskakuję, żeby mi opisywała – przesadziłam.

Właśnie takie telefony są dla nas bardzo ważne, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Nie rozumiem tych zmian w K.K.W – bo skoro podstawą resocjalizacji jest kontakt z rodziną, to czemu go tak ograniczyli?! Odejdę trochę od tematu. Weźmy np. matkę czworga dzieci – na zamku ma 2 telefony w tygodniu po 10 minut. I jak ona ma podzielić czas na nich, przy czym z opiekunami dzieci też trzeba porozmawiać. Domyślam się co teraz większość z Was ma teraz w głowie. A czemu ta matka nie jest przy dzieciach tylko w więzieniu – ok, ale nie oceniajmy tego teraz, bo każda z nas ma jakąś historię za sobą. Tylko spójrzmy na to wszystko oczyma dziecka ☹ Jest to bardzo ciężki temat i na pewno do tego powrócimy. Tak mi się po prostu wkradł przy opisywaniu telefonów – ja już mam ten komfort dzwonienia, ale… jest jeszcze tyle matek, które tego komfortu nie mają z różnych powodów, nie koniecznie zależnych od nich.

No, ale powróćmy do mojej podróży, nowych miejsc i tego wszystkiego, czym chciałam się z Wami podzielić. No więc lecimy dalej. Wreszcie mogłam wysłuchać córki do końca, a nie w połowie zdania jej przerywać, bo czas telefonu się kończy. I już na spokojnie wszystkich obdzwonię – teraz nie przyjechałam tutaj na chwilę – tylko odbyć resztę kary. Przynajmniej tak myślałam. Tak więc w głowie wszystko zaplanowane, idę do pracy a za rok do szkoły, bo dopiero od 2025 roku rusza pierwszy semestr liceum. Plan w głowie jest i zaczynam go realizować.

Po dwóch tygodniach pobytu na Grudziądzu poszłam do pracy na Sarę. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak takie drelichy, które noszą robotnicy, muszą być dokładnie uszyte. Przecież czy ktoś na budowie patrzy na szew, że zjechał milimetr? Daję głowę że nie. Ale brygadzistka wszystko dojrzała. I takim to sposobem wyrobiła we mnie perfekcję w równym szyciu. W tym momencie chylę głowę przed każdym krawcem i krawcową, bo to ciężki kawałek chleba. Tak więc nauczyłam się, jak takie ogrodniczki szyć dobrze.

Praca mi się spodobała, chodziłam tam z chęcią, aż pewnej środy przy śniadaniu, znowu otrzymałam prowiant – zdębiałam! Tysiąc myśli naraz, pierwsza myśl – czynności, no ale jak? Przecież nie mam już żadnych spraw. Zresztą jest już 8:00, gdyby to były czynności, to już dawno bym była w samochodzie. Hm… oddziałowa nie każe mi się pakować na biegu – jedyna opcja, jaka zostaje, to komisja i R-3 (czyli zakład karny typu otwartego). Przecież to niemożliwe, gdzie? Za szybko! Lecę do oddziałowej i pytam się czy staję na komisję, a ona i mówi że tak. I wszystko jasne – jadę na Bydgoszcz na O.Z.

I tak też się stało – godzina 9:00 komisja, a o 16:00 powitał mnie O.Z. Bydgoszcz. Pierwsze wrażenie – hotel robotniczy. Normalne drzwi, nie ma krat na każdym kroku. Dwa boiska, jedno do koszykówki, drugie do piłki nożnej. Na dwór można wychodzić od godziny 7:00 do 19:00. W pokojach nie śmierdzi papierochami, bo pali się na dworze, a po 19:00 w palarni. Telefony są tak samo jak na Grudziądzu, prawie do 20:00. A drzwi są otwarte całą dobę. Jedyny mankament, to to, że łazienki nie ma w pokoju. No, ale nie narzekając, przecież nie można mieć wszystkiego. Hm… jestem tu dopiero parę dni i jeszcze wszystko jest dla mnie takie nowe i dziwne. Skype są dwa razy w tygodniu i to po 30 minut. Powiem Wam, że tyle lat na zamku zrobiło ze mnie jednak dzikusa. Jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tego, że nie jestem prowadzona na smyczy jak niesforny szczeniak ???? Do tego z rękoma skutymi nawet do telefonu i weź się gimnastykuj z wybieraniem numeru, a co dopiero coś jeszcze zapisać. Szlag trafia od razu, a tu… przychodzi godzina Skype, idziesz sama, dzwonisz, otwierają ci kratę i to jest jedna z trzech krat, które widzę. Sama idę na widzeniówkę, nikt nie stoi za plecami, kiedy rozmawiam. Więc różnica jest diametralna w odbywaniu kary.

Rok temu Wam pisałam, że jestem ciężka do zresocjalizowania. Wtedy też w jednym z komentarzy Kasia życzyła mi powodzenia w resocjalizacji. Dziękuję Ci Kasiu – jak widać wszystko idzie w dobrym kierunku. Nie powiem, żeby to było proste, ale… mam o co walczyć. A tu nawet jak coś mnie zdenerwuje, to wychodzę sobie na dwór – parę głębszych wdechów i wszystko wraca do równowagi. Przestałam się denerwować na rzeczy, na które nie mam wpływu. Dziękuję wszystkim tym, którzy we mnie wierzą – Bonnie Clyde kocham i pamiętaj, że serduszkiem jestem cały czas przy Tobie.

Oczywiście WIELKIE DZIĘKI dziewczynom z Fundacji. Jesteście Aniołami. Pozdrawiam Majki.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001