Czy pobyt w więzieniu przynosi jakieś korzyści?

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Może to dziwnie zabrzmi, ale kiedy tylko zaczęłam turlać w głowie to pytanie, od razu spadł na mnie grad potwierdzających odpowiedzi. Nie myślcie sobie, że jestem jakaś nienormalna i tak bardzo mi się tu podoba… NIC PODOBNEGO! Ale muszę oddać sprawiedliwość temu miejscu i przyznać, że gdyby nie pobyt tutaj, do pewnych wniosków prawdopodobnie nigdy bym nie doszła.

Więzienie niewątpliwie pozwala zatrzymać się „na chwilę”, przewartościować pewne rzeczy i spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy. Jest też skupiskiem naprawdę różnych ludzi, a każdy człowiek to skarbnica jakiejś wiedzy i doświadczeń, z którymi być może nigdy nie miałabym okazji się zetknąć. To nie tylko „książkowi kryminaliści”, lecz często ludzie wykształceni, z osiągnięciami i bezcenną życiową mądrością. Od każdego można się czegoś dowiedzieć, nauczyć. Można tez posiąść mnóstwo nowych umiejętności i odkryć w sobie nieznane pasje, bo więzienie to skarbnica niespożytkowanego czasu, który każdy, wypełnia na swój sposób. To również miejsce, gdzie nagle się okazuje, że jednak umiemy żyć bez pewnych rzeczy – telefonów, Internetu, wygód i szafy pełnej ciuchów. Z czasem człowiek uczy się żyć mając „minimum” i wykorzystując to, co w jego zasięgu, w warunkach, które na początku naprawdę go przerażają. 

Ale nie na tym chcę się skupić… 

Całkiem niedawno usłyszałam bardzo mądry i jakże trafny cytat: „Aby pokochać jakaś rzecz, wystarczy sobie powiedzieć, że można ją stracić” (G.K. Chesterton) … I to jest dla mnie najlepszym opisem korzyści związanych z pobytem w więzieniu. Tutaj człowiek naprawdę uczy się wdzięczności szczerze docenia małe rzeczy. Kiedy twoje życie składa się niemalże tylko z ograniczeń, zaczyna cieszyć każdy drobiazg. A kiedy wiesz, że wszystkim wokół jest podobnie ciężko jak Tobie, jesteś wdzięczną za każdy objaw życzliwości. Osobie, która nigdy nie znalazła się z tej strony, na pewno trudno to pojąć. Ale kiedy nagle trafisz do więzienia nie mając nic, a ktoś, kto sam za wiele nie ma, da ci parę swoich skarpetek (bo nie masz na zmianę” i odleje ci trochę swojego żelu do kąpieli, pamiętasz to latami. Kiedy po dwóch tygodniach “biedy” bez zakupów zjadacie na pięć jedną czekoladę ze 3,50 zł,  ona naprawdę smakuje wyjątkowo. 

Oczywiście ta wdzięczność odnosi się nie tylko do spraw materialnych. Więzienie to najlepsza weryfikacja lojalności i „prawdziwości” relacji międzyludzkich – niestety często bardzo bolesna. Kiedy tu trafiasz, nagle okazuje się, że duży procent twoich licznych „przyjaciół” gdzieś znika. Zawodzi chłopak, koleżanki… I nierzadko okazuje się, że zostajesz sama. Niejednokrotnie jednak trafia się ktoś, kto – ku twojemu zdziwieniu – nie zostawia cię „w biedzie”, choć na niego nie liczyłaś/eś.

Mnie osobiście więzienie nauczyło tego, że szkoda czasu na kurczowe trzymanie się relacji z ludźmi, którzy potrafią być przy mnie tylko w „dobrych czasach”. 

Tutaj docenia się rodzinę – za to, że jest (o ile jest), docenia się szczerą i bezinteresowną życzliwość (bo jest jej mało), docenia się drobne rzeczy, jak normalna kąpiel, czy lepszy płyn do prania (podkreślam- RĘCZNEGO)… 

To, co dla ludzi z zewnątrz jest po prostu „czymś normalnym”. 

Przede wszystkim docenia się jednak wpływ na własne życie i swoją niezależność po drugiej stronie muru, bo właśnie tego nam tu brakuje najbardziej. 

A kiedy stąd wyjdziemy – cóż… Znowu będziemy się delektować smakiem truskawek (których nie widzieliśmy, ileś lat) i cieszyć się na widok kasztanów, o które ty beznamiętnie potykasz się każdej jesieni… 

I na zawsze pozostanie w nas coś, czego ludzie bez takich doświadczeń nie mają – świadomość, jak kruche jest wszystko, co mamy, i jak łatwo można to stracić.  

Kobrzaczek


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.





Czy więzienie ma dobre strony?

Fitness w więzieniu, fot. M. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Zacznę od tego: wszystko zależy od punktu widzenia.

Wiele osób może uznać, że w tym „piekle” nie ma nic dobrego i że wszystko w tym miejscu jest do “chrzanu”. Moje odczucie jest inne. Uważam, że pobyt w zakładzie daje możliwość przemyślenia wszystkiego pod każdym kątem. Zrozumienia swoich błędów i poprawienia swojego toku myślenia. Najdłuższy wyrok, który odbyłam w Zakładzie Karnym to pięć lat i sześć miesięcy.Trafiłam tu jako 22latka i wyszłam 16 dni przed moimi 29-tymi urodzinami. W tym okresie przechodziłam bunt, przez co byłam często na dywaniku u Dyrektora. Później wyciągnięto do mnie rękę od strony Służby Więziennej. Wtedy to był dowódca zmiany zabrał mnie na sprzątanie terenu. Od tamtej pory zaczęłam regularnie co weekend wychodzić na sprzątanie i zbierać wnioski nagrodowe. Zaczęło mi zależeć na utrzymaniu dobrej opinii, przestałam robić na złość sobie i pracownikom więzienia. Z czasem dano mi szansę w pracy odpłatnej w firmie zewnętrznej na terenie zakładu na szwalni “Sara”. Czułam, że zaczynam dojrzewać i ze zbuntowanego bachora, w głowie zaczęła budować się wartość na trzeźwo, którą była praca. Później musiałam wyjechać z Warszawy do Lublińca.Tam przechodziłam terapię narkotykową. Wkręciłam tam się w sport. Podjęłam walkę z kilogramami. To dodatkowo utwardzało mój charakter. Wzrosła samoocena, systematyczność, dokładność, a terapia dala mi narzędzia, które pomogły mi z uzależnieniem na wolności. Podeszłam do niej z sercem, bo chciałam wyrwać się ze szponów uzależnienia. Po terapii dostałam nagrodę w postaci wyjazdu do Oddziału Zewnętrznego w Turowie. Tam odbywają karę tylko osoby, które mają mieć cele otwarte 24h/7. Jak na warunki i drogę jaką przeszłam, to totalnie inna liga w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Czułam, że doceniono moją zmianę. Dostałam tam szansę na spacer po wolności z wychowawcą od zajęć. Udało mi się tam dostać do teatru i pojechaliśmy całą naszą grupą teatralną do Poznania odegrać scenę parodii “Romea i Julii” To był Ogólnopolski Konkurs Sztuki Więziennej. Otrzymaliśmy rzeczowe nagrody. Po tym zabrał nas wychowawca na kebaba, a nie jadłam go już ok 5 lat. Później po Świętach Wielkanocnych pojechałam na Grudziądz do pracy na wolności. Tam odbyłam resztę kary i 2.06.20 r. wyszłam na Wolność. Morał z tego taki, że naprawdę warto dać sobie szansę i zacząć od małych rzeczy, a skończyć na czymś, co na starcie nawet nam się nie śniło. Dlatego uważam, że więzienie daje szansę na lepsze życie. Bez nałogu, pracując legalnie i ciesząc się każdym dniem.

A dlaczego tu znowu jestem?

I co osiągnęłam na wolności?

Możecie się dowiedzieć jak napiszecie do mnie.

Pozdrawiam

Kajzerka


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Home, sweet home

Więzienna cela, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Gdybym miała nadawać sobie imię lub los miałby nadawać mi je losowo, na pewno brzmiałoby KŁOPOT. Zawsze i wszędzie coś mi się przydarza, totalnie nad tym nie panuję i mimo że Kodeks Karny znam całkiem nieźle, to pobyt w więzieniu też mi się przydarzył , ale zanim moim adresem tymczasowym stal się Areszt na Grochowie prowadziłam całkiem normalne życie przeplatane kłopotami…

I tak będąc w podroży służbowej w Chinach, koszmarnie walcząc z jet lagiem, pomyślałam, że w czasie wolnym pojadę do znanego mi z wcześniejszych pobytów, uroczego miasteczka Fujian. Na wstępie podam, że podróżowanie w pojedynkę przez Chiny to marny pomysł, zwłaszcza jeśli się ma włosy blond w kraju Azjatów. Od początku los mi nie sprzyjał, przeklęta maszyna z biletami miała zepsutą angielską wersje językową, a ja niestety nie rozumiem chińskich hieroglifów, ale intuicyjnie spośród 4 opcji wybrałam ostatnią bo pomyślałam, że będzie najdroższa, więc dojadę do celu. I tak jechałam sobie pociągiem relacji XHEJIANG- FUJIAN przez SHANGRAO (je się tam najwięcej psów – koszmar!), patrzyłam sobie na identycznych Chińczyków, oni patrzyli na moje blond włosy (tak jakby tam nie sprzedawano farb o odcieniu “chłodowy blond”), a gdy weszła kontrola – dwóch identycznych skośnookich panów w mundurach, podałam im swój bilet i zaczęły się kłopoty. Zaczęli mówić do siebie w tylko im znanym języku, aż na stacji NANPING wyszarpali mnie z pociągu i prowadzili mnie nie wiadomo gdzie. Na dzień dobry zeskanowali mój kciuk na jakimś skanerze i wcisnęli mnie do jakiejś nory i to dosłownie, bo nie mogłam nawet rąk rozłożyć, więc ten pokój mógł mieć 1×2 m. Naprawdę myślałam (i widziałam to oczyma wyobraźni), że umieram w tym pokoju i nikt nie będzie mnie szukał w tej norze, bo nikomu nie przyjdzie do głowy, że kupiłam za tani bilet i władza Chin zechce mnie zagłodzić. Oczywiście rozładował mi się telefon, bo nudząc się w pociągu grałam w Mario Bros. Rzecz jasne nie pamiętałam numeru szefa, z którym byłam w Chinach, ale olśniło mnie i miałam wrażenie, że pamiętam, dlatego zaczęłam tłuc po drzwiach, z nadzieją, że ktoś pozwoli mi zadzwonić. Ale oczywiście nikt mnie nie rozumiał, więc wyrwałam klawiaturę jednemu Chińczykowi (o dziwo była to klawiatura QWERTY) i zaczęłam tłumaczyć przez translator słowo po słowie, aż doszliśmy do porozumienia, że mam zapłacić 200 CNY* kary i mogę wracać do hotelu. Zadowolona zaczęłam wygrzebywać wszystkie waluty z portfela, których używałam w ostatnich dniach i miałam euro, dolary i jeny i 150 CNY, więc pytam ich czy mogę zapłacić kartą, oni zaczęli coś tam krzyczeć, więc zrozumiałam, że nie i znowu wtrącili mnie do tej nory. Mijały godziny, aż ktoś się zjawił, nie mam pojęcia co mówił, ale zaprowadził mnie do telefonu i po kilku próbach wybrałam właściwy ciąg cyfr. Odebrał mój zaspany szef, ja po krótce wyjaśniłam co się stało, on się śmiał (a to wcale śmieszne nie było). Ale kazałam mu wkładać gacie i pędzić do NANPING z brakującymi 50 CNY. Kazał czekać. Więc czekałam, czekałam i czekałam, zgłosiłam chęć skorzystania z toalety, a Chińczyk zaprowadził mnie do innego pokoju wielkości nory tyle, że z dziurą w podłodze (jakby ktoś nie wiedział, to podobno najhigieniczniejszy sposób korzystania z toalety, dość popularny w krajach azjatyckich) i w tej norze mnie zostawił. Ja już czułam, że coś jest nie tak, bo zbyt długo to trwało, a mój szef działa szybko, dlatego zaczęłam analizować co mu powiedziałam i za chwile byłam już pewna, że nie powiedziałam gdzie dokładnie jestem… zwątpiłam, bo Nanping to miasto średniej wielkości i przejście wszystkich komisariatów będzie trwało wieki. Zaczęłam grzebać w torebce, bo już doskwierało mi pragnienie i wygrzebałam butelkę, którą rozdawali w samolocie (nie wiedziałam co to, bo azjatyckie linie lotnicze raczyły nas lokalnymi trunkami) wypiłam duszkiem, bo byłam naprawdę spragniona. A jako, że jestem “małolitrażowa” zasnęłam na podłodze. Sądzę, że to ze zmęczenia, ale to co wypiłam okazało się odpowiednikiem polskiego Bacardi. Aż przyszedł Chińczyk i zaczął mnie budzić, zobaczył butelkę (pustą) i wielka afera, bo to alkohol i tutaj różnice kulturowe dały się we znaki, bo w Chinach mało gdzie można spożywać alkohol, a na komisariacie szczególnie NIE. Minęło kolejnych kilka godzin i w końcu zjawił się mój wybawca (nigdy tak bardzo nie cieszyłam się na jego widok), ale okazało się, że dostałam kolejny mandat za spożywanie alkoholu w wysokości 1000 CNY. Było to o tyle absurdalne, że ja nie piję, po prostu sytuacja mnie zmusiła. A mój szef, jak zwykle bezgotówkowy miał tylko 300 CNY, więc pobiegł szukać bankomatu. Jednak opatrzność nade mną czuwała, bo szef był szczęśliwym posiadaczem karty American Express i udało mu się wypłacić żądaną kwotę. Można powiedzieć, że o 4 nad ranem bohatersko odbił mnie z rąk Chińczyków. Okazało się, że panowie, którzy mnie zatrzymali, byli kimś w rodzaju polskich odpowiedników  “straży ochrony kolei”. Trwało to tak długo, bo czekali na kogoś, kto zna angielski. A jako że Chińczycy “chodzą jak w zegarku” i zawsze mają dobry bilet, ja byłam jak egzotyczny okaz. Ale to nie koniec…

2 lata później, przez tego samego pana, który uratował mnie z rąk Chińczyków, trafiłam na Grochów. Miałam deja vu. Siedząc w Grochowskim sieczkarniku czułam się dość swojsko – wszyscy mnie rozumieli, normalna toaleta, pan z “obsługi” o europejskich rysach twarzy pokrzykiwał tylko co chwilę “CZEKAĆ”. Zamiast odcisków foteczki na więzienny profil osadzonego. Dostałam zielony zestaw stołowy, ręczniki, kocyki – żyć nie umierać, w Chinach nie dali mi nic oprócz mandatów. Uśmiechałam się w duchu do siebie i nie wiedziałam, czy tęsknić za Chinami, czy może wykazać lokalny patriotyzm i cieszyć się z Grochowa… W końcu w porównaniu do Chin, to home, sweet home… Jednak mimo, że wszyscy mówią tutaj w jednakowym języku, nikt mnie nie rozumie. Szkoda, że nie ma translatora, który przetłumaczyłby mi, o co tym wszystkim ludziom chodzi… 

PIKACZU


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Ja czekam na Ciebie, otworzę Ci drzwi

Fot. M. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Ten tekst chciałabym zadedykować osobie, która jest dla mnie i moich najbliższych kimś naprawdę ważnym, a która przewartościowała mój świat, dając nadzieje na to, że mimo wszystkich przeciwności i złego, co się wydarzyło, jeszcze będzie dobrze.

Ja czekam na Ciebie, otworzę Ci drzwi

Czy istnieją związki, które są w stanie przetrwać dzieląca zakochanych odległość tysięcy kilometrów, kraty i jeden krótki telefon w tygodniu? 

Opierając się jedynie na wcześniejszych doświadczeniach każdego, kto próbowałby mnie przekonać do tego, że faktycznie jest to możliwe, wyśmiałabym gromkim śmiechem. Jednak życie, jak wszyscy doskonale wiemy, lubi płatać figle, nie zważając na to, co sobie wcześniej zaplanowaliśmy. 

Za pośrednictwem “Ewkratkę” chciałabym opowiedzieć naszą historie, która stanowi potwierdzenie tezy, że “prawdziwa miłość przenosi góry”.

Karę pozbawienia wolności, z dwiema przerwami w jej wykonaniu, odbywam od 2018 roku. W trakcie tej ostatniej los postawił na mojej drodze S. 

Upalny początek lipca, Wydział Komunikacyjny Urzędu Miejskiego, kilkanaście osób w kolejce przede mną. W oczekiwaniu na złożenie wniosku o duplikat prawa jazdy, z nudów zalogowałam się na założony kilka tygodni wcześniej, za namową przyjaciela profil na “Sympatii”. Tego typu aplikacje zawsze traktowałam z przymrużeniem oka, nigdy nie przywiązywałam większej uwagi do nawiązywanych tam znajomości (które nigdy nie wychodziły poza sferę wirtualną), stanowiących jedynie zagospodarowanie nadmiaru wolnego czasu. W trakcie przerwy w karze takie chwile zdarzały się niezwykle rzadko – zalegle sprawy, codzienne obowiązki, prawa… wciągały mnie bez reszty. Prawie 3 lata nieobecności w domu dały się odczuć. A jednak… krótka chwila, jedno klikniecie spowodowała lawinę dobrych zdarzeń i sprawiło, że w wieku 34 lat poczułam, czym jest miłość od pierwszego wejrzenia. Od razu poczułam, że to jest to! Wieczorne rozmowy, podczas których obydwoje traciliśmy poczucie czasu, wrażenie, że znamy się od lat i rozumiemy się bez słów. Ale nauczona przykrym doświadczeniem wcześniejszego wieloletniego związku, postanowiłam, że będę odwlekać nasze spotkanie możliwie jak najdłużej. Chciałam utwierdzić się w przekonaniu, że to coś więcej niż tylko chwilowe zauroczenie. Nie było to trudne. S. na co dzień pracuje i mieszka w Niemczech, więc wspólnie ustaliliśmy datę spotkania na koniec lipca (lada dzień będziemy obchodzić 2 rocznicę: Wszystkiego Co Najlepsze Skarbie) 

Dzień, w którym nasza znajomość wyszła poza ramy wirtualnego świata wspominam jako jeden z najpiękniejszych dni w moim życiu. Pierwszy raz zabrakło mi słów, chemia między nami była wyczuwalna w powietrzu. Już po krótkiej chwili zatraciłam się w jego ramionach. Nie sposób było nam się od siebie oderwać, jedno spojrzenie w oczy S. wystarczyło, bym upewniła się w przekonaniu, że jest to mężczyzna, z którym pragnę budować wspólną przyszłość i kiedyś także się zestarzeć.

Tak, takie coś przytrafia się raz w życiu i w duchu dziękuję Bogu, że zesłał to na mnie w najodpowiedniejszym momencie – gdyby nie S. z pewnością dorobiłabym się jeszcze wielu wyroków, które mogłabym sobie dopisać do i tak już bogatego “dossier”. Wziął na swoje barki ciężar bycia moim aniołem stróżem i z powodzeniem zawrócił mnie z drogi będącej równią pochylą. Za co i tak będę mu dozgonnie wdzięczną, bo pomógł mi odbudować relację z najbliższymi – lata kłamstw i niedomówień przyczyniły się do tego, że bardzo się od siebie oddaliliśmy. S. umiał na to wszystko spojrzeć z dystansu, a jego obecność bez wątpienia pomogła mi na nowo się otworzyć. 

Od momentu naszego poznania minęło sporo czasu i wiele się wydarzyło, bywały dobre i złe chwile, z których najgorszą był mój powrót do zakładu karnego. Jednak wiem, że jeśli byliśmy w stanie wybaczyć sobie to, co dla niektórych byłoby nie do przejścia, to nic nie stanie więcej ma drodze naszemu szczęściu, a przede wszystkim wielkiej i bezwarunkowej miłości: ani kontakt telefoniczny, który został ograniczony do minimum, ani dzielącą nas odległość, która uniemożliwia częste spotkania. 

Kocham S. miłością szczerą, czując pierwszy raz w życiu, że mogę się przed kimś w 100% otworzyć. 

Oczekujemy niecierpliwie na mój powrót do domu, patrząc razem w tym samym kierunku – w stronę wspólnej, szczęśliwej przyszłości i domu przepełnionego dziecięcym śmiechem i radością. 

eM


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




WAKACJE Z PIEKŁA RODEM…

Widok w celi na okno, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Mam dwa twierdzenia odnośnie wakacji rodem z piekła, bo sami pomyślcie, czy to nie jest tak, że to od nas samych w dużej mierze zależy, jakie one będą, a cała reszta to wynik lawinowych konsekwencji, splotu wydarzeń. A niekiedy też zdarza się, że znajdujemy się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie i wśród niewłaściwych ludzi. 

Chyba że chodzi o wakacje z muzyką w tle „JADĘ NA HELL…” prawie jak AC/DC wiecie o co chodzi… … a może myśl przewodnia tegorocznych wakacji z przyjaciółmi „każdego dnia urządzamy sobie horrorowe atrakcje” … Każdy z nas ma swoje wizje wakacji. Tu w więzieniu wakacje każdy przeżywa inaczej, inni płaczą, bo tęsknią za wolnością leżąc i patrząc w sufit, inni zaś zajmują sobie czas tak bardzo, by nie myśleć o tym okresie wakacyjnym, jeszcze inni powiedzą, że to co tu przezywają to piekło i w większości się z tym zgodzę. I chociaż nikt tu nie biega za nami z piłą mechaniczną, nie obdziera nas ze skóry, to piekłem może i faktycznie można nazwać brak normalności, niemożność przebywania z rodziną, bliskimi, brak możliwości patrzenia jak nasze dzieci dorastają, przeżywają swoje pierwsze miłości, sukcesy, smutki, rozczarowania… Tyle że w większości przypadków to WAKACYJNE PIEKŁO FUNDUJEMY SOBIE SAMI…

Podchodząc do tego bardziej z przymrużeniem oka, bardziej na dystans to WAKACJE Z PIEKŁA RODEM MAM WTEDY, GDY Z NIEBA LEJE SIĘ ŻAR, PLEKSA TOPI MÓJ CELLULIT NA CELI . 

Kara vel Boska


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Moje ulubione miasto…

Werona, fot. Z. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Pobierowo

Nadmorskim miasteczkiem, które warto odwiedzić jest Pobierowo.  Miałam tam najpiękniejsze chwile w życiu. Miłość, ciepło słońca i delikatny wiatr, a w szczególności spokój. Jest to miasteczko, które sprzyja wypoczynkowi i sielance. Zwłaszcza z małymi dziećmi ma się dużo atrakcji. Domki niedaleko oddalone od plaży, w lesie cisza i dużo kontaktu z naturą, krajobrazy jak z bajki. Co rok wracam tam, by wspominać tamte chwile. Zwłaszcza wieczorami blask księżyca topiący się w falach morza. Pejzaż nie do zapomnienia.

Wszystkim chcącym odpocząć polecam serdecznie Pobierowo nad polskim morzem. Po co jechać do Kołobrzegu czy Świnoujścia, gdzie mnogo turystów, gdzie nie ma miejsca nawet ręcznika na plaży rozłożyć. Lepiej wybrać małe miejscowości, gdzie naprawdę można odpocząć.

Wiewióra


Werona

Chcę polecić wszystkim do zwiedzania piękne miejsce we Włoszech Weronę. Jest to bardzo malownicze miasto z pięknym placem Romea i Julii. W centrum jest piękny deptak, na którym pokazana jest cała historia miłości Romea i Julii. Plac jest zdobiony ślicznymi figurami, które przedstawiają Romeę i Julię. Pośrodku placu znajduje się ogromna fontanna z kaskadą, po której spływa woda w kilku poziomach, podnosi się do góry i opada. Jest to przepiękny widok. W nocy cały plac jest pięknie oświetlony a fontanna wraz z kaskadą świeci w różnych kolorach. Widok jest niepowtarzalny. Wszystkim polecam, którzy lubią magię. 

Amanda


Warszawa

To cudowna architektura, wiele zabytków, piękne parki, które zachowały swój dawny charakter, takie jak Łazienki Królewskie, Ogród Botaniczny czy Park Skaryszewski. Nadal centralnym punktem jest Pałac Kultury i Nauki wybudowany jeszcze za czasów PRL-u. To miejsce, w którym wiele się dzieje, wiele imprez kulturalnych. Znajduje się w nim Teatr “6 piętro” oraz Sala Kongresowa, Muzeum Techniki. Można wjechać windą na taras widokowy, aby obejrzeć  z  góry  panoramę miasta. Dziś Pałac Kultury otoczony jest wieloma drapaczami chmur i z czasem “wyrastają” kolejne. Dalej położonym od centrum Warszawy pięknym miejscem jest Park zabytkowy w Wilanowie z Pałacem otoczonym zielenią. Będąc w Warszawie nie można tez zapomnieć o Starym Mieście po wojnie odbudowanym z gruzów. Jest tam Zamek Królewski i Kolumna Zygmunta często punkt spotkań mieszkańców miasta oraz turystów. Zamek Królewski dziś z ogrodami Królewskimi, w których często odbywają się imprezy np. koncerty jazzowe. Niedaleko parku są fontanny i spektakle światła, bez wątpienia są one ogromną atrakcją tego miasta. Nie można zapomnieć o Bulwarach Wiślanych, które uwielbiane są przez warszawiaków! Latem jest to miejsce świetne do wycieczek rowerowych, jazdy na rolkach czy zwyczajnych spotkań w kafejkach, które ciągną się wzdłuż bulwarów. 

Nie można zapomnieć o Centrum Kopernika, w którym możemy oddać się zabawie, nie tylko dla najmłodszych, bo atrakcje są również interesujące dla dorosłych. Warszawa jest pełna wspaniałych miejsc, w których każdy znajdzie coś dla siebie. Cudowne miasto pełne wspaniałych zakątków.

Koka


Sopot

Miasto z klimatem. Jest tam wiele miejsc do zwiedzania. Głównie Molo, przy którym znajduje się latarnia morska. Deptak Monte Casino, przy którym nie sposób się nudzić. Przepięknym miejscem w Sopocie jest plaża, która prowadzi do Gdyni. Wzdłuż można podziwiać przepiękne widoki, które dorównują niejednemu z zagranicznych kurortów. Jest to odcinek w miejscowości Orłowo, gdzie jest skalisty wysoki brzeg, prawie jak w Chorwacji. Warto odwiedzić.

Miszania


Wrocław, Kłodzko (ikona serduszka)

Sylwia


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Nic dwa razy się nie zdarza

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Wybaczałam, zaczynałam OD NOWA!

I okazywało się, że to co niedobre dzieje się nadal…

Czy zgodzicie się ze mną, że nie powinno się dawać ludziom drugiej szansy? Dawałam, daję i dalej odbijam się od ściany. Jednak nawet jeżeli dobrze to wiemy, bo doświadczyliśmy czegoś bolesnego i wydaje nam się, że wyciągnęliśmy wnioski z błędu, to bardzo często znów błądzimy i próbujemy jeszcze raz.

Taka jest natura człowieka – jakieś mamidło, zaciemnienie, można to nawet nazwać głupotą – sprawia, że tak właśnie się dzieje. I ciągle „ próbujemy szukać zgody, choć różnimy się od siebie jak dwie krople wody”. Zdaję sobie z tego sprawę jaka ironia losu zawarta jest w tym zdaniu. Przecież na logikę dwie krople są do siebie bliźniaczo podobne, na pierwszy rzut oka to prawda. Ale!!! Może dlatego tak trudno się czasem dogadać, bo jesteśmy tak bardzo do siebie podobni!! Nie umiem tego zrozumieć! Z reguły dużo wiemy o życiu, ale to wcale nie znaczy, że nie popełniamy błędów – robimy to nagminnie. Jestem ufna, naiwna (czasem za bardzo). I czasem zdecydowanie za często zdarza mi się dawać ludziom drugą szansę. Dzięki takim zachowaniom, moje życie pełne trudnych momentów, zawirowań, katastrof, ale dla mnie to nauka. Czy tego żałuję? NIE!! Odczuwam ulgę – potęgę miłości: dzięki Rodzicom, Partnerowi, bo to oni są moją siłą.

Puentą tego będzie to, że Kochani Czytelnicy, nie da się dwa razy przeżyć tego samego, bo czasu nie damy rady cofnąć. Bo stajemy się inni o godzinę, o jeden dzień, o minutę. Jesteśmy dojrzalsi, bogatsi w doświadczenia, które sprawiają, że inaczej patrzymy na świat, odczuwamy go. Bo każdą chwilę budujemy od nowa. I to dla nas całe szczęście, bo możemy się uczy i poprawiać to, co wcześniej nam się nie udawało, by teraz się w końcu udało!

Eveline


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Wakacyjny objazd Polski

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Pochodzę z Warszawy. W Warszawie moim zdaniem atrakcyjnym miejscem jest park „Łazienki Królewskie”. Każdy fragment parku został zaprojektowany za czasów monarchii. W moim miejscu zamieszkania, tak jak i w całej Europie, przeszkadza mi biurokracja, która jest bardzo
rozwinięta zwłaszcza w stolicy. Każdą miejscowość w Polsce warto odwiedzić, a Warszawa jest jednym z ciekawszych miejsc, zwłaszcza jeżeli chodzi o zróżnicowanie społeczne i kulturowe oraz zabytki, które dość mocno ucierpiały w czasie wojny
Nata



Pochodzę z Sochocina koło Płońska. Fajna jest w tej miejscowości rzeka Wkra. Nie lubię tego, że każdy każdego tam zna. W Sochocinie jest bardzo ładny kościół. Śluby w nim są wyjątkowe.

Rubin




Pochodzę z Wrocławia. Fajna jest tam rzeka Odra. Nie ma złych rzeczy we Wrocławiu. Warto go odwiedzić, gdyż Wrocław ma swój klimat, piękny most z kłódkami.

Miszania




Jestem z Kijowa w Ukrainie. Kijów jest niesamowicie pięknym miastem. Jestem w nim zakochana. Zabraknie miejsca do opisania co można zobaczyć w Kijowie. Kocham w nim wszystko, ale nie lubię tej
wojny… Wszystkich zapraszam, bo warto odwiedzić Kijów.

Ziuzia




Pochodzę z okolic Siedlec. W mojej miejscowości jest fajny park z dużym placem do zabaw dla dzieci. Jest również ośrodek wypoczynkowy bardzo nowoczesny. W mojej miejscowości nie lubię karków. Warto odwiedzić moją miejscowość, polecam zobaczyć muzeum, Dom Kultury, ośrodek wypoczynkowy, restaurację, która serwuje owoce morza: Sushi-Raka: polecam, bardzo smaczne i świeże.

Amanda




Pochodzę z Kłodzka. W moim regionie warto zobaczyć całą Kotlinę Kłodzką, Twierdzę Kłodzką, Polanicę Zdrój. Nie lubię turystów. Moją miejscowość warto odwiedzić, bo jest tam pięknie.

Pelipetusia




A ja pochodzę z Warszawy. Tu się urodziłam i tu mieszkam. Warszawa jest miastem, w którym jest łatwy dostęp do atrakcji kulturalnych. Nie lubię w niej korków. Warto odwiedzić Warszawę, bo jest tu wiele pięknych, zabytkowych miejsc do odwiedzenia.

Koka




Jestem z Kwidzynia. Już prostuję: jak wiemy jest Kraina Pięciu Jezior, czyli Mazury, a ja pochodzę z Krainy Pięciu Kryminałów (Kwidzyn, Sztum, Grudziądz, Czarne, Iława) i wszystko w obrębie 25 kilometrów.
W moim regionie jest dużo pegeerów, są lasy i jeziora. Dużą wadą jest bezrobocie. Czy warto zobaczyć Kwidzyn? Rejczel ;), nawet trzeba.

Magdzik




Pochodzę z małego miasta, Mszczonowa (woj. mazowieckie). Jedyne, co pamiętam z ostatnich czasów, to były termy (kompleks basenów, lodowisko). Nie wiem, czego można nie lubić w Mszczonowie. W
sumie zawsze znajdzie się coś, co nie będzie się podobało innym. Warto odwiedzić moją miejscowość, choćby dla tego kompleksu basenów, a przy okazji odkryć fajne miejsca, które nawet wybrednemu człowiekowi mogą się spodobać. Dlaczego? Myślę, że dla każdego znajdzie się coś godnego uwagi.

Poetka M


Majki
Pochodzę z Warszawy. Warszawa jest stolicą więc jest tu sporo atrakcji. Ale moim ulubionym miejscem jest Park w Powsinie i każdego zachęcam, żeby tam pojechał. Tam odpoczywam od tego całego zgiełku, którego tak nie lubię. Czas tam się zatrzymuje, ludzie przestają się spieszyć, można rozkoszować się ciszą, także polecam.

Majki


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




WAKACJE!

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Wreszcie czy znów? Dla mnie znów ale i wreszcie! Już wiosna sprawia, że wstępują we mnie nowe siły witalne i jakoś lżej znoszę więzienie. O ile w ogóle można trochę lżej to znosić, to tak to nazwijmy. Spacer, kiedy pięknie grzeje słoneczko, jest tak relaksujący, że do samego wieczora jestem w wyśmienitym humorku. Dla mnie tegoroczne wakacje miały zacząć się trochę inaczej, wszystko było już zaplanowane.

Jak wyjechać na wakacje, to dokąd? Wiem, wiem zdania będą podzielone. Jednych pasjonują góry i wędrówki szlakami, inni wezmą namiot, plecak i wyruszą w Bieszczady, a jeszcze inni wybiorą Mazury i regaty. Osobiście wszystkie te opcje są dla mnie wprost fantastyczne – uwielbiam chodzić, wdrapywać się, ścieżki, schody. Zdobywanie szczytów brzmi zachęcająco, no sami powiedzcie? Ilu ludzi, tyle upodobań, więc fajnie jak dwie połówki dobierają się tak, żeby wspólne pasje zespalały ich związe, no tak? Oczywiście, że tak, ale ja się tutaj tak rozwodzę nad tymi WAKACJAMI jakbym musiała podjąć ciężką decyzję o wyprawie życia. Czy nie tak sobie pomyślicie?

To już Wam powiem, że problem mam straszny z tymi WAKACJAMI. 3 lipca, a ja jeszcze jestem w Warszawie, a przecież miałam wyjechać. Znowu wybrałam kierunek morze. Nie to żebym była aż taką fanką morza, bo co może być fajnego w leżeniu wśród takiego tłumu, jak sardynki w puszcze a do tego piach. Wszystko w piachu, nasmarowany człowiek jest tymi wszystkimi badziewiami, brzuch musi wciągać, bo czuje na sobie te wszystkie oczyska anorektycznych sex modelek. Cały czas w głowie: czy dobrze wyglądam, bo przecież media społecznościowe w ciągłym ruchu, jak nie wrzucę paru fotek dziennie to jeszcze ludzie o mnie zapomną. I to mają być WAKACJE?! Nie dla mnie, no ale ja też będę jechała nad morze. Chyba nad morze bo przecież pewności mieć nie mogę dokąd mnie wywiozą. Moim pobożnym życzeniem jest Grudziądz, a czy tak będzie?

Powiem Wam jak już stąd pojadę. Jak na razie korzystam ze słoneczka na Warszawskim Grochowie, cieszę się, że rano wstając słyszę śpiew ptaków, że miałam możliwość porozmawiać z moją przyjaciółką i wreszcie nie była smutna. Za parę dni zobaczę moje siostrzenice i będę jechać bliżej drugiej przyjaciółki, która mieszka w Gdańsku i może wreszcie będę mogła się z nią zobaczyć.

Pozdrawiam serdecznie Wszystkich, którzy tu zaglądają

Majki

P.S. Mam tylko jeszcze małą prośbę, jeżeli ktoś ma luźne 25 zł to wsparłby naszą Fundację. Z góry dziękuję. Buziaki  ❤❤❤


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Rachunek sumienia

Park Rzeźby na Bródnie – praca „Anioł Stróż” Romana Stańczaka, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Znów tutaj trafiłem, znów jestem pozbawiony wolności. Obiecywałem, że już nigdy więcej do tego miejsca nie trafię, obiecywałem żonie, dzieciom, wszystkim, których kocham i dla których żyję – obiecywałem sobie. Setki rozmów i modlitw i niby wiem jak żyć w prawidłowy sposób: legalny dochód, ciężka praca, nie krzywdzę ludzi – dlaczego? Bo wolę być tym dobrym, kogo ludzie się nie boją, komu mogą ufać. Pomyślałem kiedyś, że skoro ktoś prosi mnie o pomoc, to znaczy, że jestem jeszcze coś wart. W naszym życiu przychodzą chwile strapienia i nie można ich uniknąć, bo zdarzają się nie bez powodu. Na to pytanie nie umiemy odpowiedzieć ani przedtem, ani w chwili, gdy pojawiają się trudności. Dopiero gdy są już za nami, rozumiemy, dlaczego stanęły na naszej drodze. To wszystko na próżno. Bo cóż z tego, że ciężko pracuję i nie wyrządzam ludziom krzywdy, że dbam o tych, których kocham i kieruję się ich dobrem, skoro ląduję za kratami? Aby zrozumieć, że gdzieś popełniłeś błąd Ty głupi człowieku!

Każdy z nas ma swojego anioła stróża, idąc przez życie uczymy się go zrozumieć, to co do nas mówi. Tak bardzo pragniemy z nim rozmawiać, że często nie słyszymy, co do nas mówi. Niełatwo jest słuchać. W naszych modlitwach wciąż wykręcamy się, że zbłądziliśmy i wciąż o coś prosimy, czegoś chcemy. Ale Bóg to wszystko wie i czasem prosi nas tylko, byśmy posłuchali tego, co On do nas mówi i byśmy byli cierpliwi. Wszystkie bitwy naszego życia czegoś nas uczą, nawet te które przegraliśmy. Oszukując sami siebie i cierpiąc z powodu błahostek, nie możemy pozwalać sobie na powtarzanie dawnych błędów. Odbywając karę pozbawienia wolności wiem, że muszę wziąć znów w swoje ręce odpowiedzialność za swe czyny – otrzymałem możliwość wyboru i choć kierowany dobrem i przekonany o słuszności okazało się, że byłem w błędzie.

W moim sercu płonie ogień – jest to płomień miłości. Miłość, która trawi lecz też jest mym motorem i tak sobie myślę, że kara nie jest tylko tragedią, ale też wyzwaniem. Tragedie zdarzają się wszędzie. Możemy doszukiwać się przyczyn. Winić siebie lub innych, wyobrażać sobie, jak odmienne byłoby bez nich nasze życie. Ale to wszystko nie ma znaczenia. Musimy rozpocząć odbudowę samych siebie, w naszych sercach i umysłach, prosić o siłę w staraniach dla naszych bliskich i nas samych, prosić Boga i wierzyć. Wierzyć w to, że dopóki się staramy, mamy szansę na to by bycie lepszymi.

Tego życzę sobie, moim bliskim i Wam wszystkim. Mariusz.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.