W malowniczej dolinie, gdzie strumienie śpiewały, a trawy kołysały się na wietrze jak zielone fale, mieszkał mały niepokorny Jelonek Tomuś. Był to jelonek niezwykle ciekawski. Każdego dnia wyruszał na nowe wyprawy, wspinał się po skałach, przeskakiwał kłody i odkrywał coraz to nowe zakamarki doliny. Jednego poranka, gdy słońce wychyliło się zza wzgórz, Tomuś obudził się z pomysłem.
– Dziś wyruszę na drugą stronę wzgórza! Mówią, że tam są piękne polany, pełne soczystej koniczyny.
Z radością galopował w stronę ścieżki prowadzącej przez las.
Po drodze śpiewał, turlał się z pagórków, zbierał kamyki.
W końcu dotarł do potoku, który płynął między drzewami odbijając błękit nieba i złote promienie słońca. Pośrodku potoku znajdował się stary, drewniany mostek.
Deski wyglądały nieciekawie, a lina poręczy była postrzępiona. Obok mostku siedziała żółwica Magda – znana w okolicy ze swej mądrości i opanowania.
– Witaj Tomciu – rzekła Magda patrząc na jelonka życzliwym wzrokiem. – Dokąd tak pędzisz?
– Na drugą stronę wzgórza! Tam, gdzie rośnie najpiękniejsza, najlepsza koniczyna – odpowiedział Tomuś.
Żółwica zmarszczyła brwi.
– Nie przechodź tędy kochany – powiedziała z troską. Ten mostek nie jest już bezpieczny. Wczoraj jedna z desek się zapadła, lepiej znajdź inną drogę.
Jelonek spojrzał na mostek, potem na Magdę i znowu na mostek, pokręcił głową.
– Dam sobie radę. Jestem szybki i lekki – zawołał Tomuś z pewnością.
Bez chwili wahania wszedł na mostek. Poczuł jak deski trzeszczą pod jego kopytkami. Mimo to szedł dalej, krok za krokiem, wstrzymując oddech.
Nagle-trzask! – Jedna z desek pękła tuż pod nim.
Tomuś gwałtownie opadł w dół, a jego tyle kopytka zawisły nad wodą. W ostatniej chwili chwycił się postrzępionej liny.
Serduszko waliło mu jak młot.
Z trudem, sapiąc wdrapał się z powrotem na deskę.
Wrócił na brzeg mokry od potu i bardzo przerażony.
Magda patrzyła na niego spokojnie, z wyrazem troski.
– Mówiłam, czasem rozsądek jest ważniejszy niż odwaga.
Tomuś spuścił głowę. Zrobiło mu się bardzo głupio.
Zrozumiał, że jego upór mógł kosztować go znacznie więcej, niż tylko strach!
Mania
Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001
