Wspomnienia listopadowe

Rys. Lusia
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Witam was wszystkich Czytelników naszego bloga.

Dziś napiszę o pięknym dniu: 1 listopada.

Dla mnie on jest pełen przemyśleń, wspomnień o ludziach, którzy żyli i byli dla mnie bliskimi osobami. Gdy chodzi się pod wieczór na cmentarz, to wtedy jest najwięcej przemyśleń. Gdy wszystkie znicze świecą i dają ludziom dużo ciepła przytulnego, wtedy od razu czuć, że nasi bliscy są  w okół nas, nawet gdy nie ma ich teraz na tym świecie.

Mysza


Dzień 1 listopada, to dla mnie dzień refleksji i rozmyślań nad życiem.

Jak byłam dzieckiem, to zawsze całą rodziną chodziliśmy na groby bliskich.

Paliliśmy znicze. Kiedyś nie było tak pięknych i szklanych jak w obecnych czasach – były gliniane formy, wypełnione woskiem.

Odmawialiśmy modlitwę, a później w domu była uroczysta kolacja.

Wieczorem chodziłam z Tatą na cmentarz i patrzyliśmy jak lśnił on od miliona świec i kwiatów przeważnie doniczkowych.

Mimo zimnych dni, lubię do tej pory chodzić na cmentarz i patrzeć jak pięknie jest wieczorem.

Poetka M.


Śmierć

jakiś czas, coś służyło i służyć skończyło.

Jak dzień zmierza zachodu,

jak najedzony brzuch do głodu.

Przypomina mi koło, które raz w ruch wprawione powtarza ten ruch w nieskończone

z góry w ciało w drodze, po czym  zostawiam skórę i idę z powrotem w górę.

Dziś święto śmierci, ciekawe co się mieści w tym świecie.

Czy jest to świat jak odbicie lustrzane, przez pryzmat świadomości stworzone. Skoro wszyscy tam idziemy, niewątpliwie się dowiemy.

Jastra


Święto zmarłych

Za chwilę 1 listopada i tak sobie myślę, czy każda z nas ma podobne wspomnienia?

Zapach pasty, którą babcia polerowała grób, wybór odpowiednich chryzantem i oczywiście zniczy. U nas obowiązkowe były w kamionce. Nigdy nie zapomnę tego niesamowitego widoku, jakim jest migoczący, rozświetlony cmentarz 1 listopada.

Zapach wosku i blask palących się zniczy sprawiły, że wspomnienia bliskich i modlitwa za ich dusze, były niezwykłym przeżyciem. A teraz, gdy wybieram się z dziećmi na cmentarz, nie dowierzam w to co widzę. Przed cmentarzem zamiast stoisk z kwiatami i zniczami istny odpust: balony, nakręcane zabawki, duperele. Znicz też już przede wszystkim na baterie, zielone, czerwone, niebieskie do wyboru do koloru.

I powiem Wam, że to już nie jest to samo, bo chociaż nadal najważniejsza jest pamięć o bliskich i modlitwa za nich, to jednak w dzisiejszych czasach gdy wszystko ma być na szybko, sztucznie i bezosobowo, brak tej szczególnej aury, dzięki, której w tym dniu ogarniała nas nostalgia, a modlitwy i wspomnienia były bardziej ludzkie.

Isia


1.

Pierwszego listopada to Dzień Pamięci.

Jest Msza na cmentarzu i groby się święci.

Palimy znicze, kładziemy kwiaty.

A nasza Pamięć ucieka w zaświaty.

2.

Pamięć, rozmyślania i refleksje

Nas dotykają…

Pierwszy listopada nadszedł w końcu

i dusze naszych bliskich są z Nami…

Na zawsze.

Poetka M.


Życie poza grobowe

Od wieków każdy zadaje sobie te same pytania: czy ono faktyczne istnieje?

Otóż moi drodzy mam pewną teorie, na ten temat: moim zdaniem istnieje.

Po stronie martwych byłam trzy razy. To, czego doświadczyłam będą martwą, zupełnie zmieniło moje spojrzenie. Na życie, jak i na pozostawienie ciała fizycznego.

Będąc na ziemi zapominamy o podróży Duszy. Dusza to przodkowie oraz my w linii przeszłości, przyszłości i teraźniejszości. Gdy powstaje życie, czyli człowiek, „Ciało”, wówczas dochodzi do przekazania całej wiedzy zdobytej  poprzez naszych przodków. Niestety podczas co niektórych obrzędów oraz nauk ta wiedza zostaje odłożona w pamięci długotrwałej.

Aby wejść w posiadanie wiedzy ze źródła, konieczne jest umieć wejrzeć w głąb siebie. Często używamy stwierdzenia ,,INTUICJA”. INTUICJA TO NIC INNEGO JAKO GŁOSY PRZODKÓW.

Większość ludzi  wypiera tę informację uważając, że człowiek to tylko ciało.

A tak naprawdę ,, Ciało” to tylko poniekąd instrument ,,Avatar” do dalszego rozwoju i nauki.

Lusia


Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.



Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Więzienne sposoby na grypę

Rys. M. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

            Kilka sposobów, jak zwalczyć grypę za murami:

1. Syrop z cebuli

2 duże cebule

6 łyżek cukru

Cebulę kroimy w piórka, zasypujemy cukrem i gnieciemy. Odkładamy w ciepłe miejsce pod przykryciem, aby wydobył się sok (pomaga na kaszel i ból gardła).

2. Herbata

2 plastry cytryny

miód lub cukier

Plastry ugniatamy z cukrem lub miodem. Zalewamy gorącą herbatą. Pijemy gorącą. Możemy dodać szczyptę imbiru.

3. Inhalacje z gorącej wody

2 pełne czajniki gorącej wody wlewamy do miski. Nachylamy się na parującym ukropem, zakrywając się ręcznikiem. 5 – 10 minut. Pomaga w odblokowaniu zatkanych zatok.

4. Mleko z miodem i czosnkiem

Do gorącego mleka dodajemy 2 ząbki czosnku i i łyżkę miodu. Pijemy gorące.

5.  Kanapki z masłem czosnkowym

Czosnek drobno siekamy. Mieszamy z masłem. Dodajemy sól i pieprz. Smacznego!

Cielaczek


Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.



Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Bezpiecznie …

Grafika: Jagoda Ulatowska
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Bezpiecznie – tak jednym słowem określiłabym to, jak czuję się obecnie. Jak czuję się w więzieniu – powinnam dodać. Więzienie jako azyl, czy schronienie, nawet dla mnie wydaje się to co najmniej dziwaczna kombinacja słowna. Gdy wokół słychać głosy o ograniczaniu wolności, naruszaniu godności i braku zwykłej ludzkiej przyzwoitości – ja myślę o tym miejscu, jak o schronieniu. Nie pamiętam kiedy ostatnio czułam się tak bezpiecznie. O ile w ogóle kiedyś.

Wiem…. brzmi to dla Was jak majaki osoby z poważnymi zaburzeniami psychicznymi. I trudno nie przyznać temu racji, … ale tylko na pierwszy rzut oka. Czy nie jest tak również w życiu? Pierwszy rzut oka, błyskawiczna ocena …. nie mamy ochoty, czasu na głębszą analizę. A czasami może warto. Czasami głębiej jest to coś, co zmienia  i tłumaczy wszystko.

Jak każdy, a przynajmniej większość ludzi zdrowych na umyśle, myślałam o pobycie w więzieniu, jak o życiowej tragedii. Miałam przecież życie, o którym większość marzy. Kobieta sukcesu, matka, żona. Urocze dzieci, przystojny i zaradny facet. Tak dokładnie wyglądało moje życie z perspektywy otoczenia. Bańka mydlana, która pękła szybciej, niż powstała. To ciekawe, że  człowiek widzi, to co chce zobaczyć. A poza tym szczęście, uśmiechnięte buzie i sukces jest taki … trendy. Nie wypada przyznać się do choroby, czy problemów finansowych. Tylko słabi sobie nie radzą. Nawet nie myślałam, że takie podejście może doprowadzić mnie na pogranicze życia i śmierci….

 Ale zacznijmy od początku. Niestety, ale aby zrozumieć konieczne jest poświęcenie … na szczęście, w tym przypadku – tylko poświęcenie czasu. A może aż? Decyzja należy do Ciebie. Tak czy inaczej miło, że dotarłeś do tego momentu. W świecie, w którym trudno zwrócić na siebie uwagę prostym byciem sobą, to już sukces.

 A więc … do brzegu 🙂

Być może moje wstępne stwierdzenie jest na wyrost. Może to co czuję, to wcale nie jest poczucie bezpieczeństwa. W zasadzie muszę przyznać, patrząc wstecz, że nie mam materiału porównawczego. Więc powinnam stwierdzić, że to „bezpiecznie”, jest moim autorskim postrzeganiem tego stanu. Zdaję sobie sprawę, że nadal część z Was uśmiecha się ironicznie, „słysząc” to stwierdzenie w odniesieniu do więziennej rzeczywistości. Ale jak wspomniałam – to „pierwsze wrażenie”. Czas je zmienić!

Nie wiem, z czym Wam kojarzy się „bezpieczeństwo”, ale pewnej części osób zapewne kojarzy się ono z dzieciństwem. Kochający rodzice, rozpromienione i szczęśliwe dzieci wspólnie spędzający wolny czas – stereotypowy „schemat” większości reklam. Przepraszam, jeśli wyczuliście w tym sarkazm, był niezamierzony. Nie mogę przecież krytykować czegoś, do czego dążyłam całe życie, o czym marzyłam i w pogoni za czym … ale o tym później.

 Nie trzeba być alfą i omegą, aby szybko wywnioskować, że moje wspomnienia z okresu dzieciństwa, nie mają wiele wspólnego z „szczęśliwym wizerunkiem rodziny”. Mogłabym powiedzieć, że te dwa obrazki mają niewiele wspólnych cech. Mogłabym wreszcie powiedzieć, że to był okres, który pozostawił w mojej psychice piętno na resztę życia. Mogłabym … i pod wieloma względami tak było. Pewnie dlatego z tego okresu częściej przywołuję wspomnienie taty, który był obrazem „prawdziwego, ciepłego i kochającego rodzica” (mimo, że w domu raczej bywał, niż był), niż obraz mamy, która zamieniła życie „naszej rodziny” w piekło na ziemi. Kobiety, która „pozory” przedkładała ponad wszystko. Osoby, jak się okazało, chorej, której nie umiałam wybaczyć śmierci taty, a później również jej własnej. Wtedy właśnie nauczyłam się tego, co znacznie później zaczęły lansować media społecznościowe – życia na pokaz. Mam wrażenie, że w mniejszym lub większym stopniu niemal każdy takowe prowadzi. Pokazujemy to, co poprawia nasz wizerunek. Kreujemy lepszą wersję siebie. W końcu nie ma w tym nic złego, bo przecież to tylko delikatny retusz… Niestety co jest małą kulką śniegu na szczycie góry, u jej podnóża jej ogromną lawiną.           

 Nie wiem, czy w tej chwili tamte wydarzenia nadal mnie bolą, już tylko smucą, czy są po prostu wspomnieniem. Tak czy inaczej były (i w jakim sensie nadal są) jak czarne chmury zwiastujące zbliżającą się burzę. Przyznam, że przez większą część mojego życia, bałam się tej burzy, drżałam i skupiałam swoją uwagę na tym, jak się przed nią uchronić. I wiecie co? To był błąd! Życie jest pełne takich „czarnych chmur” i nie sposób uniknąć niejednokrotnie tej ulewy. Zamiast więc skupiać się na ucieczce przed „burzą”, warto nauczyć się „tańczyć w deszczu”. I chociaż nie jest to nauka prosta, to jednak warto. A mówi to osoba, nad głową której kłębi się cały front burzowy, a nie tylko pojedyncze chmury.

 Więzienie sprzyja rozdrapywaniu naszych krzywd, porażek, szukaniu usprawiedliwienia pobytu w tym miejscu w zewnętrznych (najlepiej niezależnych od nas) czynnikach. Zachęca do skupiania się na „burzy”. Jest tu niezwykle łatwo popaść w marazm, czy depresję. Równie łatwo, jak zabrać dziecku cukierek. A ponieważ łatwe rozwiązania kuszą … cóż… Poddajemy się, bo to łatwiejsze, niż walka. Zapominamy tylko, że ta sama burza, która potrafi nas porządnie zmoczyć i sponiewierać przynosi przepiękną tęczę, a deszcz niesie życie roślinom i zwierzętom. W życiu jest podobnie, a przynajmniej walczę, aby tak właśnie było w moim.  Nic co wartościowe, nie przychodzi bez trudu. Rozpętałam w swoim życiu burzę, żeby nie powiedzieć huragan (i mniejsza o większość, na ile z zaistniałych okoliczności miałam wpływ). Teraz walczę, aby pojawiła się „tęcza”…

Myślę, że okres dzieciństwa i wczesnej młodości, nie tyle utrwalił we mnie obraz jak drugi człowiek (ten najbliższy) potrafi „katować” fizycznie i psychicznie, ale pozostawił we mnie tak głębokie pragnienie miłości i akceptacji, że nie potrafię Wam tego opisać. Nie potrafię Wam powiedzieć, jak bardzo pragnęłam „ciepłego, bezpiecznego domu”, kochającej rodziny i szacunku drugiej osoby… bo tego się nie da przekazać słowami. Było to uczucie tak dojmujące, jak pragnienie czy głód w swej najbardziej skrajnej postaci. Zrozumieć może tylko ten, kto sam tego doświadczył. Kto kochał mimo bólu, kto znosił poniżanie dla jednego uśmiechu, przytulenia czy choćby miłego słowa. Pewnie dlatego znosiłam rzeczy, których żadna kobieta, nie powinna nigdy doświadczyć. Nawet dziś nie mogę pojąć, jak to możliwe, że nie powiedziałam „NIE”, nie poprosiłam o pomoc, a w niektórych przypadkach po prostu nie uciekłam. Z tej perspektywy więzienie jest dla mnie ukojeniem i schronieniem. Życie w ciągłej atmosferze napięcia, w oczekiwaniu na kolejny cios doprowadziło mnie do skrajnego wycieńczenia. Tu, nawet jeśli czasem usłyszę podniesiony głos, nie czuję już takiego lęku. Nie wpadam już w panikę, choć nadal czuję wewnętrzny niepokój, gdy dostrzegam wyraz niezadowolenia na czyjejś twarzy. Stare mechanizmy zaczynają wówczas się uruchamiać, mimo że nie stoję już w obliczu realnego niebezpieczeństwa. Zatrważające jak można człowieka zaszczuć. Zatrważające, że dziś więzienie na Grochowie jest dla mnie bezpieczniejszym miejscem niż mój rodzinny dom …

Dziś, gdy to piszę mój pierwszy „oprawca” (moja mama) nie żyje. I choć do końca jej życia jej gniew mnie paraliżował, to dziś nie czuję ulgi. Dziś patrzę na wszystko nie przez pryzmat odniesionych ran, ale choroby, którą zdiagnozowano za późno …. za późno dla niej, dla mnie … dla naszej rodziny. I choć trudno wybaczyć, to prawdą jest, że wybaczając uwalniamy nie drugą osobę od naszego gniewu, czy żalu, ale przede wszystkim uwalniamy nas samych. Gorycz, żal czy gniew bardziej szkodzi nam, niż drugiej osobie. Aby móc pójść dalej, trzeba odciąć wszelkie zaszłe, pożerające nas emocje. Są one bowiem jak kotwica, która trzyma nas w miejscu i nie pozwala ruszyć w rejs. Czy wybaczyłam? To skomplikowane. Dziś bowiem nie borykam się już z  problemem wybaczenia mojego dzieciństwa, dziś żyję z brzemieniem wybaczenia jej …. jej śmierci. I chociaż to ch… trudne, staram się „odciąć tą kotwicę”. Myślę, że w wielu przypadkach byłoby znacznie łatwiej, gdyby człowiek był egoistą. Myślał o sobie, o tym co dla niego dobre. Odcinał się od tego co go rani i parł do przodu. I chociaż nie jest to lekarstwo idealne, to w moim przypadku, mogło zapobiec ogromowi cierpienia … mojego i co gorsza … moich bliskich. Coś w tym jest, że jeśli sami z sobą nie umiemy być szczęśliwi, to nie umiemy dać szczęścia, ani go w pełni przyjąć.

Decyzja o zawarciu małżeństwa okazała się nie tyle chęcią stworzenia własnego „domowego ogniska”, co chęcią ucieczki z piekła. Byłam jak zwierzę w schronisku, które nosi na sobie ślady przeszłego życia. Gotowa pokochać każdego, kto choćby przez chwilę spojrzy na nie łaskawym okiem… i zabierze ze sobą. Jednak nawet setki kilometrów odległości nie są w stanie uwolnić człowieka z więzienia, które ten nosi w sobie ….

 Moje „dotychczasowe więzienie” miało wkrótce okazać się wakacjami w porównaniu z tym, co mnie czekało. Nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej. Jestem tego najlepszym przykładem. Choć jeszcze o tym nie wiedziałam, moja ścieżka już zaczynała powoli biec ku stromemu urwisku. Wkrótce miałam stać się jak auto bez hamulców pędzące w dół ku przepaści. I chociaż nie widzicie być może jeszcze światełka w tym ciemnym tunelu, to zapewniam Was, że ono się pojawi. I nie będzie to bynajmniej nadjeżdżający pociąg … Ta historia jest bowiem nie o bólu, goryczy i cierpieniu … jest o wierze, nadziei, miłości i …. walce. Walce, którą zamierzam wygrać … kto wie, może jeszcze zanim skończy się ta historia … (c.d.n.)

AdMa


Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.



Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

MÓJ PIERWSZY DZIEŃ W WIĘZIENIU

Grafika: Jagoda Ulatowska
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury



 Myślę, że ten właśnie konkretny dzień zapamiętam do końca życia,
choć w mojej pamięci jest to obecnie wyjątkowo mgliste i niekompletne wspomnienie…
 Do więzienia trafiłam w bardzo młodym wieku (nie ma się tu czym chwalić – swoje młodociane życie rozpoczęłam z ogromnym przytupem…), gdyż w momencie zatrzymania ledwo co ukończyłam siedemnaście lat. W pierwszej kolejności zostałam umieszczona przez Sąd w Schronisku dla Nieletnich, skąd po czterech miesiącach przewieziono mnie bezpośrednio do Aresztu Śledczego w Warszawie – Grochowie.
Ten czteromiesięczny pobyt w schronisku, poprzedzający czas, w którym trafiłam do celi przejściowej na warszawskim Grochowie był dla mnie w pewnym stopniu swoistym „rytuałem przejścia”, który mógł mnie co nieco przygotować do odbywania kary w izolacji penitencjarnej.
Myślę, że dzięki Schronisku dla Nieletnich, moment w którym trafiłam do więzienia nie był aż tak traumatyczny, co w przypadku, gdybym została bezpośrednio wyrwana z mojego Rodzinnego domu – dziecięcego świata, pełnego pięknych perspektyw oraz wielkich marzeń, mojego malutkiego, przytulnego gniazdka – otulonego Rodzicielską Miłością – infantylnego świata, w którym brak jest miejsca na niebezpieczeństwa świata zewnętrznego. Mimo wszystko wspomnienie z sierpnia 2020 r., w którym zamknęła się za mną brama do wolności, ze względu na okoliczności jest niekompletne.
 W przebłyskach poszczególnych klatek oraz migawek odnajduję w swoim wspomnieniu moment wjazdu na teren Aresztu Śledczego w Warszawie – Grochowie.
W pierwszej kolejności powitał mnie Magazyn Depozytowy, potocznie zwany „dziewiętnastką”. Zostałam zamknięta w pomieszczeniu „z okienkiem” , na które mówi się tu „sieczkarnik”, zrobiono mi tu zdjęcie niezbędne do wyrobienia „celówki” – czyli swego rodzaju karty identyfikacyjnej, zawierającej zdjęcie osoby osadzonej oraz opis znaków rozpoznawalnych i szczególnych wraz z rysopisem.
Następnie zostałam zaproszona do drugiego, nieco mniejszego pomieszczenia, gdzie osadzona zatrudniona w magazynie musiała opisać w mojej nowo utworzonej karcie depozytowej każdy element mojego ubioru oraz wszelkie rzeczy prywatne, które  na tamtą chwilę przy sobie posiadałam. Gdy osadzona skończyła szczegółowo wszystko spisywać, została mi wydana cała „wyprawka”, czyli rzeczy „kadzienne” (skarbowe), które są mi w tym miejscu niezbędne, tzn. 2 gryzące koce skarbowe, 2 prześcieradła, poduszkę, poszewkę, platerkę (ścierkę do naczyń), 2 ręczniki, platery (talerz, miska, kubek i „sztućce” -wszystko to plastikowe) oraz zielony mundurek. Do tego otrzymałam najpotrzebniejsze środki higieniczne, takie jak: podpaski, szczoteczkę do zębów, 2 rolki szarego papieru toaletowego oraz 2 kostki białego mydła.

Jednym z najgorszych wspomnień z tamtego dnia był fakt, że to wszystko co wyżej wymieniłam musiałam przenieść za jednym razem z Magazynu Depozytowego na oczekujący na mnie oddział mieszkalny, dodając do tego wszystkie rzeczy, z którymi przyjechałam. Miałam taki komfort, że wcześniej przebywałam we wspomnianym schronisku, wiedziałam co mnie czeka i zawczasu mogłam przygotować się do pobytu w areszcie.
 Zabrałam więc ze sobą torbę sportową, do której uprzednio spakowałam trochę najpotrzebniejszych ubrań i mały sportowy plecako-worek. Przygotowałam sobie torbę z jedzeniem, artykuły chemiczne i kilka kobiecych „gadżetów”, na które zezwala tutejszy porządek wewnętrzny (regulamin), małą kosmetyczkę oraz malutki półlitrowy czajnik elektryczny. To wszystko ułatwiło mi to samotny pobyt w monitorowanej celi przejściowej. Była to cela, w której ze względu na mój „młodociany” wiek oraz status osoby niepalącej musiałam przebywać samotnie.
Myślę, że w mojej sytuacji samotność była wskazana. Na tym etapie mojej „drogi” osobiście wolałam zostać sama ze sobą i swoimi myślami.
Pamiętam, że w tamtym okresie większość czasu przesypiałam. Zastanawiałam się również, czym są posiłki, które zostawały mi wydawane trzy razy dziennie.
Najciężej było mi przetrwać z wykańczającymi mnie myślami, dotyczącymi moich Rodziców, mojej Rodziny. Wiedziałam jak strasznie się o mnie zamartwiają, a przecież w tamtym czasie nie miałam możliwości, aby chociażby do nich zadzwonić. Mój umysł pracował na najwyższych obrotach, analizował wszystko co w ostatnich dniach oraz miesiącach wydarzyło się w moim życiu.
Ogólnie w celi przejściowej pozostaje się do dwóch tygodni.
Myślę, że spokojnie można by nazwać tamten miniony czas „wegetacją”, jednak mimo wszystko mój mózg przyswajał do wiadomości wszelkie informacje dotyczące zasad, jakie w tym miejscu panują.
Pamiętam, że już pierwszego dnia bardzo dokładnie przewertowałam porządek wewnętrzny, który wręczyła mi Pani Oddziałowa, lecz na tamtym etapie,w mojej ówczesnej sytuacji naprawdę ciężko było mi się na czymkolwiek skupić, gdyż były to chwile „przekoczowania” najcięższych dni mojego życia oraz czas adaptacji i chwila na odnalezienie się w nowej, niezwykle ekstremalnej sytuacji.

Od tamtego pamiętnego dnia minęło już 6 lat. Wszystko co najgorsze przeminęło.
Wiem, że aktualnie moje życie toczy się w Areszcie Śledczym w Warszawie-Grochowie.
Tutaj rządzi się ono swoimi prawami, lecz mam tu swoje miejsce.
Z czasem łatwiej to zrozumieć. Jeśli chcemy przetrwać – możemy to jedynie zaakceptować.

                                                                                                              Zara


Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.



Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001

Mój pierwszy dzień w więzieniu

Grafika: Jagoda Ulatowska
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Początki bywają trudne … wiem coś o tym … Pierwszy dzień w więzieniu i start w społeczności Aresztu nie były dla mnie najlepsze. Od razu „włączyłam światła awaryjne” i dostałam wyjazd na konsultacje  psychiatryczną. Mocny początek, wstrząs, a za razem koniec kariery na wolności. Pierwsze godziny po zatrzymaniu ciągnęły się niemiłosiernie, w sumie nic nie robiłam, totalna wegetacja.  Proste czynności czy zadbanie o siebie sprawiały mi trudności. Pozbawiona pieniędzy, modnych ciuchów, kosmetyków oraz używek – nie wyobrażałam sobie nawet jak mogę funkcjonować. Przyznaję przeżywałam szok. Odczuwałam porażający strach, splątanie i nieuzasadniony lęk, którego nie mogłam się wyzbyć. O zgrozo jakiś czas to trwało! W głowie pustka, brak zajęcia, pracy, znajomych mi ludzi. Zamiast tego mały metraż i cztery obce wpatrujące się we mnie z wyczekiwaniem kobiety. Nie znając zasad popełniałam gafę za gafą. Odcięta od wygody, pamiętam jak weszłam na celę i z trudem łapałam oddech, jednocześnie chcąc krzyczeć i uciec, ale drzwi nie miały klamki. Pragnęłam się odizolować. Nie chciałam rozmawiać ani mieć nic wspólnego z kobietami, które tu przebywają, co rodziło konflikty. Ja osobiście potrzebowałam czasu i leczenia, żeby się ustabilizować i zapanować nad impulsywnością. W końcu przełamałam barierę, otworzyłam się i posłuchałam rad. Zaczęłam uczyć się funkcjonowania i czerpać inspiracje z opowieści spotkanych kobiet.

Wciąż szukam pomysłu na siebie, ale po prawie 11-stu miesiącach mogę szczerze podziękować dziewczynom za cierpliwość i wyrozumiałość w rutynie codzienności, która nie jest już taka straszna i doskwierająca jak pierwszego felernego dnia.

Angelika


Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.



Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001