

Jesień jak nicość, jak pora, gdy nie dzieje się nic.
Szaro, ponuro, a liście opuszczają drzewa.
Czas pustki wokół mnie, ciemności za oknem
i brudnych butów od błota po padającym deszczu.
Jesień jak czas, gdy nie zwracam uwagi na nic, chcę być sama ze sobą.
Czas, by zagłębić się w swoje pasje i wymagania.
Jesień to smutek, depresja, aspołeczność.
A w tym wszystkim skupiam się na sobie,
patrząc w okno na ten cały bajzel.
Jesień to melancholia, listy o miłości,
eseje o bólu, strachu i tęsknocie.
To jest pustka, która nic nie wnosi do mojej egzystencji.
Dla mnie jesień to nicość, w której piszę o swoim życiu,
w której żyję w swoim świecie.
Barbara Mowczan
Sfinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.


Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł przelewem na konto Fundacji: BNP Paribas Bank Polska S.A. 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001