Pozytywnik – lubię to, co mam

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury


Zapewne każdy z nas się spotkał, od samego początku pobytu w zakładzie karnym, z sytuacją, w której mówiono, że czegoś nie można, coś nie jest dozwolone, itp.
Nawet podczas przyjęcia zostajemy „ograbieni” z naszych przedmiotów czy ulubionych ubrań, np. kurtki czy spodni jeansowych.
Zniesmaczeni opuszczamy magazyn w więziennych „garniturach” w kolorze zielonym. (Dlaczego?! Ja przecież nie cierpię koloru zielonego!).
Szczerze mówiąc mi też to było nie na rękę i byłem oburzony, ale z czasem nauczyłem się patrzeć na to trochę inaczej…
Tłumacząc ogólnie, jesteśmy w zakładzie karnym i bez wyjątku ze wszystkim musimy dać sobie radę, więc – pozytywnie rzecz biorąc – rzeczy, które nam zabrano nie zginą, bo są w magazynie depozytowym, zielone garnitury sprawiają, że mamy się w co ubrać i chronią przed chłodem, zatem nie warto zawracać sobie tym głowy.
Widząc więzienie w niektórych krajach azjatyckich, gdzie skazani mają swoje ubrania, ale muszą spać na podłodze betonowej lub po prostu na ziemi w celi czterdziestoosobowej wśród karaluchów, szczurów i innych żyjątek, które gryzą, pomyślałem, że inni mają gorzej, więc polubiłem to co mam, a to czego nie mam odstawiłem na dalszy plan.
Mam się w co ubrać, mam ciepło, mam swoje łóżko, jakie by ono nie było, mam gdzie się uczyć i choć do dziś nie lubię więziennego jedzenia, to pocieszam się tym, że nie chodzę głodny.
Oczywiście nie mówię, że jest pięknie i kolorowo, ale do wszystkiego idzie się przyzwyczaić, a nawet w niektórych sytuacjach można cieszyć się z małych rzeczy, takich jak ten długopis i kartka papieru, na której do Was piszę. Chciałbym długopis w kolorze czarnym ale… Niebieski też pisze! 

Dawid T.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Chwila wytchnienia

W Grudziądzu, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Dzień, w którym dowiedziałam się, że jestem zgłoszona do transportu, był dla mnie jak wygrana w totka. Cieszyłam się bardzo – powód był jeden, a mianowicie telefon!!! Bo jak pogodzić telefon tygodniowo na całą rodzinę i to w dodatku 10 minut? Uff…, żebym nie wiem jak się starała, to jest niewykonalne. Już po miesiącu wprowadzenia obostrzeń do Zakładów Karnych, nie myślałam o niczym innym jak o transporcie. I chyba go sobie wymodliłam ;). Tu muszę się Wam pochwalić 😀 po raz trzeci zostałam ciocią ♥ Moja siostra urodziła córkę, właśnie za parę dni ją poznam ♥ Ale… bo znowu zmieniłam temat, a chciałam Wam przybliżyć, czym są dla nas tutaj telefony.

A więc… przyszła upragniona środa 11 stycznia, rano otrzymałam prowiant.. no i w drogę! Oczywiście zmora chyba każdej dziewczyny, która jedzie w transport, to 30 kg bagażu! I weź człowieku bądź mądry i się zmieść w tych 30 kg. Już w magazynie zaczęły się schody, niby mam tylko tyle co potrzebuję, ale… ja przecież potrzebuję wszystkiego 😉 Bo… a może się przyda… wstążeczka trzydziesta z kolei… brokaty… bloki… walizka… kosmetyki… a torba transportowa jedna, a tu jeszcze trzeba zmieścić ubrania i resztę tych niezbędnych rzeczy, bez których te 2 lata życia sobie nie wyobrażałam ;). Kurczę, przecież ja opanowałam sztukę pozbywania się rzeczy perfekcyjnie ;). To co przed chwilą było mi niezbędne, pstryk… i już mam poukładane w głowie, że ja w ogóle tego nie potrzebowałam. Przecież nie będę denerwowała się rzeczami, na które nie mam wpływu, bo szkoda zdrowia, Tego właśnie nauczyło mnie więzienie.

Jechało nas pięć. Była ze mną koleżanka, tak więc podróż miałam miłą. Dawno jej nie widziałam, była okazja, żeby pogadać, co prawda tylko do Łodzi, ale fajnie, że w ogóle była możliwość. Odwieźliśmy ją do Łodzi i w te pędy do Grudziądza. Wreszcie dojechałam 😉 Paranaście lat mnie tutaj nie było – sporo się zmieniło. Nie taki Grudziądz straszny, jak go malują ;). Grubo po 16:00 weszłam na odział. Cele otwarte od 7:00 rano do 20:00 i dostęp do telefonu cały czas. To jest „coś” dla czego jestem w stanie przyzwyczaić się nawet do najbardziej rygorystycznego więzienia, aby mieć w miarę normalny kontakt z najbliższymi ♥ Pierwsze dwa dni łapałam się na tym, że spoglądałam na telefon, czy mi się czas nie kończy. Te 1,5 miesiąca, które tam byłam, wykorzystałam na maksa 😉 Rozmawiałam prawie cały czas ;). Po tygodniu stwierdziłam, że zbankrutuję. I przecież… nie mogę od rana do wieczora wisieć na telefonie. To znaczy ja bym mogła, ale… pewnie po jakimś czasie, by mnie znienawidzili jakbym znowu w niedzielę zadzwoniła o 7:30 rano… Przez te półtora miesiąca mogłam pogadać z całą rodziną, nadrobić rozmowy z przyjaciółkami z czego cieszę się bardzo: „Kocham Was bardzo i pamiętajcie, że serduszkiem jestem cały czas przy Was”. Z siostrą też wreszcie mogłam tak normalnie porozmawiać, bo przez 10 minut raz w tygodniu to naprawdę nie jesteś w stanie nic się dowiedzieć. No ale cytuję „nikt nas tutaj nie zapraszał”, święta racja, tylko… nie tylko my odczuwamy dolegliwość kary, ale też nasze rodziny. Niestety, wszystko co dobre szybko się kończy i mój pobyt na Grudziądzu przerwały czynności w Warszawie. I jak na razie jestem zmuszona zostać tutaj. Dobre to, że mogę chodzić na zajęcia i widuję się z dziewczynami z Fundacji. Ogólnie jestem ciężka do zresocjalizowania, a dziewczyny sprawiały, że zaczynam myśleć inaczej, nie chcę mówić hop… ale dzięki temu, że pokładają we mnie tyle wiary, to i ja uwierzyłam że mogę! I chcę przede wszystkim! Jeszcze parę lat mam na to, abym popracowała nad sobą, jeszcze nie jeden transport przede mną i nie jedno sprawozdanie Wam zdam z moich wycieczek. Jeżeli tylko będziecie chcieli, będę się z Wami dzieliła swoimi przeżyciami 😛

Pozdrawiam serdecznie, Majki


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Czas

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Czas… wiele znaczy w życiu każdego z nas. Myślę, że bez różnicy gdzie jesteś, czas czasem „stoi w miejscu”, czasem go „brak” W tym miejscu różnie bywa: bywa tak, że czas tak szybko leci, że nawet nie wiesz, kiedy minęło tych parę miesięcy, a czasem rok. Bywa też tak, że „czas stoi w miejscu” (jak teraz czuję) i nawet nie wiem od czego to zależy.

W ogóle, uważam, że „czas” w tym miejscu jest „stracony”. Pomimo tego, że czegoś się nauczyłam w tym miejscu, np. szydełkowania, to znam siebie dobrze i wiem, że za te lata (w prawie 4 lata) „za murami” osiągnęłabym wiele więcej, choć tam również było mi czasu „za mało”.

Nie lubię „marnować” czasu, bo nikt z nas nie wie, ile go mamy, a w życiu jest dużo rzeczy ciekawych, radosnych i warto je poznać i przeżyć. A ile są warte chwile spędzone z rodziną, dziećmi, mężem, żona, bliskimi? DUŻO i te chwile są bezcenne!!!

Życzę wszystkim więcej takich chwil z rodziną i nam jak najszybciej, żebyśmy były za tymi murami i żeby ten czas tutaj leciał, jak najszybciej, był pozytywny i radosny…

PS. Mężu mój i rodzinko moja kocham was!

Pozdrawiam, Ziuzia


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Czas….. Czas w więzieniu…. Czas

Malowidło z sali odwiedzin w więzieniu na Grochowie, namalowne przez blogerki wspólnie z artystką Joanną Świerczyńską, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury


Poproszono mnie bym napisała coś o czasie w więzieniu.., ale ja
jednak chciałabym napisać troszkę o czymś innym, również związanym z czasem. O czasie, który powinniśmy doceniać, o czasie, który już nie wróci…
Gdy patrzymy na zegarek głównie zwracamy uwagę na wskazówkę godzinową i minutową. Jednak gdy popatrzymy na zegarek chwilę dłużej, dostrzeżemy jeszcze jedną wskazówkę, odpowiedzialną za sekundy. No właśnie o tych sekundach chciałabym napisać. Mianowicie, zwróćmy uwagę na szczęście. Co to znaczy być szczęśliwym? Przecież nie da się cieszyć do rozpuku przez cały dzień, miesiąc, rok….
Ogólnie uczucie szczęścia tak naprawdę jest bardzo ulotne, nie ważne, ile trwa w końcu tak się skończy… Chciałabym, abyśmy nauczyli się doceniać te sekundy, w których czujemy się szczęśliwi, bo choć życie płynie i za
chwilę inne bodźce odwrócą naszą uwagę, to gdy za jakiś czas przypomnimy sobie o tej minionej miłej chwili – sekundzie na naszej buzi pojawi się uśmiech, by znów nas uszczęśliwić.
Jest ktoś, kto już zrozumiał, jakie naprawdę jest życie i z czego się składa.
Ten człowiek zaśpiewał ”życie to są chwile, chwile tak ulotne, jak motyle”.
To właśnie z tych malutkich sekund, z tych malutkich chwil zebranych razem tworzy się nasze życie. Zależy mi na tym, byśmy doceniali te sekundy i to życie, bo zapewniam, że nie ważne, ile lat mamy, kim jesteśmy: łapmy te chwile i zamykajmy głęboko w sercu. Cieszmy się nimi, kiedy tylko możemy. Wspominajmy i uśmiechajmy się zarówno do innych, jak i sami do siebie, bo właśnie, to czyni nas szczęśliwymi, a czas cały czas płynie.
To sekundnik przesuwa minuty, godziny i zapewniam, że to sekundnik też wyznaczy naszą godzinę. Dlatego starajmy się jak najwięcej sekund schować w sercu….
Kunegunda


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Tato zadzwoń jutro proszę!

Więzienie, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury


Od jakiegoś czasu po dłuższej „PRZERWIE” udało mi się nawiązać dobry kontakt z moją córeczką. Bardzo miło mi jako ojcu słuchać o tym, jak opowiada, co dzieje się teraz w jej życiu. Jeszcze milej kiedy pyta mnie o zdanie w konkretnych sprawach, pomimo tego, że ja podjąłem kilka złych decyzji w swoim życiu i znalazłem się przez nie w więzieniu. Powiem więcej: moja córeczka poprzez swoje słowa sprawiła, że czuję się wolny i szczęśliwy. Powiedziałem jej, że szkoda mi straconych lat i wiem, że przez
to, że tu jestem wiele mnie ominęło, bo nie mogę być przy niej i wspierać ją, kiedy wchodzi w dorosłe życie …. Powiedziałem, że zawiodłem przepraszam i nie czuję się jak dobry ojciec, bo mnie po prostu nie
ma, kiedy mnie potrzebuje. Moja Córeczka odpowiedziała na to wszystko tak, cytuję:
„ – tato pamiętam kiedy byłam mała zabierałeś nas na wyjazdy, pamiętam wszystkie wycieczki!! pamiętam, że zawsze miałam to czego chciałam i to co miały inne dzieci …, to ty, tato, woziłeś mnie do szkoły, to ty odbierałeś mnie z niej codziennie”.
Tato, teraz tu Ciebie nie ma, ale wrócisz i świat się nie skończył. Pamiętaj, że dla mnie jesteś i będziesz najlepszym moim tatkiem. Kocham cię i tęsknię za tobą. Mam ci do powiedzenia jeszcze więcej, mam wiele pytań do ciebie”…
I w tym momencie telefon dobiega końca poznaję po sygnałach, że zostało parę sekund, a moja Córeczka na koniec mówi : „Tato zadzwoń do mnie jutro proszę!!!”
Hmmm hmm i tu niestety, Córeczko, nie mogę! Zadzwonię za tydzień na pewno – z rozdartym sercem, ale szczęśliwy kończę telefon w oczekiwaniu na następny w przyszłym tygodniu, który mi przysługuje.
Niestety wymiar sprawiedliwości oferuje tylko jeden telefon w tygodniu dla ojców w więzieniu i nikt nie zastanowił się nad tym, co czuję ojciec, który jutro nie zadzwoni do córki.

Dawid T, ZK Wołów


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




DALEKO OD ZMARTWYCHWSTANIA

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

No i skończyła się kolejna długa i ponura zima. Tegoroczna dała mi się szczególnie we znaki – mianowicie przyniosła ze sobą w prezencie zapas chorób chyba na kilka lat… W związku z czym mam nadzieję, że kolejne zimy oszczędzą mi podobnych atrakcji. Jednak choroby już szczęśliwie odeszły w niepamięć i powinnam się cieszyć widokiem budzącej się przyrody, bo przecież ziemia pęcznieje zielenią, a powietrze przesyła coraz więcej światła. To zmartwychwstanie natury zapowiada Zmartwychwstanie Boga i naszego ducha, przynajmniej tak powinniśmy się czuć, jeśli prawdziwie przeżywamy Wielkanoc…

Ale ja w tym roku jakoś nie mogę się otrząsnąć z zimy i coraz boleśniej dotyka mnie obawa przed niestabilnością bytu. Świąt raczej też za bardzo nie będzie… W przypadkowym i niezbyt przyjaznym środowisku trudno świętować. Mimo to staram się pamiętać o pozytywnych stronach swojej sytuacji – a ostatnio, dzięki Bogu, sporo takich się pojawiło – i zaganiać lęki w kozi róg i nie przejmować się bezinteresowną złośliwością bliźnich.

Wysiłek ducha próbuję skierować na zbliżenie się do Zmartwychwstania, chociaż stąd, zza krat, wydaje się ono tak odległe, że niemal nierealne. Jeśli mi się powiedzie, to Zmartwychwstanie Jezusa udzieli mi łaski duchowego odrodzenia i sił do dalszej walki o życie.

l tego też życzę Wam, Kochani Czytelnicy naszego bloga, bo duchowa odnowa przyda się każdemu, także tym, których nie więżą mury i kraty. Oczywiście życzę również dużo zdrowia, pogody na Wielkanoc i wszelkiej radości. Szczególnie pozdrawiam wszystkich z Fundacji Dom Kultury – mam nadzieję, że te Święta przysporzą Wam wielu dobrych chwil.

Zośka


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Alleluja – ptaszki śpiewają! 

Alleluja – ludzie do stołów siadają! 

Alleluja – smaczne potrawy jedzą! 

Alleluja – Baranek i Kurczaczek w Koszyczku siedzą! 

Alleluja – Pan Jezus Zmartwychwstaje! 

Alleluja – wolę też każdy dostaje!

Z okazji Świat Wielkiej Nocy 

Życzę Wam dużo wolnych Dni i Nocy… 

Baranka Słodkiego, Zająca czekoladowego, 

Żółtego kurczaczka na grzędzie 

I niech Wam będzie się żyło wspaniale  

I zdrowo – WSZĘDZIE 

Nadchodzą Wielkanocne Święta. 

I Każda z Nas o nich pamięta. 

Lecz to miejsce nie zachęca do świątecznej radości. 

Jednak Każda z Nas marzy o Wielkanocnej Wolności. 

Dlatego życzę Każdej z Was, abyście nie traciły nigdy nadziei… 

Abyście zdrowia pod dostatkiem miały… 

Abyście zawsze się uśmiechały… 

Niech szczęście Was nie opuszcza, a Sąd szybciej do domu wypuszcza!!! 

Poetka M


Tup Tup Tup wbiega kurka 

nastroszyła sobie piórka. 

Biega, skacze, głośno krzyczy 

że spokojnych świąt Wam życzy! 

Angelika 


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Wiersz Eryka

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Mógłbym z Tobą latać i oblecieć cały świat szybować jak ptak na szczyty naszych marzeń

Mógłbym z Tobą latać
pokonując grawitację odbijając się od chmur
nie przejmując czasem

Mógłbym z Tobą latać – jak dwa ptaki
nie przejmować tym co będzie – sprzyjają nam znaki

Ponad linią horyzontu chciałbym wznieść się i trzymać Cię za rękę lecąc pośród mew

Gdzieś biją dla nas dzwony jak w Disneya bajce
chciałbym tam polecieć z Tobą i zaprosić na tańce

Tylko Ty i ja pośród scenerii gwiazd
upojeni tym co nam oferuje świat

I tak najdalej od pędzących miast chcę się cieszyć każdą chwilą i zatrzymać czas

Mieć dla nas w jedną stronę bilet do krainy, która da nam piękne chwile

Potem moglibyśmy lecieć gdzieś nad Nilem
I po drodze podziwiać piramidy

Chciałbym Cię zabrać w każde miejsce
gdzie nie byliśmy nigdy

Eryk, Wołów


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




List

Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Szanowni Państwo, 

piszę to do Mamy Joli, do Jej Sióstr i Braci.

Mało prawdopodobne, że w ogóle się kiedyś spotkamy. Nie miałabym odwagi spojrzeć Wam w oczy, a poczucie winy, że Jola zginęła również przeze mnie, wiąże mi nogi. Mało prawdopodobne, by Państwo zgodzili się na takie spotkanie. I mało prawdopodobne, by mi wybaczyli. Ale ośmielam się: proszę o wybaczenie. I przepraszam.

Przepraszam, że tam poszłam, nie powstrzymałam tego, że stamtąd wyszłam. Mojego czynu nie usprawiedliwia ani moja młodość, ani nic innego. Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie. 

Wiem, że moje dożywocie nie koi Waszego bólu. Przepraszam, że pomimo dożywocia, wciąż żyję. A Joli już tyle lat nie ma na świecie. Myślę o niej codziennie. Mogła być żoną, matką, może nawet już babcią. Nie ma jej z Wami także przeze mnie. Ta myśl nigdy mnie nie opuszcza i nigdy nie opuści. 

Wiedząc, że mi nie wybaczycie, przepraszam będąc kochaną przez moją Mamę. Prawdopodobnie nie wyjdę stąd przed śmiercią moich Rodziców. Może nigdy nie wyjdę na wolność. Wszyscy umrą ze złością na mnie. Już tego nie odwrócę. Dźwigam tę świadomość każdego dnia.

Przepraszam, że przeze mnie cierpicie. Przeprosiłabym wcześniej, ale wiem, że nawet dziś moje słowa otwierają Wasze rany. 

Moja mama ma 76 lat i jest schorowaną kobietą, dla mnie bardzo dzielną, ale już zgarbioną pod ciężarem problemów. Ukrywała je przede mną, te wyzwiska, które spadały na nią z mojego powodu… Kiedy to wszystko się stało, jedyne co mogłam zrobić z tego miejsca, to przeprosić ją, że jestem takim dzieckiem. Że jej plany wobec mnie legły w gruzach już ponad ćwierć wieku temu. Proszę, nie miejcie do niej pretensji.

Przepraszam. 

Nie wiem, czy dożywocie jest dobra karą. Na pewno, taki wyrok nie pozwala nikomu zapomnieć. Tak musi być. I tak jest.

Nie wiem, jak Państwo obiorą mój list. Przepraszam, że się ośmieliłam. Musiałam, to zrobić dla Mamy Joli i mojej Mamy.

Pełnoletnia


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.





Co to znaczy być kobietą w więzieniu?

Więzienny zestaw toaletowy, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Właśnie! Co znaczy kobieta w więzieniu? Gdy byłam na wolności, oglądałam filmy o takich miejscach, jak to. Szybko okazało się że to fikcja. Rzeczywistość jest koszmarna. Więzienie to miejsce, w którym na pewno kobiecie jest bardzo ciężko się odnaleźć. Oczywiście kobiecie, która w warunkach wolnościowych dbała o swoja wizualną stronę, higienę, jest niezwykle trudno przeżyć w tych warunkach. Brak codziennej kąpieli, higieniczne artykuły raz na miesiąc w minimalnej ilości (1 opakowanie podpasek, 2 rolki papieru toaletowego, mydło, szampon 200 ml. I to by było na tyle), brak czystych materacy i w końcu brak pościeli. Dyskomfort w celi, bo nawet swoich fizycznych potrzeb nie możesz załatwić w komforcie. Rotacja ludzi jest ogromna i dobrze gdy bije z nich czystość i ogłada, gorzej gdy masz do czynienia z totalną patologią.

Czujesz, że nie podołasz, że musisz bronić się, by w to co cię otacza- nie wsiąknąć. Chcesz niejednokrotnie krzyczeć, nie możesz, ból rozdziera serce. Brak możliwości wyjścia z celi, brak swobody, brak możliwości pójścia na zakupy i dokonywania swobodnego wyboru powoduje frustrację tak ogromną, że niejednokrotnie wyję z bezsilności. Chciałabym zjeść normalny obiad, móc wyjść na kawę z kumpelą, pójść do kina. Mówi się, że kobiety w więzieniu mają łatwiej, dogodniejsze warunki bytowe. Nic bardziej mylnego. Faceci, dlatego że silniejsi, bardziej zorganizowani, wiele więcej mogą osiągnąć. Służba więzienna się z nimi bardziej liczy, kobiety są traktowane lakonicznie, mniej poważnie. Kobiety nie są szanowane.

Jestem matką. Na wolności zostawiłam syna, który jest dla mnie wszystkim. To miejsce weryfikuje również osoby, które jak się wydawało, są ci bliskie. W moim przypadku boleśnie doświadczyłam porzucenia. Tęsknota rozrywa mi serce. Nie raz płaczę jak dziecko, mimo że jestem silną babką. Czy można tu zawiązać przyjaźń na lata? Tak, ja znalazłam przyjaźń, poznałam wielu wartościowych ludzi, bo przecież, ile ludzi, tyle historii ich pobytu tutaj.

Staram się o siebie dbać na tyle, na ile jest to możliwe. Stosuje peeling z kawy – świetna sprawa, maseczkę z płatków owsianych i siemienia – odmładzają moje już stare lico. Polecam.

Będąc w piekle, możesz poczuć piękno i czuć się wspaniale.

Bridget


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.