Być kobietą w więzieniu

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Babiniec. Damskie więzienie. To jest też część świata. Świata kobiet.

Gdzie się nie obejrzę – kobiety. Młode, starsze. Wysokie, niskie. Szczupłe, przy kości. Blondynki, szatynki, rude, kolorowe. Zadbane, zniszczone. Matki, córki, żony, konkubiny. Heteroseksualne, bi, lesbijki. Sprawczynie, ofiary. Co twarz to postać, a postać rzeczy zmienia ich historię. Ile osób, tyle historii, w większości przykrych, smutnych, nie do uwierzenia. Ile dróg do więzienia, tyle odczytanych wyroków. Wyroków, które zmieniły życie. Życie, które nie takie miało być. Ale stało się; indywidualnie trzeba próbować to przetrwać, walczyć, wierzyć i choć minimalnie uczestniczyć w tamtym.

Bo więzienie nie może stać się metą istnienia, bramą piekieł. To nie jest koniec świata, choć częściej takie myśli przychodzą do głowy. Bo bycie kobietą w więzieniu nie jest łatwą sprawą. Zawsze coś będzie nie tak.

Jaka matka? Nagle sobie o dzieciach przypomniała!

Lesbijka? Ta, to spojrzeniem krępuje, wzbudza myśli, że powinni ogólne łaźnie zlikwidować.

Bezdomna, której większość się brzydzi.

Małolata, której lepiej unikać, bo takie, to tylko problemy.

Dożywotka, takiej na niczym nie zależy.

Stara, to pewnie schorowana, trzeba wszystko przy niej robić.

Po studiach, to przemądrzała.

Bez szkoły, to ciągle pytanie co jak napisać.

Zbyt ładne.

Zbyt dobrze ubrane.

Zbyt ciche, zbyt głośne.

Codzienność, do której ciężko się przyzwyczaić.

Zapewne nie rodzi się to tylko w takim miejscu, jakim jest więzienie, ale jest to bardzo odczuwalne w totalnym zamknięciu. Nie masz, gdzie uciec przed spojrzeniem czy szeptami, jest ogrom niesprawiedliwych ocen i dużo zasłużonych wypowiedzi.

O matkach w więzieniu i ich ciążach powinna się wypowiadać druga matka, tylko czy matkę, której zabrano dzieci z jakiegoś powodu (najczęściej jest to nadużywanie alkoholu w domu), zrozumie matka, która je wychowywała do dnia aresztowania? Wielokrotnie kobiety – matki mnie oszukiwały w różnych tematach, ale najczęściej dochodziło do tego wtedy, gdy w grę wchodził telefon. Prosiły o przepuszczenie, bądź dodatkowe minuty podpierając się kontaktem lub nawet problemami z dziećmi, a wykonywały go do kogoś innego. Ile razy dałam się na to nabrać – zwyczajnie im wierząc.

Biseksualne czy lesbijki, gatunek problemowy z racji orientacji, nawiązywania relacji wewnątrz zakładów karnych. W dzisiejszych czasach już mniej szykanowane, ale bacznie obserwowane. Tolerowana jest orientacja, ale miłość między dwiema kobietami nie do zaakceptowania. W zależności co administracja z tego ma, jedne siedzą razem w celi, drugie rozwozi się po Polsce. Takie kobiety mają utrudnione kontakty ze sobą i tylko jednostkowe przypadki dostają zgody na widzenia.

Cierpienie przechodzi na wolnościowy grunt.

Sporo tego typu przyjaźni rodzi się z braku bliskości drugiej osoby. Wiele małżeństw, związków partnerskich rozpada się z braku pożycia. Kobiety, w przeciwieństwie do skazanych mężczyzn, rzadko otrzymują nagrodę w postaci widzenia w oddzielnym pomieszczeniu. Albo w danym zakładzie jest to ,,niepraktykowane”, albo zachodzi obawa zajścia w ciążę przez osadzoną. Bo pierwsze na co się patrzy, to fakt, że jest się osadzoną, a nie kobietą. Mężczyzna w Z.K. ma możliwość na zaspokojenie tego typu potrzeb, on może spłodzić dziecko na tzw. intymnym i nikogo to już nie interesuje, że jego partnerka ewentualnie z braku funduszy poda go o alimenty. Mężczyźni mają siłownie, więcej zajęć K.O., szkół, pracy wolnościowej. Więcej osób na liście widzeń. Im łatwiej jest się wytłumaczyć przed sądem z pobytu w zakładzie karnym, a kobieta usłyszy: ,, Żeby kobieta takie rzeczy robiła!?”.

Kobiety są uważane za roszczeniowe, kłótliwe, plotkary. Jedna będzie sprzątać celę, by doszorować więzienny brud i stworzyć sobie namiastkę domu, inna stwierdzi, że nie przyszła tu ,,ogarniać”. Jedna pokornie będzie nawet bez pomocy, druga będzie się wyżywać na bliskich. Każdą przygniata ciężar przeszłości, a niekiedy strach o przyszłość.

Do tego niemożliwość zadbania o siebie tak, jak by się chciało wyglądać, jest też dużym problemem. Uważam, że kobiecości się nie traci w więzieniu, że powinno się tu też dobrze wyglądać. Lubię patrzeć jak kobiety są umalowane, mają zrobione włosy, zadbane paznokcie. Emanuje od nich większa pewność siebie, są bardziej uśmiechnięte, a tutaj nie ma dostępu do pewnych kosmetyków. Nie w każdym zakładzie kupisz kredkę do oczu czy zwykły puder, farbę do włosów za zgodą dyrektora, lakiery do paznokci – zabronione, suszarki – wycofane. Wygląd ma znaczenie w każdym miejscu, a niejednokrotnie jest dobrą maską do przykrycia własnych cierpień.

Wbrew wszystkiemu kobiety otwierają się przed sobą, opowiadają o prywatnym życiu, radzą, przestrzegają, tylko niekiedy jest to bardzo zgubne. Bo kobiety lubią żyć – życiem drugiej. Ta wrodzona ciekawość jeszcze temu dopinguje, a bywa, że służba więzienna dolewa oliwy do ognia przekazując informację przy całej celi. Temat do krytyki czy przykłady niesprawiedliwości zawsze się znajdą. Zazdrość, chęć bycia inną, lepszą, brak zrozumienia, mitomania, umniejszenie winy to dzień powszedni w tym wszystkim tylko łzy są prawdziwe.

Kobiety statystycznie są częściej zostawiane przez bliskich, stają się samotne w walce o przetrwanie i powrót do domu. Do domu, którego mogą już nie mieć. Nie mając wsparcia wewnątrz, niejednokrotnie nie wiedzą co mają robić.

Pełnoletnia


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Co to znaczy być kobietą w więzieniu

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Ciężko jest opisać życie kobiety w więzieniu, bo każda z nas jest inna… Pielęgnujemy się tak, jak na wolności, z tym że tutaj nie mamy pryszniców czy wanien. Ale mamy miski, w których się myjemy (ciało), włosy myjemy w zlewie pod bieżącą wodą. Mamy dostęp do kosmetyków, oczywiście żele, szampony, odżywki i maseczki na twarz. Oczywiście, że o siebie dbamy, dbamy tak, jak możemy. Jeżeli chodzi o mężczyzn, to dbają o siebie tak samo, są czyści, ogoleni i ostrzyżeni.

Nasze rodziny dbają o to, byśmy wyglądali jak „ludzie”: D hehe… No właśnie NASZE RODZINY… Bardzo za nimi tęsknimy, to chyba jest najgorsze, co nas tutaj spotkało… Jesteśmy bezsilni, jeżeli komukolwiek z naszych bliskich cokolwiek stałoby się, np. tfu.. tfu.. krzywda. To wtedy jesteśmy bezsilni, nie możemy zrobić nic, nie możemy nikomu pomóc, bo jesteśmy tutaj, dzieli nas mur. 

Czasami nasi bliscy odchodzą na zawsze i wtedy musimy sobie sami poradzić z tą żałobą. Wiem, że nie ma nic gorszego. Naprawdę spotkałam się z tym i wiem, że w takiej sytuacji ludzie gasną, stają się jak chodzące głowy bez uczuć. Taka okropna niemoc bezsilności…. To jest tutaj najgorsze, że nie mamy żadnego wpływu na nic. Jeżeli jesteśmy w związkach, mamy partnerów, to również jest trudne, zwłaszcza gdy mamy długie wyroki… Nasi mężczyźni oczywiście mówią, że będą czekać, a skutki są różne i wtedy milion pytań… a co jeśli kogoś ma, a co jeśli mnie zostawi, a czemu nie odebrał telefonu??, tak w koło Macieju. 

Ze swojego doświadczenia wiem, że lepiej nie mieć nikogo w tym miejscu, wtedy przynajmniej mamy spokojną głowę. Życie tutaj i tak jest ciężkie, walczymy o wszystko i wszystkiego się domagamy, bo wszystko zależy od oddziałowych, funkcjonariuszy Służby Więziennej. Jeżeli żyjemy z nimi dobrze, to mamy dobrze, aczkolwiek ja uważam, że jeżeli jesteśmy ludźmi dla innych, to to do nas wraca… Bo przecież Służba Więzienna to też ludzie i tak jak my domagamy się szacunku, tak samo musimy okazywać szacunek im. To jest takie zwykłe ludzkie i normalne. Choć nie każdy tak do tego podchodzi…

A co z człowieczeństwem na celach mieszkalnych? Czy można się z kimś zaprzyjaźnić? Ja osobiście uważam, że tak, dlatego, że sama miałam przyjemność poznawać kobiety, z którymi mam kontakt do tej pory… A to jest już parę lat 🙂

Nie ważne, że siedzimy w więzieniu: jesteśmy takie same jak kobiety na wolności, też kochamy, dbamy o siebie i czujemy. To, że jesteśmy w takim, a nie innym miejscu, nie zawsze jest naszą winą… Możecie wierzyć lub nie, ale nie każdy siedzi przez swoje uczynki, czasami zostajemy wmieszani lub znajdujemy się, nie w tym miejscu, co trzeba i nie w tej minucie, co trzeba…

Życie płata nam różne figle, ale ważne, by się nie załamywać. Musimy być silne i nie zapominać o tym, że po każdej burzy czy wręcz tornadzie przychodzi słoneczko, które wzbudzi w nas UŚMIECH…

POZDRAWIAM, KUNDEGUNDA


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Przepytanki

Warsztat plastyczny w świetlicy więziennej, fot. M. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Hej, Czytacze i Czytaczki, jeśli macie do nas jakieś pytania, zadawajcie. Z chęcią na nie odpowiemy…. A tymczasem przeczytajcie, co mamy do powiedzenia na temat siebie.

Co w sobie kocham?

Budyń: kocham w sobie swoją szczerość oraz wrażliwość.

Kicia: wszystko.

Miszania: kocham w sobie szczerość, wierność.

Wiewióra: co w sobie kocham? To chyba cierpliwość i wrażliwość na innych ludzi.

Kunegunda: przekładam swoje dobro nad cudze.

Amanda: kocham w sobie moją szczerość, życzliwość, moją wierność, miłość do mojej rodziny.

Bridget & Rubin:

a) cierpliwość

b) wrażliwość

c) empatię

d) panowanie nad sobą

e) wiedzę

f) dążenie do celu.

Ziuzia: wszystko!

Co w sobie chcę rozwijać

Budyń: chcę w sobie rozwijać talent artystyczny.

Kicia: rysowanie.

Miszania: umiejętność myślenia o samej sobie na pierwszym miejscu.

Wiewióra: umiejętności w kierunku fotografii i umiejętność rozwijania swoich zainteresowań.

Kunegunda: turystykę.

Amanda: chcę w sobie rozwijać wiedzę, jestem bardzo otwarta na nowe umiejętności, na uczenie się nowych rzeczy, których nie potrafię robić.

Bridget&Rubin:

  1. pisać książki
  2. umiejętność radzenia sobie z coraz trudniejszymi problemami
  3. talent literacki.

Ziuzia: aktorstwo!

Czego w sobie nie lubię

Budyń: nie lubię w sobie tego, że jestem łatwowierna, szybko popadam w złość oraz że na większość przykrych spraw reaguję płaczem.

Kicia: łatwowierności.

Miszania: nie lubię siebie za to, że nie umiem odmawiać pomocy.

Wiewióra: łatwowierności i zaufania do innych ludzi, bo zawsze wychodzę na tym źle. I ufam ludziom, którym nie powinnam.

Kunegunda: tego, że nie umiem mówić nie.

Amanda: nie lubię w sobie tego, że nie potrafię odmawiać innym ludziom, że Jestem naiwna, za bardzo wierzę ludziom.

Bridget&Rubin:

  1. łakomstwa na słodycze
  2. bezpośredniości, która czasem rani
  3. uporu! Ziuzia: pozwalam „złym” ludziom wykorzystywać swoje dobre serduszko.

Za czym tęsknię

Budyń: tęsknię za Rodziną, szczególnie za dziećmi.

Kicia: za rodziną – moimi kochanymi Dziećmi.

Miszania: za rodziną i prawdziwą miłością na całe życie.

Wiewióra: tęsknię za wolnością, rodziną i byciem z tymi, których kocham.

Kunegunda: za rodziną.

Amanda: tęsknię za rodziną, za dziećmi i wnukami.

Bridget&Rubin:

  1. za dzieckiem!
  2. za rodziną
  3. za domem
  4. za życiem na zewnątrz, światem spoza krat
  5. za podróżami
  6. za pysznym, domowym jedzeniem
  7. za jazdą samochodem
  8. za spacerami po lesie i grzybobraniem.

Ziuzia: RODZINĄ!


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Dożywocie

Widok z więzienngo okna, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Na różnych etapach mojego „życia”, karę dożywotniego pozbawienia wolności, w zależności od mojego stanu psychicznego, porównywałam do sytuacji bądź wyobrażeń. Raz to była dla mnie kara śmierci, innym razem próba pokonania toru przeszkód na wózku inwalidzkim, a nawet przykucia zdrowego ciała do szpitalnego łóżka z widokiem przez balkonowe okna na ruch życia na zewnątrz. W lepszych chwilach znajduję w sobie nadzieję, wierzę w Boga i to moje dożywocie porównuję do powolnego oswojenia się ze śmiertelną chorobą – taki HCV penitencjarny. Może nie zaraża, ale na pewno odstrasza i nie wiadomo jak go leczyć. Jest to „choroba”, na którą coraz więcej ludzi „choruje” z iluzyjnym wyleczeniem po 25 latach.
Płaszcz dożywocia podszyty jest lękiem o wszystko. Lękiem, który w czasie całej „walki”, o przetrwanie uwiera jak źle dopasowana poszewka. Płaszcz, który osłania nagie ciało, a jego kolor stygmatyzuje cię.
Człowiek z dożywociem nabywa się jakieś dwubiegunowości – takie śpiewanie zwykłego „sto lat” przy kopaniu grobów – bo czeka na widzenia i głupieje. Cieszy się, że za chwilę zobaczy bliskich, że przyjadą, przytulą, po prostu będą z tobą co oznacza, że nie odtrącą ciebie, próbują cię wspierać, nie wstydzą się ciebie, ale jednocześnie ty zamartwiasz się, czy podczas ich podróży wszystko będzie dobrze, czy nic im się nie stanie, czy dojadą szczęśliwie. W końcu masz to widzenie, płaczesz ze szczęścia, ozdabiając tę chwilę słowami otuchy. A potem nagle ostatni pocałunek i serca radosne dają miejsce zmartwieniu: czy zbytnio nie będę przeżywać tego spotkania i czy moi bliscy wrócą do domu bezpiecznie… I tak w kółko.
Czekasz na telefon, idziesz, nie dodzwaniasz się – masakra.
Tysiąc sposobów na zniszczenie dnia… (Przemilczę, ile kilogramów nerwów dorzuca niepotrzebnie wyobraźnia)…
Wyczytujesz w Kodeksie, że po pewnym czasie możesz się o coś ubiegać: (o przegrupowanie, przepustkę, wokandę – na wszystko jest liczba odbytej już kary), więc idziesz i słyszysz: „Ale pani ma dożywocie”.
Każdy zapis, którego się chwyta dożywotka, by nie tracić nadziei jest tak naprawdę suchym zapisem.
To nie ukończona szkoła czy zrobiony kurs powinny stanowić o możliwości powrotu do społeczeństwa, tylko waga przełożonej miłości bliskich i wiary w osobę skazanej na dożywocie. To ludzie po tamtej stronie i ich siła czekania jest wyznacznikiem pracy osadzonego. Wiara ludzi z zewnątrz podbudowuje każdego więźnia. Człowiek chce wyjść do TAMTYCH ludzi, a nie pozostawać w TYM w czym tkwi.
Kolega z celi pomoże ukończyć szkołę i papier jest, ale czy kolega pomoże wykonywać pracę za murem? – oto jest pytanie. Czy taki kolega pomoże wysławiać się, szanować, kochać? To przecież bliscy, którzy trwają przy osadzonym przez lata wiedzą najlepiej jak ciężko jest, ile bólu, zmęczenia, napięcia, wycieńczenia kosztuje, by dotrwać do pierwszej możliwej szansy na powrót do nich. Po całej tej drodze umierają osoby, samemu zwyczajnie można się rozchorować. Więźniowie wychodzą i ponownie wracają, opowiadając o świecie – ich świecie. Rozpadają się związki. Dorastają dzieci.
Większość ukaranych dostaje szansę i połowa z nich ją zmarnuje, a osoba z dożywociem stoi w miejscu i nie może nic zrobić. Boli najbardziej to, że sam wyrok zamyka drzwi i nie ma pomysłu na takich ludzi, więc resocjalizujesz się sam, by udowodnić, że nie jesteś zwierzęciem, że nie trzeba się ciebie bać, że masz w sobie wartość, potrzebę życia i taką samą chęć do uśmiechu jak wszyscy. Że tęsknisz, rozmyślasz i że bez powodu cię ludzie kochają. 
Czynnikiem do pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej powinno być np: posiadanie przez osadzonego na dożywocie stałego miejsca zamieszkania, istnienie osoby w gronie najbliższych skazanego, która finansowo zapewni właściwy pobyt w ramach udzielonego warunkowego, brak konfliktów między skazanym a jego rodziną, udokumentowane potwierdzenie o stałych i serdecznych wzajemnych kontaktach, stwierdzony u skazanego brak uzależnień bądź przebyte leczenie odwykowe, brak zaburzeń osobowości, pozytywna ocena wykonywania przez skazanego zadań wynikających z indywidualnego programu oddziaływań. Taki program powinien być wyraźnie określony – kryteria, które musi spełnić w celu uzyskania p.w.zwol.
Gdyby człowiek wiedział co musi zrobić, a administracja się z tego nie wycofywała, byłoby lżej, a tak?
Zmiany wychowawców, psychologów, dyrektorów powodują ciągłe „poznawanie osadzonego od nowa”, a tak naprawdę to najwygodniejsze „odraczanie” rozmów o przyszłości dożywotki.
Skazany na dożywocie kompletnie nie jest prowadzony, oczekuje się od niego braku problemów i trzeba wyczuć co ten problem może przynieść…
Nie wiem jak to wszystko bym przetrwała bez ludzi motywujących i kochających mnie – bezwarunkowo.

Pełnoletnia


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Alegoria uśmiechu w bólu

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Geometria ciała

zestaw przekształceń na białym prostokącie łóżka.

Pooopraw – krzyczy głos

nie bytujemy na białym.

Kolejne zmaganie

z oporną poduszką

katorgą mojej

pląsającej głowy.

Który to już raz

w mętnej kapsule czasu

wachlowałem

skrzydłami powykręcanych rąk…

przynaglam piskliwym głosem

zranionego orła mojego umysłu.

Anioła uwięzionego w pułapkach

moich ziemskich figur…

płaskich częściej niż przestrzennych.

Dobrze

wyszeptałem.

I coś

jakby uśmiech

właściwy rytm serca

ale i krzywizna ust.

Punkt styczności zapiekłego bólu

z balsamem

sam nie wiem

może z nieba…

Wyblakła gwiazdka ulgi

w nocy cierpienia

Marcin F.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Jestem egoistką

Warsztat pisania tekstów do bloga eWKratke.pl, fot. M. Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

W tym sensie jestem egoistką, czyli człowiekiem, który szuka szczęścia i postępuje zgodnie ze swoim sumieniem, nawet wbrew woli innych ludzi.

Hmm… jako mała dziewczynka często słyszałam zarzut, że jestem egoistką. Bardzo się tym przejmowałam i rosło we mnie poczucie winy. Jak wiecie egoista wg słownika to „człowiek, który przekłada własny interes na dobro innych: SAMOLUB”. Ale tu w relacjach często jest tak, że niektórzy posługują się epitetem „egoista”, żeby narzucić własną wolę.

Pewnego dnia odkryłam, że powinnam dbać o to, co jest dla mnie ważne. Kierować się własnym sumieniem i podejmować decyzje zgodnie z własnym przekonaniem, nawet jeżeli to oznacza, że ktoś poczuje się z tego powodu rozczarowany albo zraniony.

I kiedy jako dorosła usłyszałam po raz kolejny jesteś egoistką, odpowiedziałam:

– Tak jestem EGOISTKĄ! I chce nią być!

W życiu trzeba umieć rozważać, ile można z siebie poświęcić dla innych ludzi.

Miej własne zdanie i podejmuj decyzje w zgodzie z własnym sumieniem, nawet jeśli będziesz musiał komuś się sprzeciwić.

Jestem otwarta na potrzeby innych, ale jeżeli nie są to sprawy życia i śmierci, zajmuje się nimi dopiero po moich własnych najpilniejszych zajęciach. Znam swoje pragnienia i marzenia i staram się je realizować. Czasem kosztem tego, że ktoś poczuje się rozczarowany, że na spotkanie mam tylko 5 minut.

W tym sensie jestem egoistką. Czyli człowiekiem, który szuka szczęścia, podejmuje decyzje i postępuje zgodnie ze swoim przekonaniem i sumieniem, nawet wbrew woli innych ludzi.

Jestem sobą, a to chyba się w życiu liczy?

Pozdrawiam,

EVELINE


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.






Matura to bzdura?

Fot. Małogrzata Brus

Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

W maju będę zdawać maturę. (Tak w więzieniu też się to zdarza). Mam wrażenie jakbym nic innego nie robiła tylko uczyła się do matury i tak od trzech lat.

Jakiś czas temu przeczytałam bardzo ciekawe wyjaśnienie słowa nauka, cytuję: „efekt uboczny powtarzania czynności”, tak więc od trzech lat powtarzam czynności z matematyki, polskiego, angielskiego i wosu, zaczynam podejrzewać, że jestem w tej grupie, która musi powtarzać te czynności parę razy więcej niż inni. Co jakaś wiedza się pojawi, to za kilka tygodni znika. W listopadzie miałam matury próbne. Podeszłam do nich dość optymistycznie, przecież cały czas się uczę. Przy polskim i angielskim czułam się jak geniusz, do każdego pytania miałam jakąś odpowiedź, przy wosie trochę się spociłam, a przy matematyce czułam się jak na tych filmikach, które oglądałam w Internecie „Matura to bzdura”. Ze strachu zapomniałam, gdzie leży Polska. 170 minut na maturę to tyle co nic. Na maturze próbnej z matematyki po 130 minutach byłam wciąż przy zadaniach zamkniętych, potem zaczęłam skakać po zadaniach otwartych. Rozwiązałam trzy za dwa punkty i 1 wypociłam w zadaniu za 5. Oczywiście wtedy jeszcze o tym nie wiedziałam. Załamałam się kompletnie. Jesteście ciekawi, jakie miałam wyniki? No nie najlepsze… Jedynie jestem dumna z angielskiego: 85%! A reszta, no cóż bardzo średnia, mój geniusz z polskiego 63%, z wos 65% a z matematyki 52%.

Nie, nie, nie poddaję się, spróbuję zawalczyć o więcej, w końcu do maja jeszcze trochę czasu mam. Po powtarzam te wszystkie potrzebne czynności do nauki. Najważniejsze to zatrzymać w głowie to, co do niej już weszło. Jak ja bym chciała mieć fotograficzną pamięć. Przeczytasz coś, rozwiążesz, zeskanujesz, zapiszesz w mózgu i przerzucisz z powrotem na kartkę. Niestety, to nie mój przypadek. Ja muszę się uczyć non stop tego samego i powtarzać, powtarzać, powtarzać, powtarzać aż do maja.

Monika


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Rachunek sumienia

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Próbuję sobie przypomnieć, ile razy głos wewnętrzny duszy ostrzegał mnie, że nie będę umiała wymienić co, kierowało mną, gdy sięgałam po „zło”! Żałowałam, było postanowienie poprawy, spowiedź, ale zawsze zatrzymywałam się na zadośćuczynieniu bliźniemu. Jak naprawić wyrządzoną krzywdę? Życie jest kwintesencją decyzyjności, niekończącym się ciągiem wyborów. Nie ma w nim nikogo, kto za mnie dokona podsumowania, kto mnie podliczy za całość.
W życiu sami jesteśmy kucharzami, bo od nas zależy, jaki zgotujemy sobie los.
Czy będziemy najedzeni? Czy po czymś zostanie niesmak? Mało kiedy jest tak, jak mówili inni, kwestia smaku, gustu, wychowania.
Co wtedy, gdy na coś nas nie stać?
Zadowolić się czymś innym?
Zamówić, zjeść i uciec przed zapłatą?
Obejść się smakiem?
W menu podjętych kroków gorycz porażki czy kwaśne rozczarowanie powinno być alarmującym przedsmakiem do bardzo słonego rachunku. Rachunku, który będziemy spłacać sami.
Ile będzie wynosił mój rachunek sumienia?
I komu mogę uiścić te opłatę?
Czy znajdzie się ktoś, kto znając całą prawdę, wyciągnie do mnie pomocną dłoń lub w święta opłatek?
Podobno w moich oczach zauważalny jest bezbrzeżny smutek, a ja nie wiem, czy to ja stałam się tak czytelna, czy oczy rzeczywiście są zwierciadłem duszy? Widzę życie jak podróż przez gabinet luster. Żeby przejść dalej, trzeba dokonać wyboru, stłuc jedno z nich.
Co mam zrobić, gdy od zawsze nie mieszczę się w ramy? Wypadam z każdej szuflady, a w mojej szafie są tylko szkielety złych decyzji. Widzę siebie w krzywym zwierciadle, więc jak miałabym umieć podejmować niektóre decyzje? Im jest trudniej, tym szczelniej zawijam się w kokon.
Jestem motylem, który nie wie, kiedy będzie miał szansę się przepoczwarzyć. Obecnie: larwa.
Chciałabym mieć pewność, że wcale nie jestem taka zła, jak mówią. Chciałabym mieć pewność, że wcale nie jestem taka zła. Bo póki co, to mam tylko pewność, że wcale nie jestem.
Ja tu jedynie czekam.
To mój rachunek sumienia.
To mój efekt motyla.
Każdy ma w życiu choć jeden moment, który pozostaje w pamięci, w sferze domysłów. Przeklęte „co by było, gdyby…”
A może byłoby inaczej?
Może dałoby się to zmienić?
Naprawić?
Gdyby miała wehikuł czasu, wiem, że nigdy nie popełniłabym tych samych błędów. Odwróciłabym się, poszła w inną stronę.
Próbowała przeprosić.
Chyba na tym polega kara więzienia, zatrzymania się w czasie tuż, po zatrzymaniu i notoryczne myślenie o tym, że można było się zatrzymać wcześniej.
Przed swoją wyobraźnią nie ma ucieczki, marzenie ściętej głowy. Aż dziwię się czasem, że moja głowa jest jeszcze na moim karku. Umiem brać na siebie odpowiedzialność za swoje czyny, potrafię odróżnić dobro od zła.
Jestem tego jeszcze żywym przykładem. Jeśli mogłabym się pokusić o rachunek sumienia, to moje sumienie stoi przede mną jak wyrzut, patrzy, jedynie patrzy na mnie i tym swoim błagającym wzrokiem nie pozwala oderwać mi od niego wzroku. Gdy patrzę w lustro, sumienie zawsze rozmawia ze mną w cztery oczy.
Stanowię stygmat.
Świadomie i dobrowolnie – rachunek, proszę:
1) udział w zabójstwie – dożywocie.

Pełnoletnia


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.




Rozśmieszyć Pana Boga

Więzienne ogrodzenie, fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Mówi się, że jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, przedstaw mu swoje plany. Z doświadczenia wiem, że to święta prawda i to nie tylko w więzieniu. Jednak zwłaszcza tutaj, dlatego staram się planów na nowy rok nie robić, bo po co później przeżywać rozczarowania. W sytuacji, kiedy sprawowanie kontroli nad własnym życiem staje się raczej iluzoryczne, można tylko mieć nadzieję, że zdoła się jakoś przetrwać to, co przyniosą kolejne dni i miesiące. Można też mieć nadzieję, że mimo Wszystko szczęście dopisze i nie będzie tak źle.

Chociaż nie wyobrażam sobie za bardzo, jak będzie ten rok 2023 wyglądał dla mnie osobiście, zawsze gdzieś tam kołacze się nieśmiała myśl, że może zdarzy się coś dobrego, coś nadającego głębszy sens więziennej egzystencji, może przybliżającego do upragnionej wolności, a przynajmniej, że nic nie zostanie mi znów odebrane. Niczego konkretnego nie planuję, więc po cichu liczę na to, że Pan Bóg mnie nie wyśmieje, lecz się do mnie uśmiechnie. Cóż, cuda się zdarzają. Chyba. Niekiedy.

Czasami ogarnia mnie strach i przeganiam precz wszelkie przyszłościowe dumania. Lepiej nie myśleć, nie spodziewać się, poddać biegowi zdarzeń. Niemniej ostatnio przeczytałam gdzieś, że kiedy człowiek traci perspektywę na przyszłość, teraźniejszość staje się nie do zniesienia, zredukowana do mechanicznych funkcji naszego ciała tudzież chaotycznych skojarzeń pęczniejących w otępiałym umyśle. Człowiek pozbawiony myśli o przyszłości nieuchronnie degraduje się, staje na powrót zwierzęciem. A ja pragnę ze wszystkich sił zachować swoje człowieczeństwo, choćby warunki nie wiem jak nie sprzyjały. To też muszę jednak upewniać się przynajmniej w jednym: że mam jakąś przyszłość, aczkolwiek nie znam jeszcze jej kształtu, nie umiem nazwać jej żadnymi imionami, namalować żadnymi kolorami. Niepewność jest trudna i wyczerpująca, niespodzianki nie zawsze cieszą…

Pozostaje życzyć sobie, by najskrytsze pragnienia serca nie stały w sprzeczności z planami Pana Boga – czego również życzę wszystkim czytelnikom naszego bloga na nowy rok 2023.

Pozdrawiam 

Zośka


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.






Jutro Będzie Inaczej!

Fot. Małgorzata Brus
Właścicielem i wydawcą bloga eWKratke jest Fundacja Dom Kultury

Każdy dzień w tym „miejscu” różni się nie tylko datą, każdy dzień jest inny. Choć wydawałoby się, że jestem zamknięty i codziennie mogę spodziewać się tego samego,r to jednak tak nie jest. Moje dni różnią się od siebie np. nastrojem, uczuciem, nastawieniem. Czasami wstaję rano, patrzę za okno, burzliwa pogoda, list, w którym nic nie ma, co chciałbym czytać, telefon nieodebrany lub niełatwa rozmowa. Kumulacja złych zdarzeń wprowadza mnie w zły nastrój. Kupa myśli w mojej głowie, bezsensownych pytań, tęsknota za bliskimi, rodziną. Tęsknota za dniem, kiedy będę WOLNYM CZŁOWIEKIEM. Mam nadzieję, że ten dzień szybko się skończy. Nie lubię tych dni. Kto lubi być sztuczny?! Pocieszam się faktem, że już bliżej niż dalej, pocieszam się tym, jak daleko zaszedłem, pocieszam się faktem, że inni mają gorzej. Kolejny poranek, zbudziło mnie słońce, które wdarło się przez moje okno. Dziś dzień widzenia, od samego rana grają skoczną muzykę, która wczoraj wydawała się być irytująca. Ja szykując się na widzenie, podśpiewuję sobie troszkę, telefon dziś później, wszyscy będą w domu. Już na samą myśl o dzisiejszym dniu czuję się świetnie i żyć mi się chce, coraz bardziej pozytywne myśli, wiele dobrego się dziś stało… Oby jutro też zbudziło mnie słońce 😊 Wstaję rano niestety, 5 rano telepiąc się z zimna zamykam okno i wiem, że dzisiaj nie będzie słońca, bo każdy dzień jest inny.

Dawid T.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury –państwowego funduszu celowego.

Obrazek

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 05_znak_uproszczony_kolor_biale_tlo-1-1024x288.png

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Tablica-na-bloga-1024x683.jpg
Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Plakat-informacyjnty-bloga-724x1024.jpg

Wesprzyj działania w więzieniach Fundacji Dom Kultury wpłacając 25 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.