O tym, aby nigdy więcej nie budzić się ze strachem po opuszczeniu tego miejsca, ani gdy zadzwoni dzwonek do drzwi lub usłyszę pukanie (znowu to samo?).
Marzę o tym, aby dojść do celów, które wyznaczyłam sobie, zanim znów tutaj trafiłam!
Marzę o tym, aby mój syn miał w przyszłości fajne życie (poukładane) i nigdy nie popełnił moich błędów życiowych…
Aby moja mama była zdrowa, dumna ze mnie, moich sukcesów oraz sukcesów mojego synka i co oczywiste, tych, które moja niesamowita mamcia ciężką pracą (dzieląc ze mną moje problemy, smutki i porażki) dała radę! Osiągając to, do czego dążyła, bez względu na kłody rzucane przez los – pod nogi 😊.
Aby w przyszłości mój syn osiągnął to, o czym marzy i kiedyś będzie marzyć! Żeby posiadał siłę i wiarę w siebie i w swoje możliwości i potencjał – KTÓRY W NIM JEST…!
Ostatnim moim marzeniem jest to, aby moja motywacja w trudnych chwilach, momentach – napędzała mnie w dążeniu, w poukładaniu kawałek po kawałeczku w jedną całość, abym mogła przenosić góry oraz zaznała miłości prawdziwej, odwzajemnionej i docenionej w każdym momencie mojego życia (bezpieczeństwo, ostoja, zaufanie, zrozumienie i dzielenie się wzajemnie: smutkiem, radością,troskami i wszystkim, co możliwe).
Osiągnięcie celu i pokazanie swoich możliwości NIEDOWIARKOM 😊.
To chyba tyle 😊.
Pozdrawiam,
,,J, P, M…” Kocham
Taka Ja
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Każdy człowiek ma sobie drogi świat wartości, który określa jego sumienie i zachowanie. Dążąc do urzeczywistnienia swoich pragnień, człowiek musi liczyć się z koniecznością pokonywania ograniczeń narzuconych przez środowisko nas otaczające, ale także tych które wynikają ze słabości i naszego niedostatku. My – mniej czy bardziej świadomi rozmaitych uwarunkowań – pożądamy wolności, jako czegoś, co pozwala nam wyjść poza istniejące ograniczenia. Nic w tym dziwnego, że WOLNOŚĆ ma dla nas magiczny urok, choć nie zawsze zdajemy sobie sprawę z jego sensu.
A czym dla nas jest „WOLNOŚĆ”? Chciałam nasze teksty trochę urozmaicić dlatego zapytałam kilka osób, czym dla nich, dla ludzi skazanych odbywających karę jest wolność. Osoby pytane to skazani których spotkałam w pracy:
JACEK, 35 LAT – 4 LATA BEZ WOLNOŚCI
Jak się jest tutaj, to człowiek inaczej myśli, inaczej patrzy. Po prostu człowiek nie zwraca uwagi, np. na głupie otwieranie drzwi, otwieranie okien, wyjście gdziekolwiek. A po prostu tam, no człowiek, bynajmniej ja, mam większy szacunek do wolności, niż tu, gdzie przebywam obecnie. Tutaj tęsknię chociażby za głupim wyjściem do kiosku po gazetę, głupia rzecz, a nie ma tego. Wolność dla mnie to jest takie po prostu życie bez ograniczeń, bez dawania mi jakiś nakazów, znaczy zakazów, zabraniania czegoś, że czegoś nie mogę, że czegoś mi nie wolno. Sam decyduję o swojej osobie i o losie. Wiadomo że wolność też ma swoje granice, bo trzeba po prostu żyć i zachowywać się normalnie, dostosować się do społeczeństwa i żyć jak to społeczeństwo.
KAMIL, 43 LATA – 5 LAT BEZ WOLNOŚCI
Dla mnie najważniejsza w życiu jest wolność i życie. Normalne życie. Wolność dla mnie to swoboda, wolność ruchu, ale zwłaszcza wolność umysłu, bo wolności umysłu nikt mi nie zabierze. Tu też jestem wolny. Potrafię się wyłączyć. Zamykam oczy i jestem na Majorce, co jest w głowie, o czym marzę to jest tylko moje. Ale nie mam tego ruchu. Nie mogę iść, gdzie chcę. To zamknięcie mnie ogranicza. Jak będę wolny, będę mógł zarobić i spełnić jakieś swoje marzenie. Chcę żyć spokojnie. Co ma być, to będzie. Ja patrzę realnie. Brak wolności pokazał mi, co to może znaczyć, jakie są konsekwencje.
A czym dla mnie jest WOLNOŚĆ?
Nigdy nie ma do końca tak, jak my chcemy. Zawsze coś płata figle. Więc trzeba być przygotowanym na wszystko i chociaż się boję, to na wszystko jestem przygotowana. Przede wszystkim, na pracę nad sobą, pracę z rodziną, na odrodzenie kontaktów i zaaklimatyzowanie się w tamtym świecie. Bo jednak to miejsce tutaj nas zmienia, czegoś uczy i trudno po prostu czasami wrócić do tamtego życia. A kiedyś trzeba będzie do tego wrócić. Jednak wierzę w to, że będzie dobrze. Mam rodzinę, która nie pozwoli żebym coś złego zrobiła, żebym znów jakąś głupotę popełniła.
Wolność dla mnie jest wieczna, zwłaszcza wolność słowa. Można powiedzieć to, co się myśli w danej sytuacji.
Dla mnie wolność jest pojęciem dość ważnym, dlatego że na chwilę obecną wolność mi zabrano. A bycie wolnym człowiekiem, to bycie szczęśliwym człowiekiem. Ja nigdy nie szanowałam wolności, dopóki jej nie straciłam. Są granice wolności, tylko musimy sami je wyznaczyć. Nikt za nas tego nie zrobi. Musimy sami kreować się na takich ludzi, jakimi chcemy być. Przede wszystkim nie możemy nikogo udawać.
Zawsze musimy być sobą. Chociaż tutaj to nie jest łatwe i ciężko jest komuś zaufać.
EVELINE
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Witam wszystkich zaglądających na stronę EWKratke i zainteresowanych naszymi osobami, czyli tak zwanymi więźniarkami. Brzmi to bardzo powierzchownie, surowo i obco, dlatego chcę przedstawić Wam trochę swoją osobę, nie tylko jako dziewczyny z więzienia, ale również jako człowieka, kochającej matki i wrażliwej osoby, bo taka właśnie jestem mimo miejsca, w jakim się znajduję. Z racji tego, że jestem nowa na tej stronie, napiszę też pokrótce o sobie, abyście mogli mnie troszkę poznać. 😊
A więc można powiedzieć, że jestem zwykłą dziewczyną z osiedla, jakich wiele wśród nas wszystkich. Wychowałam się w spokojnej rodzinie, skończyłam liceum, a mając 18 lat poszłam na ,,swoje”. Wyszłam za mąż i urodziłam piękną, mądrą córeczkę. Prowadziłam spokojne życie, pracowałam i wychowywałam córkę. Brzmi zwyczajnie, prawda? A jednak się tu znalazłam…. Niestety, jeden moment sprawił, że moje całe życie wywróciło się do góry nogami. Poszłam do Aresztu Śledczego na wiele miesięcy, gdzie nie mogłam przez ten czas zobaczyć się z moją rodziną, ani nawet zadzwonić do rodziców czy córki. Pozostawały tylko listy, które szły po kilka tygodni. Co zrobiłam, żeby się nie załamać? Założyłam sobie „pancerz”. Nie płakałam, nie użalałam się nad sobą, nie narzekałam. Dusiłam mocno wszystkie emocje, bo najważniejsze dla mnie było, że moja córka jest bezpieczna i pod opieką mojej mamy.
Gdy zadałam pytanie, co chciałaby dostać na 8 urodziny, odpowiedziała – żeby mama chociaż zadzwoniła. Wtedy myślałam, że pęknie mi serce. Nie mogłam niestety zadzwonić i powiedzieć, jak bardzo ją kocham.
Przetrwałem ten okres. I po dostaniu wyroku, czyli 4,5 roku więzienia, już mogłam dzwonić do domu. Ileż było szczęścia, gdy słyszałam moje słoneczko oraz słowa wsparcia swoich rodziców i rodzeństwa. Dawało mi to siłę!
Kiedyś miałyśmy z córką nasze powiedzenie: „Nieważne gdzie, ważne, że razem.” – które wiele dla nas znaczyło. Bo tak było, wszystko robiłyśmy wspólnie. Miałyśmy ogromną więź i byłyśmy praktycznie ,,przyklejone” do siebie. Dlatego, gdy przypomniało mi się to powiedzenie i obietnice, że zawsze będę przy niej, to serce prawie rozpadło mi się na milion kawałków.
Bo co miałam jej powiedzieć? Że zawaliłam po całości? Że skrzywdziłam przy tym wiele osób, które mnie kochają? Że nie będzie mnie na święta, urodziny czy komunii? Że nie będzie mnie kilka lat, nie przytulę jej do snu, nie pocieszę, gdy będzie smutna, nie pobawimy się jak zawsze?
Odpowiedziałam, że zawsze będziemy razem – bo ja mam ją w swoim serduszku, a ona mnie. Że dorośli też czasem się mylą, a ja popełniłam błąd, za co przepraszam, ale wrócę do domu. Zrozumiała to. Wzięłam się w garść i postanowiłam nie patrzeć na to, co złe, lecz tylko na to, co dobre. Wyciągnęłam wnioski ze swoich błędów życiowych, których nigdy nie powtórzę. Jestem mądrzejsza o doświadczenie. I mogę wiele zmienić. Teraz jest odpowiedni czas na zmiany.
Tego czasu nie nadrobię, ale gdy za 2 lata opuszczę to miejsce, utulę moją córkę i wtedy już będę głośno płakać. Nie będę dusić emocji. Lecz to nie będą łzy smutku, żalu czy samotności, na które sobie nie pozwalam nigdy. To będą łzy szczęścia i radości, szczere i prawdziwe.
A potem wrócę do swojego zwykłego życia, za którym tak bardzo tęsknię, za gilgotaniem mojej córki, za jej śmiechem, za wieczorną długą kąpielą, no i za kurczakiem z frytkami 😊. A nawet za godzinną rozmową przez telefon z moją mamą. Której 20 raz mówię, że muszę kończyć, a ona, „ale jeszcze ci coś szybko powiem” i mówi mi to samo po raz trzeci.
Za spacerem po parku i za zapachem wolności. Bo teraz już wiem, że wolność ma swój zapach. To zapach wiatru kwiatów, a nawet przejeżdżającego samochodu. Wiem, że za jakiś czas wrócę do domu i za wszelką cenę nie dopuszczę do tego, aby się tu znaleźć. Aby ze zwykłej dziewczyny znów stać się więźniarką. To my w dużej mierze decydujemy o swoim losie, lecz gdy popełniamy błąd, uczymy się na nim. Wyciągajmy wnioski, ale też szukajmy dobrych stron, nie załamujmy się.
Pamiętajcie, że każdy z nas może się tu znaleźć, dlatego nie oceniajmy i szanujmy drugiego człowieka. Bo nigdy nie wiadomo, co przyniesie nam los.
To są po części moje przemyślenia, odczucia, doświadczenia, jakie miałam przez ten czas. Założyłam pancerz, ponieważ tak jest mi łatwiej, ale każdy radzi sobie na swój sposób, aby nie cierpieć. Innym pomaga na przykład płacz w poduszkę, a jeszcze innym boksowanie worka treningowego 😊.
A jakie są wasze sposoby na przetrwanie gorszego okresu? Jak radzicie sobie ze stresem? Czy potraficie ze złych doświadczeń wyciągnąć pozytywne wnioski? Podajcie przykłady z życia z chęcią przeczytamy (my, więźniarki) też wasze doświadczenia.
Bo nieważne czy na wolności, czy za kratami. Wszyscy jesteśmy ludźmi. Pozdrawiam cieplutko i czekam na Wasze komentarze.
Kalenka
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Czy brakuje Wam zieleni? Mam na myśli przyrodę. Zieleń to spokój, tylko że w tym miejscu zielone jest prawie wszystko: łóżka,„platery” (czyli naczynia), taborety. Zieleń, która mnie zawsze już się będzie kojarzyła z tym miejscem. Jeszcze kiedy byłam winnym zakładzie karnym, mogłam posiadać kwiatki w celi. Niby nic,a taka namiastka normalności. Dbało się o nie, jak tylko było to możliwe. A ile radości potrafiło dać, że nagle kwiatek zakwitł czy też wypuścił nowe liście. Może to potrzeba nasza kobieca, by się kimś opiekować – przecież jesteśmy matkami. Miałam kilka kwiatków, które były taką oazą; podlewałam je zieloną herbatą,by były bardziej zielone, a rosły jak na drożdżach. Gdy zmieniłam jednostkę na Grochów, brakowało mi tego. Człowiek się przyzwyczaja. Teraz pracuję w radiowęźle i mam kilka kwiatów, ale też są u wychowawcy, więc mam swój mały ogródek. Rok temu wychowawca K.O. zorganizowała nam zajęcia na świeżym powietrzu,gdzie robiłyśmy ogródek, sadziłyśmy krzewy, kwiaty cebulkowe.Sprawiło nam to tyle radochy, że oj, sam fakt „zabawy” w ziemii piasku był chwilą zapomnienia. Wiadomo, brakuje tej natury, łąki,lasu. Teraz, gdy jest wiosna i wszystko kwitnie, a za oknem ćwierkają ptaszki, jest to jeszcze silniejsze. Ale na wszystko przyjdzie czas.
Pozdrawiam, Zołza.
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Strasznie
ciężko jest utrzymać związek, gdy jedna połówka tkwi w więzieniu, a druga jest
wolna. Nie chodzi nawet o to, że dusza jest murem podzielona, bo przy wszystkim
innym, to pół biedy. Niby ze sobą jesteśmy, kochamy się, ale nic w takim
związku nie jest normalne. Nawet o błahym problemie trudno porozmawiać przez
pięć minut, bo przecież w takim czasie nie da się choćby wygadać danego kłopotu
z siebie. Są takie momenty, że męczy mnie sama świadomość tego, iż ukochana
osoba jest do mnie przywiązana, a jest jej z tym ciężko. W niczym nie mogę jej
pomóc, nawet wsparcie jej graniczy z cudem. Nie istnieje nic, co dałoby się
zmierzyć czy jakoś konkretnie określić. Myślę o tym czasami, że ja jestem
zniewolona fizycznie, a ją zniewala to, że przy mnie tkwi. Tak dużo pięknych
słów jest wypowiadanych pod adresem miłości i być może dla niektórych są one
odzwierciedleniem rzeczywistego stanu rzeczy, dla mnie tak nie jest. Kocham –
no i co z tego, jeżeli przez to unieszczęśliwiam tą, którą kocham właśnie, a
która w tym uczuciu powinna być szczęśliwa? Co komu po tym, że kocha i nawet
jest kochany, jeżeli musi żyć bez tej osoby? Sama miłość nie zawsze wystarczy.
Coraz częściej zastanawiam się nad tym, czy nie byłoby lepiej, gdybyśmy
zwróciły sobie wolność i każda ze stron poszłaby w swoją stronę, zaczęła
układać się od nowa z kimś innym, kto istniałby w sposób rzeczywisty =
wymierny. Z drugiej strony, nie jestem w stanie sobie wyobrazić sobie, że
zniknęłaby z mojego niby życia. Tym sposobem tkwimy w czymś, co jest i radością
i męką jednocześnie. Obawiam się, że przyjdzie taki dzień, w którym któreś z
uczuć zwycięży i wtedy wszystko się rozpadnie, bo nie można być i nie być ze
sobą jednocześnie. Usłyszałam ostatnio stwierdzenie, że moja połówka nie
zasługuje na moją miłość… a ja patrzę na to inaczej, bo nie ma u mnie takiego
myślenia, że żebym kochała, to druga strona musi na to zasłużyć, bo kocham ją
po prostu, a nie w miarę „zasług”. Albo się kocha, albo nie — proste. Szkoda
tylko, że cała reszta tak prosta już nie jest.
Małgosia
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Godzina11;35 – otwiera się klapa: SPACER, KTO IDZIE?. Chórem –WSZYSTKIE!!! – Ok, szykujcie się!
Krótkie spodenki, koszulki na ramiączka, maseczka na twarzy (jak któraś pali papierosy, oczywiście skręcone), butelka wody zimnej (kranówka) – przydane przy opalaniu (szybciej łapie), coś do posmarowania – ale bez filtra 😊…
11;45– schodzimy po schodach, oddziałowa otwiera klapę spacerniaka. Myślę sobie: dobrze, że po prawej, tu wpada więcej słońca! O tej porze, po prawej stronie jest go najwięcej…. Praży, cieplutko, miło pomimo zimnego, surowego wyglądu wnętrza „spacerniaka”! Ściany białe (powiedzmy), bo nie wiadomo na który miły czy niemiły napis/ podpis spojrzeć. Stoję w takim miejscu, w którym najbardziej łapię promienie słońca, taka trochę chwilka na „refleksje”. Wyłączam się, zamykam oczy….Pomimo siatki ochronnej nad głową i belki metalowej łączącej siatkę (przez co co parę minut przesuwam się o kilka cm, żeby żadnego milimetra nie zasłaniała) ładuję baterię na maxa –łapię endorfiny… Taki przyjemny moment dnia, choć przez godzinkę w okresie od początku do końca ciepłych dni 😊.
Jedne chodzą to w jedną, to w drugą stronę (przyda się trochę ruchu), podczas gdy mam zamknięte oczy – odpływam myślami daleko od tego wszystkiego, co mnie otacza, męczy, dręczy i zaprząta moją głowę…W tle słyszę śmiechy, rozmowy dziewczyn, właśnie siedzą na ławeczce, dyskutują o swoich ważnych, mniej i bardziej ważniejszych sprawach, z którymi chcą podzielić się z dziewczynami ze „strefy” – czyli grupy spacerowej…. Za parę minut koniec tej godziny – która potrafi dać tak wiele… Wracam do rzeczywistości, do tu i teraz. Idę w cień, aby ochłonąć z gorąca promieni słońca 😊.
Kiedyś ktoś mi powiedział: Andzia, jak będziesz chodzić na spacer i łapać słońce, to opalisz się w kratkę! – Przecież tam jest siatka nad głową! 😊. Patrząc na te słowa z perspektywy czasu… myślę sobie „cóż za banalny i zabawny pomysł?!?” Kiedyś może i bym się nad tym zastanowiła, teraz..? Szykuję się psychicznie, czekając na następny dzień i na spacer, który pomaga zapomnieć przez tę chwilę, o tym, co teraz, i nacieszyć się świecącym, opalającym, powiedzmy w kratkę – jak niektórym się zdaje – SŁOŃCEM.
Życzę miłych, słonecznych dni dla nas oczywiście wszystkich. Kochani Czytelnicy 😊, pociechy z naładowania się ENDORFINAMI.
MIŁEGO OPALANIA – NA SZCZĘŚCIE – NIE W KRATKĘ 😊
Taka Ja
Pozdrawiam,
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
No właśnie się dowiedziałyśmy, że będziemy startować z takim projektem. Wystarczyło podanie tego tematu, żeby na pyszczydle zaistniał mi uśmiech… i dodam tylko, że ironiczny. Najpierw coś mi się w głowie zetknęło nie tak i poszło spięcie, no bo jakby nie było – to nie jest to śmieszne miejsce. Częściej jest określane, jako piekło na ziemi, a nie scena kabaretowa. No, ale kto powiedział, że w piekle nie bywa zabawnie – szczególnie, kiedy zamarza 😉.
Parę niezłych dowcipów na temat piekła, to pewnie każdy zna albo przynajmniej słyszał, więc zaczęłam sobie przypominać takie pogięte sytuacje, które były zabawne głównie za sprawą danych osób i poszczególnych momentów. Znalazłam tym sposobem 2 słowa klucze, które mogą okazać się drogą do ,,sukcesu’’ 😉. To: ,,ironia’’ (niekoniecznie losu) oraz ,,bywa’’. Bez względu na to, jak kto określi to miejsce, ,,fucktycznie’’ BYWA tu zabawnie. Wszystko zależy od tego, jakie kto ma poczucie humoru albo co go bawi – ale jednak dla większości BYWA. Mój humor ponoć jest ,,specyficzny’’, i nawet jeśli nie wiem do końca, co oznacza to określenie w odniesieniu do mojego poczucia, to niech i tak będzie. Na próbę powiem Wam, co mnie któregoś razu rozbawiło.
Poznałam taką dziewczynę (no bo z facetami nie siedzimy w celach), Agnieszkę. Bardzo dobrze się dogadywałyśmy i wiecznie nam się gęby nie zamykały, bo non stop było o czym klepać. Lubię oglądać filmy i niektóre seriale, i akurat wtedy byłam zauroczona ,,Sherlockiem’’, którego zaliczyłam w całości. Jak to w telewizji – puścili powtórkę (albo powtórkę powtórki, już nie policzę), a że chwilę wcześniej właśnie o tym serialu opowiadałam Agnieszce, to chciała też obejrzeć. Siedzimy sobie na łóżku, gadamy jak to my i czekamy aż się zacznie. W pewnym momencie zobaczyłyśmy tylko napisy końcowe jakiegoś filmu, który oglądałyśmy na ,,doczekanie’’ do serialu. Później napisy początkowe kolejnego filmu; zaraz znowu końcowe, i tak do 12 przeleciało. Przegadywałyśmy totalnie wszystko… w pewnej chwili Aga rzuca hasłem, że ma ochotę na kisiel. No dobra, zrobię – zanim Sherlock się zacznie, to zdążę. Ciemno, jak nie powiem gdzie (nie byłam i nie widziałam, tak się tylko mówi), światło z ekranu telewizora jakie jest, każdy wie. Sypię ten proszek do miski zupełnie ,,na oko’’, zalewam wrzątkiem, mieszam, no i już czuję, że lekko przy gęsty wyszedł, ale co tam, zje się. Daję jej tą miskę, pierwszą łyżkę wkłada do ust i koniec… nie mogła otworzyć japy, bo ją ten kisielek zakleił na amen! Oczy jej wyszły z orbit, coś mi na migi pokazuje, i chwilę szukałam rozumu, zanim do mnie dotarło, że zaklajstrowałam ją tym przysmakiem (#klejdotapet). Zamiast jej pomóc, to ze śmiechu leżałam i wyłam jak głupia, popłakałam się, brzuch mnie bolał i myślałam też, że się uduszę, bo ciężko mi było złapać oddech. Na szczęście ofiar śmiertelnych nie było, ale nawet gdybym chciała, to nie byłam w stanie jej wtedy pomóc. Do dziś mi to wypomina, i pewnie tak już będzie do końca życia, no ale trudno. Najgorsze jest to, że przy każdej tej jej ,,wypomince’’ cała ta głupkowata akcja mi się przypomina igłowa mi się znowu śmieje. Mnie to rozbawia, bo w tym uczestniczyłam, ale czy może rozbawić kogokolwiek innego – tego nie wiem i raczej wątpię, bo sama opowieść, to nie to samo, co widzieć i przeżyć 😊.
Bez względu na wszystko, już trochę wiecie, co mnie potrafi doprowadzić do łez ze śmiechu. Jeżeli macie jakieś swoje śmiechowe historyjki, to opiszcie, bardzo Was proszę. Może Wasze będą zabawniejsze.
Pozdrawiam, Małgosia
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Mam wrażenie, że po
przekroczeniu ZK, dziecko we mnie umarło. Nie śmieje się, nie cieszę, jestem
poważna i mało się uśmiecham, przynajmniej nie będę miała zmarszczek… Gasnę,
a miałam taką radość z życia, której nie mogę odnaleźć tutaj. Może to przez
brak dzieci, mojego partnera, rodziny? A może stałam się zgorzkniała i taka już
zostanę? Często zastanawiam się, jaka będę po wyjściu, czy odzyskam tę radość,
swoje „wewnętrzne dziecko”, czy będę taka bez życia? I oczywiście boję się czy
jeszcze kiedyś będę się śmiać, ale też w głębi ducha liczę na to, że dzięki
dzieciom, partnerowi i rodzinie, odzyskam to wszystko. Cały czas myślę nad
wieloma rzeczami, bo tu mam nadmiar czasu na myślenie. Powinnam zacząć od
siebie, odzyskać to wewnętrzne tu i teraz! Bo powinnam zacząć od siebie, nie
liczyć na bliskich, którzy mnie wyciągną z tego stanu. Bo to nie dzięki nim mam
wrócić do życia „starej ja”, tylko dzięki sobie samej! Bo wtedy będę
wartościowa, nie będę głazem, który trzeba ciągnąć.
Jaka jest recepta na szczęście
w więzieniu? I to nie takie z doskoku, od telefonu do telefonu, tylko takie
codzienne małe szczęścia, bez przykrywania ich kocem smutku, tęsknoty i żalu…
Sabina
♦♦♦
We mnie, odkąd pamiętam, jest
coś z dziecka. Da się to zauważyć w moim zachowaniu. Denerwuję się dosłownie
jak małe dziecko, tupię nóżką, często również płaczę jak dziecko z byle błahego
powodu. Koleżanki z celi też to
zauważają jak się zachowuję, gdy coś mi nie wychodzi.
Postawić mnie koło dziecka, to wielkiej różnicy by nikt nie zauważył. Każdy ma coś z dziecka.
Bożenka
♦♦♦
Dziecko
we mnie jest często nieokrzesane, kapryśnie i nieprzewidywalne.
Dziecko
we mnie jeszcze nie poznało prawdziwej miłości, a mimo to wierzy w nią i ufa
jej bezgranicznie.
Dziecko
we mnie czasami bierze górę i ma szalone pomysły, z których czasami nie wynika
nic dobrego.
Dziecko
we mnie uchyla się od odpowiedzialności i myśli, że można działać wiecznie bez
konsekwencji.
Dziecko
we mnie pozwala mi zapomnieć o bólu i krzywdzie, i daje innym pełen kredyt
zaufania.
Dziecko
we mnie z łatwością przebacza i daje kolejną szansę.
Dziecko
we mnie nie chce i nie potrafi nikogo skrzywdzić.
Dziecko
we mnie często się uśmiecha i lubi pomagać innym.
Dziecko
we mnie, mimo tego że bierze często nade mną górę i często się kłócimy i nie
umiemy się dogadać, to cieszę się, że jeszcze ode mnie nie uciekło i nadal mnie
akceptuje.
Dziecko
we mnie często jest nie do zniesienia, ale gdyby nie ono, nie przetrwałabym w
tym trudnym do ogarnięcia i skomplikowanym świecie.
Kasia
♦♦♦
Gdy
byłam mała, byłam blond kręconą dziewczynką, często z dziadkiem chodziłam za
rękę w parku i lubiłam tam chodzić. Ten park był bardzo duży, stały tam wielkie
szachy. Gdy przy nich stawałam, były większe ode mnie. Lubiłam spoglądać, gdy
się przesuwały, fajnie to wyglądało. Oczywiście zaraz po turnieju wracałam z
dziadkiem za rękę do domu, gdzie czekała na nas moja Mama z rodzeństwem i Tatą.
Jedliśmy pyszny obiad, pokręciłam się chwilę po domu i uciekłam na podwórko,
gdzie razem z rodzeństwem oraz znajomymi bawiliśmy się w chowanego, w policję i
złodziei, w zbijanego, i takie tam. To naprawdę było fajne. Wiele bym dała,
żeby moje dzieciństwo trwało po dziś dzień. Gdy wracałam do domu, to nigdy nie
byłam czysta, wyglądałam jak mały kocmołuch. Byłam szczęśliwym dzieckiem, bo
wiedziałam że żyję.
Co
z dzieciństwa mi pozostało? Na pewno to, że nie przejdę obok starszej osoby nie
pomagając jej. Jestem pomocna, miła, uczynna i kreatywna. Zawsze robiłam laurki
dla Mamy i Babci, a z małego kocmołuszka pozostało mi naprawianie i grzebanie w
smarach przy samochodach.
Mała
♦♦♦
Pomimo tego, że stara już jestem
i że przyszło mi żyć w tym miejscu, to gdy się nad tym głębiej zastanawiam,
dochodzę do wniosku, że dziecko we mnie jeszcze tkwi. Co raz rzadziej wyrywa
się na zewnątrz, co raz częściej przegrywa z takim przytłaczającym realnym
życiem, ale jeszcze odrobina go walczy o przetrwanie. Najczęściej dzieckiem
czuję się, dzięki mamie, i obstawiam, że dopóki ta fantastyczna kobietka będzie
żyła, to i dziecko we mnie żyć będzie. Często śmieję się w duchu, że pępowiny
to mi jeszcze nie odcięli i mocno jest to widoczne, gdy przez krótkie chwile
mam bezpośredni kontakt z matulą 😊. Ma szczęście, że wyrosłam bardzo, bo gdyby
nie to, to pewnie ładowałabym się jej jeszcze na kolana 😉,
a że obawiam się zgniecenia jej, to tego nie robię. No i nie wyrosłam z grania
w gry… Osoby, które obserwują mnie z boku, śmieją się, że kiedy gram i wszystko
idzie po mojej myśli, to cieszę się jak dziecko 😉. Mocno przerośnięte, ale jednak. Ci, którzy
lubią grać, rozumieją, że bicie rekordów, to radocha nie do opowiedzenia 😊.
Jeszcze jedna rzecz jest we mnie, która wskazuje, że to dziecko nadal we mnie
tkwi – potrafię z różnych drobnych lub drobniejszych rzeczy, niespodzianek,
ludzkich fajnych zachowań albo prezencików, cieszyć się niemiłosiernie mocno.
Nowe doświadczenia, próbowanie czegoś pierwszy raz, szeroko otwierają mi się
oczy i usta ze zdziwienia. Zachwycają mnie przeróżne zjawiska, i choć teraz już
może nie do stanu braku oddechu, ale jednak…
Pozdrawiam, Małgosia
♦♦♦
Pamiętam
„małą Anię”, wiecznie było jej pełno. Gadatliwa i w przeciwieństwie do
rówieśników – kochała owoce, warzywa (szpinak z jajkiem, który babcia Halinka
robiła, najsmaczniejszy był na świecie)… Zawsze broniła słabszych, nawet Jasiu,
z którym chodziła do III klasy w podstawówce, był jej podopiecznym (pomimo tego,
że był o 2 głowy wyższy i przy kości). Nauczyła go sznurować buty (choć nikt z
dorosłych nie potrafił mu tego wytłumaczyć), wszyscy się śmiali z niego, bo był
nieporadny, przy kości i nosił okulary… Pomagała mu w lekcjach, broniła go
(czasem stawała przed bandą chłopców i przeganiała ich, gdzie pieprz rośnie 😊 )!!!
Trochę
później jej Mama zawsze powtarzała: „ Jak jest jakaś sytuacja, tak jak w tych
bajkach japońskich, że widać kłąb dymu, ręce latają po bokach i nogi – to
oczywiście Twoja głowa wychyla się w samym środku”! Tak też często później bywało…
Ale czy Ania miała 10, 12 czy 15 lat, a nawet 30, co roku, gdy nadchodziła
końcówka wiosny czy początek lata, od najmłodszych lat zrywała kwiatki –
tulipany, konwalie, żonkile, bez, irysy i róże, a później robiła i robi bukiety
do tej pory dla Mamy – która jest i była NAJWAŻNIJESZA W JEJ SERDUSZKU (dopóki
części jej serca nie zajął również SYNEK ). Pamiętam, że od najmłodszych lat
potrafiła całować Mamę po stopach, zawsze mówiła i mówi przed odłożeniem
słuchawki czy na końcu listu – ŻE JĄ KOCHA – nigdy nie wstydziła się tych uczuć
i nie będzie się wstydzić. 😊
Kiedy
była małolatą, jej koledzy śmiali się, gdy mówiła KOCHAM MAMCIĘ, TO NIE JEST
ŻADNA „STARA”!! Zawsze! Kochała psiaki, każdego jednego zaczepiała na ulicy,
aby choć pogłaskać przez chwilkę. Mama opowiadała jej anegdotkę o pewnym
jamniku z osiedla, którego zawsze tuliła i całowała mając dwa lata. Psiak tej miłości nie
wytrzymał i w zimowe popołudnie taką dziurę wygryzł na pupie, że mama w duchu dziękowała, że jej mała miała
kombinezon na sobie i nic takiego się nie wydarzyło. A Ania? Ania następnego
dnia na placyku psiakowi rączkę w pysk wsadzała, nie pamiętając poprzedniego
dnia i dziury 😊.
Przyprowadzała
„najbrzydsze” psiaki z całej dzielnicy, które były bezpańskie! To, co myślała,
to mówiła, nie patrząc na konsekwencje, choć przeprosić też potrafiła 😊. Dużo osób unikało jej, nie
przepadało za nią, ale tylko te osoby, które usłyszały, co czuje, co myśli… Ale
ci, którzy znają ją od najmłodszych lat, wiedzą, że jest empatyczna, słowna,
szczera do bólu – czasem 😊…
Ma specyficzne poczucie humoru, jest sumienna, życzliwa, uczuciowa… Te
historyjki, które przypominają mi się, gdy byłam „małą Anią”, po części są to
rzeczy, które są we mnie, wspomnienia z najmłodszych lat… A których się nie
wyzbędę, pomimo tego, że jestem już po 30 – stce. Nadal zbieram bez, co roku
zrywam na Dzień Mamy, albo tak po prostu, bo jadę do Niej i chcę jej sprawić
przyjemność. Zawsze, bez względu czy to 30 lat temu, 15 czy 20 w przyszłość, to
będzie, była i jest Mamunia, a nie Matka!! Co najwyżej Mamcia 😊. Tak jak wtedy, gdy broniłam
słabszych, teraz będąc dorosłą kobietą, nie przejdę obok gdy komuś dzieje się
niesłusznie krzywda, bo jest chory pod względem fizycznym, psychicznym czy
innym, z którego poniżają taką osobę… Empatię daję osobom, które na to zasługują
i jest ku temu powód 😊.
Ale tak jak kiedyś, nie wstydzę się swoich uczuć! Bezpośrednia? No nic mi z
młodzieńczych czy smykowych czasów w tym kierunku nie ubyło… Poczucie humoru?
Nadal specyficzne, jak wtedy, gdy na 8 urodziny koleżanki, za którą aż tak
bardzo nie przepadałam, a która przyniosła mi cukierki w prezencie, a ja
zabrałam je i zamknęłam drzwi przed nosem… No dla mnie to był wtedy świetny
żart, a koleżankę doprowadził do histerii..!
Na
szczęście już takie „żarty” do głowy mi nie przychodzą, ale to małe dziecko we
mnie nadal potrafi i potrafiło przeprosić. Może troszkę (odkąd pamiętam), to
moja wojowniczość przykrywała i przykrywa moją stronę uczuciową, ale byłam,
jestem i będę osobą wrażliwą. Tą moją wrażliwość znają nieliczni, otaczający
mnie.
Taka Ja
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Poraz kolejny staram się tak dobrać życzenia, by jednocześnie odzwierciedlały moją miłość do Ciebie, i podziękowanie za życie.
Życie, które na pewno nie tak miało wyglądać.
Dla nikogo się takiego nie planuje.
Jak egoistycznie na dobranej kartce brzmi ,,dużo zdrowia, uśmiechu, nadziei’’.
Bez Ciebie nie byłoby mnie – w dosłownym tego słowa znaczeniu. Nie byłoby w ogóle. Nie byłoby teraz.
Trwam, bo kocham Cię.
Trwam, bo kiedyś mi powiedziałaś, że zabraniasz mi zrobić głupstwo i Bóg mnie kocha, że da mi siły do życia, gdziekolwiek przyjdzie mi żyć.
Trwam, by po raz kolejny Cię nie zawieść. Zapewne po tamtej stronie wstyd tak samo by ciążył.
Trwam, byśmy obie dokarmiały się słowami otuchy i tej, tak bardzo potrzebnej nam obu, nadziei.
Trwam, bo nie wyobrażam sobie nie usłyszeć Twojego głosu przez telefon. Głosu który kiedyś uspokajał przy płaczu, teraz motywuje! Głosu, który opowiada mi o dzisiejszym świecie.
Trwam, by zobaczyć Ciebie na Skype.
Trwam, dzięki wspomnieniom.
Trwam, by dożyć.
Pamiętam, jak byłyśmy w Bułgarii. Byłam tak samo mała, jak dumna z tego, że mam dwuczęściowy kostium kąpielowy, który nie miał czego zasłaniać, ale dumy dodawał. W takim kostiumie inaczej się chodziło po plaży, inaczej zjeżdżało do morza. Nawet jakoś inaczej arbuzy smakowały. Słońce tak paliło, że na moich ciemnych lokach wypaliło jasne pasemka, z których musiałaś się tłumaczyć w mojej szkole przed wychowawczynią. Pamiętam też jak kwitło morze, a innym razem pływałam między meduzami. Jak pozwoliłaś nam płynąć kutrem i źle się to skończyło. Lekarze, po włożeniu mnie do basenu z octem, kazali się tylko już modlić. I robiłyśmy to razem. Ja przy gorączce, Ty przy łzach.
Myślisz, że tak bardzo wtedy chciałam żyć?
Nieraz się zastanawiam czy nie byłoby Ci łatwiej, gdybym wtedy umarła… Tylko dziecko podobno najtrudniej pochować…
Wiem, bo przyczyniłam się do tego.
Pamiętam, jak szyłaś dla mnie swetry i sukienki, jak pozwoliłaś mi chodzić w koronkowej spódnicy. Jak wieczorem uciekałyśmy z domu. Jak trolejbusem jechałyśmy do cioci do Piaseczna. Pamiętam, jak pozwoliłaś mi przyjmować klientów w zakładzie na Nowym Świecie, w którym innych przyuczałaś do zawodu.
I jak odszedł ojciec.
I jak stanowczo zadecydowałaś do jakiej szkoły mam pójść, chociaż tam nie chciałam. Dziś zapewne już byś tak nie naciskała na tamto liceum, w którym niepotrzebnie trójka uczniów się spotkała. Ostatnio mi się śniło, że byłaś ze mną w więzieniu. Wyglądałaś młodo, tak jak wtedy, gdy mnie aresztowali. Za paręl at będę miała tyle co Ty wtedy…
Leżałaś na górnym łóżku i bardzo mnie to zdenerwowało, że nikt nie ustąpił Ci dolnego. Chodziłam po celach i szukałam wolnych miejsc. Choć Ty palisz papierosy, chciałam być z Tobą w celi.
Właśnie cieszyłam się, że jesteś obok mnie, jednak rano, po przebudzeniu zagryzłam szczęki ze strachu, że ja nie zdążę do Ciebie. Że obie nas skazano na dożywocie – bez siebie.
Przepraszam Cię Kochana, że taki los nam zgotowałam, że jestem sprawcą dni,w których nie mogłaś się przyznać, że masz mnie, bo to rodziłoby kolejne pytania: a co robi?
Przepraszam, że kiedy potrzebowałaś wsparcia i fizycznej pomocy, ja byłam daleko, a kiedy ja czegoś potrzebowałam, to nawet mur Ciebie nie zatrzymywał.
Wybacz, że nie umiem Ci powiedzieć, kiedy będę, ale wiedz jedno – żaden wyrok nie skaże mnie na zapomnienie Ciebie i Twojej miłości.
Wiem, że mnie kochasz i ciągle jesteś. Jeśli tylko będę mogła, to przyjdę.
W Dniu Matki – I ❤
Pełnoletnia
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
Drodzy Czytelnicy!!! Patrząc na reakcję z Waszej strony, po naszych REDAKCYJNYCH APELACH i takie ilości komentarzy… mam do Was PARĘ MAŁYCH SPRAW (choć znając mnie, to zapewne z paru zrobi się kilka 😊 )…Otóż – pierwszą z nich jest to:
Zaczęłyśmy pracę nad numerem 5 magazynu – W KRATKĘ! Który istnieje dzięki również WASZEJ POMOCY W RATOWANIU I WYDANIU 5 NUMERU, BAAARDZO POMOGLIŚCIE NAM! I chyba się udało?!? 😊. Dlatego fajnie, a nawet bardziej niż fajnie – byłoby GDYBYŚCIE powiedzieli nam co CHIELIBYŚCIE przeczytać 5 numerze W KRATKĘ?
My mamy już jakiś wewnętrzny plan od czego zacząć 😊 – ale zależy nam na Waszym zdaniu, oczywiście, tematy mogą być różne, lecz bardziej zależy naszej SKROMNEJ REDAKCJI 😊 😊, NA POWAŻNYCH TEMATACH, które po „riserczu” 😊, zostaną wybrane, i o których będziemy pisać w 5 numerze… zależy nam na tym, abyście wzięli nas na poważnie… 😊. Dlatego tak jak już napisałam wcześniej, piszcie do nas na: Blogu, Fb, FDK!! Napiszcie, nakreślcie, zobaczymy co możemy WSPÓLNYMI SIŁAMI ZDZIAŁAĆ!!!
Miłego pisania i świetnych pomysłów – CZEKAMY !
Druga sprawa, to: WYZWANIE GOTOWE!
Nie wiem czy pamiętacie, ale około 1,5 tygodnia temu miałyśmy ŚWIETNE ZAJĘCIA! Karolina zrobiła dla nas prezentacje na ŚWIATOWY DZIEŃ MATKI ZIEMI, po prezentacji dość długo dyskutowałyśmy na temat tego, jak ludzie są często bezmyślni (bez urazy) 😊, zaśmiecając, podrzucając śmieci, np. w lasach, parkach jak i na drogach ☹!!! KOCHANI, po zajęciach wpadłam na taki pomysł (myślę, że jak będę w domu już, to na 100% podejmę się tego również ja sama –bądź z bliskimi).
WYZWANIE GOTOWE!
Jestem ciekawa, czy podjęlibyście się takiego zadania 😊, ja niestety nie mogę jak na razie wziąć w nim udziału z oczywistych powodów – ale może Wy spróbujecie? Jesteście wstanie poświęcić CHOCIAŻ GODZINĘ, podczas spaceru, aby pozbierać choć reklamówkę czy worek na śmieci…odpady plastikowe czy szklane, papierki, itd.
Totaki mój pomysł na wyzwanie, które może NIESAMOWICIE poprawić humorek (dobry uczynek 😊), a przy okazji pomóc PRZYRODZIE 😊…Szczerze… to też fajnie uczenie w pewien sposób najmłodszych 😊 – dobrych nawyków. Dlatego wyzwanie rzucone 😊! Mam nadzieję, że napiszecie COKOLWIEK, jak zaopatrujecie się na taki pomysł 😊.
Pozdrawiam gorąco 😊😊. Taka Ja
P.S. A jednak zatrzymało się na PARU MAŁYCH SPRAWACH 😊…DO PRZECZYTANIA – Taka Ja
Warsztaty edukacji kulturalnej w więzieniach nasza Fundacja może prowadzić dzięki wsparciu osób takich, jak Ty. Wesprzyj je, wpłacając 23 zł online: https://platnosci.ngo.pl/c/1991/ lub przelewem na konto Fundacji: 28 1600 1462 1821 2325 1000 0001.
